Stary astmatyk - charakterystyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.07.2024 o 19:57

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 4.07.2024 o 19:17

Albert Camus w swojej powieści "Dżuma" przedstawia miasto Oran, które staje się centrum epidemii zabójczego wirusa – dżumy. W obliczu tej tragicznej sytuacji, różni bohaterowie reagują na swój sposób, walcząc z chorobą, strachem i śmiercią. Jednym z ciekawszych, choć epizodycznych bohaterów, jest stary astmatyk. Mimo że nie zajmuje on centralnego miejsca w fabule, jego postać niesie głęboki symbolizm i ma istotny wpływ na innych bohaterów. Stary astmatyk jest przykładem nonkonformizmu i wierności własnym wartościom, co sprawia, że jego postać jest znacząca mimo swojej epizodycznej roli.

Stary astmatyk to stały pacjent doktora Bernarda Rieux, głównego bohatera powieści. Jego stan zdrowia regularnie wymaga opieki medycznej, co w dużej mierze pozwala na rozwinięcie bliskiej relacji między nim a doktorem. Pochodzeniem różni się od większości mieszkańców Oranu – urodził się w Hiszpanii. Fakt ten dodaje mu egzotycznego uroku i tajemniczości. Astmatyk jest w podeszłym wieku, co dodatkowo akcentuje jego doświadczenie życiowe i odrębność wśród młodszych członków społeczności, zmagających się z dżumą.

Styl życia starego astmatyka jest bardzo nietypowy. Przede wszystkim, w wieku pięćdziesięciu lat zdecydował się na zaprzestanie pracy jako kramarz. Była to jego samozwańcza emerytura, która odbierana może być jako akt buntu przeciwko społecznie przyjętym normom i oczekiwaniom dotyczącym pracy i starzenia się. Zamiast aktywności zawodowej, astmatyk poświęcił się własnym, nietypowym zajęciom – odmierzaniu czasu przez przekładanie ziarn grochu z jednego garnka do drugiego. Ten rytuał, jakkolwiek wydawałby się bezsensowny dla innych, jest wyrazem jego oryginalnej osobowości i przemyślanego, spokojnego podejścia do życia.

Relacja starego astmatyka z doktorem Rieux jest godna uwagi. Kiedy doktor odwiedza go w jego domu, stary astmatyk wyraźnie daje do zrozumienia, że nie ma zamiaru opuszczać swojego łóżka – nawet jeśli jego stan zdrowia nie wymagałby tak stałej opieki. Wizyty domowe stają się dla niego formą leczenia nie tylko ciała, ale i duszy. W trakcie tych wizyt, stary astmatyk zyskuje na szacunku i sympatii zarówno doktora Rieux, jak i innych postaci, takich jak Jean Tarrou. Tarrou wręcz postrzega go jako świętego, co mówi wiele o moralnej sile i niekonwencjonalnym charakterze tego bohatera.

Nietuzinkowe cechy charakteru starego astmatyka najbardziej widoczne są w jego nonkonformizmie. Pomimo chaosu i strachu związanego z epidemią, konsekwentnie trzyma się on swoich zasad i stylu życia. Odrzuca społecznie narzucone normy i oczekiwania, preferując życie według własnych reguł. W obliczu zewnętrznego świata pełnego niepokoju, stary astmatyk zachowuje spokój i dystans. Zamiast aktywnego uczestnictwa w wydarzeniach, woli czerpać informacje od odwiedzających go gości.

Rola starego astmatyka w powieści jest głęboko symboliczna. Choć nie jest on bezpośrednio zaangażowany w walkę z dżumą, jego trwałość i odporność stanowią istotny kontekst dla głównych tematów utworu. Przetrwanie epidemii przez starego astmatyka można interpretować jako nagroda za jego odosobnienie i konsekwentne trzymanie się własnych wartości. Staje się on symbolem moralnej odporności i stałości w obliczu katastrofy, co kontrastuje z transformacjami, jakie przechodzą inni bohaterowie.

Prowadząc rozmowę z doktorem Rieux w jednej z ostatnich scen powieści, stary astmatyk podkreśla trwałość swojego charakteru. Mimo strachu i niebezpieczeństwa, które dżuma niesie ze sobą, nie zmienia swojego podejścia do życia. Jego niezmienność i spokojna postawa stanowią istotny kontrast do wielu innych postaci, które w obliczu epidemii ulegają transformacji.

Podsumowując, stary astmatyk z powieści "Dżuma" Alberta Camus jest przykładem nonkonformizmu i trwałości w zmiennym świecie. Jego życie i postawa są dowodem na to, że wierność własnym wartościom i nieugiętość w obliczu przeciwności mogą stanowić prawdziwą siłę. Ta epizodyczna postać, choć nie bierze aktywnego udziału w głównym nurcie wydarzeń, rzuca istotne światło na główne tematy powieści – ludzką odporność, wierność sobie i moralną niezłomność. Czytelnik może wynieść z postawy starego astmatyka ważną lekcję – świat, nawet pełen chaosu i niepewności, zawsze może być miejscem, gdzie wierność własnym zasadom i konwencjom stanowi najważniejszą wartość.