"Latarnik" - plan wydarzeń

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.06.2024 o 20:11

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 28.06.2024 o 19:45

"Latarnik" to nowela autorstwa Henryka Sienkiewicza, opublikowana po raz pierwszy w 1881 roku. Utwór ten uchodzi za jedną z ważniejszych nowel w literaturze polskiej, a jego znaczenie nie ogranicza się jedynie do narracji o losach bohatera, ale i do głębszej refleksji nad tożsamością narodową oraz tęsknotą za ojczyzną w kontekście historycznym XIX wieku. Sienkiewicz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, zasłynął swoimi powieściami historycznymi, ale również jego nowele, takie jak "Latarnik", uznawane są za klasyki literatury polskiej.

Fabuła "Latarnika" opowiada historię Skawińskiego, człowieka naznaczonego losem narodu polskiego, który tuła się po świecie, prowadząc życie pełne trudów i wyzwań. Tłem dla opowieści jest XIX wiek, czas zaborów i niewoli Polski, co potęguje wątek tożsamości narodowej oraz tęsknoty za ojczyzną. Skawiński, będący wcieleniem polskiego tułacza, próbuje znaleźć swoje miejsce na świecie, ale jego serce i myśli ciągle wracają do ojczyzny.

Celem niniejszego wypracowania jest szczegółowe przedstawienie planu wydarzeń noweli "Latarnik", co pozwoli na lepsze zrozumienie zarówno fabuły, jak i głębszych idei, jakie Sienkiewicz pragnął przekazać swoim dziełem.

Rozwinięcie

Pierwsza noc Skawińskiego na latarni: Po objęciu stanowiska, Skawiński rozpoczyna swoje obowiązki od pierwszego zapalenia latarni. Wypowiadając modlitwę, symbolicznie rozpoczyna nowy etap swojego życia. Na balkonie latarni, otoczony nocnym oceanem, Skawiński oddaje się refleksjom na temat własnego życia. Myślami wraca do swojej tułaczki – wędrówki, która zaprowadziła go do wielu miejsc na świecie w poszukiwaniu lepszego losu. Wspomnienia te przypominają o licznych zawodach, jakie podejmował w przeszłości, każdym zakończonym niepowodzeniem i koniecznością dalszej wędrówki.

Rutyna latarnika: Codzienne życie Skawińskiego na latarni przybiera charakter rutyny. Jego obowiązki polegają na regularnym zapalaniu i gaszeniu lampy, oraz dbaniu o latarnię i jej otoczenie. Latarnia staje się dla niego przestrzenią odosobnienia i monotonii. Skawiński chętnie pokonywał liczne schody prowadzące na szczyt latarni, ciesząc się sprawnością fizyczną mimo swojego wieku. Cotygodniowe wizyty w miasteczku stanowią dla niego chwilę wytchnienia – uczestniczy w mszach świętych, zawiązuje powierzchowne znajomości z mieszkańcami i czyta gazety, przede wszystkim w poszukiwaniu wiadomości z Europy. Życie w odosobnieniu zaczyna powoli odbijać się na jego samopoczuciu; narasta w nim zmęczenie, a mechaniczny charakter jego codziennych obowiązków przynosi mu coraz mniej satysfakcji.

Otrzymanie paczki z książkami: Pewnego dnia, Skawiński otrzymuje przesyłkę z książkami z Polski. Jest to dla niego nieoczekiwany i wzruszający moment. Przypomina sobie, że przed laty przekazał pieniądze Towarzystwu Polskiemu w Nowym Jorku, aby wspomagać rodaków na emigracji. Na widok książek, a w szczególności "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, Skawiński ogarnia ogromne wzruszenie. Książka, którą otrzymał, niesie ze sobą... fragment jego tożsamości narodowej, wspomnienia i uczucia związane z Polską, które przez lata uszły w jego życiu na dalszy plan.

Zanurzenie w lekturze "Pana Tadeusza": Skawiński, zanurzając się w lekturze "Pana Tadeusza", doświadcza głębokiego wzruszenia. Słowa Mickiewicza przenoszą go myślami do rodzinnych stron, przypominają mu dzieciństwo i czasy młodości spędzone w Polsce. Tekst budzi w nim refleksje nad losem ojczyzny i jego własnym losem jako tułacza. Skawiński, zaczytany i pochłonięty wspomnieniami, zasypia z książką w dłoni, śniąc o Polsce i swojej tęsknocie za nią. Lektura "Pana Tadeusza" staje się dla Skawińskiego symbolicznym powrotem do domu, mimo że fizycznie jest tysiące mil od ojczyzny.

Niedopilnowanie obowiązków: Skawiński zostaje obudzony przez dostawcę żywności, który zauważa, że latarnia nie została zapalona. Zdając sobie sprawę z przegapienia jedynego najważniejszego obowiązku, Skawiński jest zdruzgotany. W nocy, gdy latarnia była nieoświetlona, statek wpłynął na mieliznę w zatoce Moskitów. Choć obyło się bez ofiar, tragedia była bliska.

Konsekwencje zaniedbania: Za swoje zaniedbanie, Skawiński spotyka natychmiastowe zwolnienie ze stanowiska latarnika. Jego dotychczasowe życie, nawet mimo pełnego trudu i tułaczki, zdaje się być łatwiejsze do zniesienia niż stracenie stanowiska, które dało mu chwilę spokoju i refleksji. W ostatniej scenie noweli, widzimy Skawińskiego wsiadającego na statek do Nowego Jorku, z "Panem Tadeuszem" w ręce, książką, która przypomniała mu o korzeniach i tożsamości narodowej.

Zakończenie

Przesłanie noweli "Latarnik" jest głębokie i uniwersalne. Sienkiewicz pokazuje, że niezależnie od odległości i okoliczności, tożsamość narodowa i uczucia z nią związane pozostają głęboko w sercu człowieka. Nowela Sienkiewicza jest również odzwierciedleniem losów wielu innych narodów, dla których tułaczka i tęsknota za ojczyzną były i są realnymi doświadczeniami.

Osobiste refleksje pokazują, że "Latarnik" mimo upływu lat, nadal wywołuje silne emocje i jest aktualny w dzisiejszym świecie. Przekaz Sienkiewicza o sile narodowej tożsamości i uczuciach z nią związanych pozostaje niezmiennie prawdziwy i ważny. Nowela skłania do refleksji nad losem człowieka, jego związkiem z ojczyzną i miejscem w świecie, co czyni ją dziełem uniwersalnym, rozumianym i docenianym na całym świecie.