Czy ambicja ułatwia człowiekowi osiągniecie zamierzonego celu? Rozprawka na przykładzie Lalki Bolesława Prusa

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.06.2024 o 14:52

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 17.06.2024 o 14:13

W literaturze często spotykamy motyw ambicji jako siły napędowej, która pozwala człowiekowi na osiągnięcie zamierzonych celów i pokonywanie trudności. Ambicja przyczynia się do rozwoju osobistego, społecznego i zawodowego, choć niesie ze sobą również liczne wyzwania i wyrzeczenia. Przykłady Stanisława Wokulskiego z powieści "Lalka" Bolesława Prusa oraz Tomasza Judyma z "Ludzi bezdomnych" Stefana Żeromskiego doskonale ilustrują, jak ambicja determinująca działania głównych bohaterów przyczynia się do realizacji ich celów, mimo licznych przeciwności losu.

Stanisław Wokulski jest doskonałym przykładem ambitnej jednostki, której życie i kariera są wyrazem nieustannej walki o marzenia i cele. Wywodząc się z zubożałej rodziny szlacheckiej, Wokulski od młodych lat marzył o zdobyciu wykształcenia i lepszym życiu. Aby sfinansować swoją edukację, pracował u Hopfera, co było pierwszym krokiem w kierunku samorealizacji. Przełomowym momentem było zamieszkanie u Ignacego Rzeckiego, gdzie mógł całkowicie poświęcić się nauce, mimo braku wsparcia ze strony ojca. Jego ambicje zostały na chwilę przekreślone przez przerwanie edukacji z powodu udziału w powstaniu styczniowym, co pokazuje, że determinacja w dążeniu do celów często wymaga poświęceń i gotowości zmierzenia się z trudnościami.

Jednakże Wokulski nie poddaje się, a jego determinacja jawi się w epizodzie z żartem kolegów w piwnicy Hopfera, co symbolizuje jego wytrwałość i nieustępliwość w pokonywaniu przeciwności losu. Jego ambicja przejawia się zarówno w życiu zawodowym, jak i osobistym. Miłość do Izabeli Łęckiej staje się potężną motywacją do pomnożenia swojego majątku, co udaje mu się dzięki udziałowi w wojnie rosyjsko-tureckiej. Po osiągnięciu finansowego sukcesu jego cel staje się bardziej złożony - wejście do kręgów arystokratycznych jako równorzędny partner. Mimo wielu trudności, takich jak brak akceptacji ze strony arystokracji, Wokulski uparcie dąży do swego celu, nierzadko rezygnując z łatwych rozwiązań i wybierając bardziej skomplikowane, ale zgodne ze swoimi przekonaniami drogi.

Kolejnym przykładem jest Tomasz Judym, bohater powieści Stefana Żeromskiego. Jego ambicja i determinacja mają korzenie w trudnym dzieciństwie i wywodzeniu się z ubogiej rodziny szewca. Dzięki wsparciu ciotki Tomasz zdobywa wykształcenie, kończy medycynę i odbywa staż w Paryżu, co stanowi jego pierwsze sukcesy zawodowe. Jednak to nie aspiracje do bogactwa czy statusu społecznego są głównymi motywatorami Judyma, lecz chęć naprawy świata i poprawy warunków życia najbiedniejszych.

Jego działanie w uzdrowisku w Cisach oraz przemówienie na temat higieny, za które zostaje wyśmiany i napiętnowany przez środowisko medyczne, ukazują wielkość jego zaangażowania społecznego. Judym nie ugiął się pod presją i kontynuował swoją misję, angażując się w działania mające na celu reformy społeczne. Całe jego życie, w tym wepchnięcie administratora Krzywosąda w błoto jako akt sprzeciwu, jest świadectwem nieustannej walki z przeciwnikami i trudnościami. Mimo wypowiedzenia z pracy, nie rezygnuje ze swojego celu, udając się do pracy na Śląsku w kopalni „Sykstus”, co najlepiej ukazuje jego niezłomną postawę.

Ambicja Judyma wymagała jednak również osobistych wyrzeczeń. Aby pozostać wiernym swoim ideałom, musiał poświęcić osobiste szczęście, co najlepiej symbolizuje jego rozstanie z Joanną Podborską. Ostatecznie, mimo napotkanych trudności, ambicja Judyma doprowadziła go do realizacji jego misji, chociaż kosztem osobistego szczęścia.

Analizując obie postaci - Wokulskiego i Judyma - można dojść do wniosku, że ambicja jest główną siłą napędową do osiągnięcia zamierzonych celów. To dzięki niej Wokulski zdobył majątek, wszedł do świata arystokracji i próbował zdobyć miłość Izabeli Łęckiej, natomiast Judym uczynił swoje życie służbą dla biednych i chorych, mimo licznych wyrzeczeń. Chociaż obie postaci stają przed różnymi wyzwaniami i doświadczają porażek, ich ambicja pozwala im konsekwentnie dążyć do realizacji marzeń i celów.

Nie można jednak pominąć ceny, jaką trzeba zapłacić za ambicję i determinację. Wokulski, pomimo zdobycia majątku i osiągnięcia wielu celów, nie znalazł osobistego szczęścia, a jego obsesyjna miłość do Izabeli przyniosła mu wiele bólu. Judym z kolei, poświęcając się swojej misji społecznej, musiał zrezygnować z miłości i stabilizacji osobistej. Ich historie pokazują, że ambicja choć potężna, może również prowadzić do osobistych strat i cierpień.

Bez wątpienia ambicja odgrywa kluczową rolę w życiu wybitnych jednostek i ma ogromne znaczenie dla rozwoju świata. Ludzie realizujący swoje ambitne cele przyczyniają się do postępu i zmian społecznych, często inspirując innych do działania i przekraczania własnych ograniczeń. W kontekście literatury, postacie takie jak Wokulski i Judym ukazują, że ambicja, mimo swoich blasków i cieni, jest jednym z najważniejszych motywatorów w życiu człowieka.

Kwestia, czy ambicja ułatwia osiągnięcie zamierzonych celów, jest złożona i wieloaspektowa. Przypadek Stanisława Wokulskiego i Tomasza Judyma ukazuje, że ambicja może prowadzić zarówno do wielkich sukcesów, jak i do osobistych tragedii. Niemniej jednak, bez względu na wyniki, jest ona nieodzownym elementem ludzkiego dążenia do lepszego życia i realizacji marzeń.