Eugeniusz Rastignac - charakterystyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.07.2024 o 22:19

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 5.07.2024 o 21:39

W powieści „Ojciec Goriot” autorstwa Honoré de Balzaka, wydanej w 1835 roku, poznajemy złożone losy mieszkańców dziewiętnastowiecznego Paryża. Balzak maluje tło społeczne i ekonomiczne miasta, gdzie królują pieniądze, intrygi i pozory. Wśród bohaterów wyróżnia się Eugeniusz de Rastignac, młody i ambitny student prawa, który pragnie odmienić swoje skromne życie. Jego droga od ideałów do pragmatyzmu stanowi nie tylko esencję powieści, ale również uniwersalne studium wpływu otoczenia na jednostkę.

Eugeniusz de Rastignac pochodzi z ubogiej, ale szlacheckiej rodziny, zamieszkującej wieś na południu Francji. Wychowany w duchu tradycyjnych wartości, takich jak uczciwość, moralność i miłość do rodziny, młody Eugeniusz od najmłodszych lat żywi marzenia o lepszym życiu. Skromne warunki bytowe rodziny, która mimo swego szlachetnego pochodzenia boryka się z niedostatkiem, kształtują osobowość Eugeniusza. Jego przywiązanie do rodziny i wartości moralnych staje się motorem napędowym w dążeniu do sukcesu. Rodzina, choć uboga, wspiera go duchowo i finansowo w jego podróży do Paryża – miejsca, które ma stać się areną jego życiowych zmagań.

Wygląd zewnętrzny Eugeniusza odzwierciedla jego młodzieńczy zapał i marzenia. Młody student ma czarne włosy, jasną cerę i błękitne oczy – cechy, które czynią go urodziwym i atrakcyjnym w oczach innych. Jego zewnętrzna aparycja idealnie komponuje się z cechami osobistymi, takimi jak energiczność, sympatyczność i umiejętność współżycia z ludźmi. Rastignac jest ambitny i pełen nadziei, żądny odmienić swoje życie i zarobić duże pieniądze. Początkowo jego aspiracje oparte są na uczciwości i ciężkiej pracy.

Po przyjeździe do Paryża, Eugeniusz zamieszkuje w skromnym pensjonacie wdowy Vauquer, gdzie warunki są znośne, ale zdecydowanie odbiegające od luksusu. Skromne środki finansowe, którymi dysponuje, nie pozwalają mu na więcej. Jednakże, dzięki pomocy rodziny, a konkretnie listowi od ciotki, pani de Marcillac, Eugeniusz zostaje przedstawiony wicehrabinie de Beauséant. To dzięki jej opiece i wprowadzeniu do paryskich salonów, młody student zaczyna poznawać elitę paryską. Pani de Beauséant staje się jego przewodniczką po świecie arystokracji, wprowadzając go w zasady i zwyczaje panujące wśród elit. To nowe środowisko stawia przed Rastignakiem wiele wyzwań i staje się kluczowym elementem jego przemiany.

Wkraczając w życie paryskiej arystokracji, Eugeniusz szybko uświadamia sobie, że świat ten nie jest wcale tym, czym się wydaje. Fałszywość, obłuda i intrygi, które dominują wśród arystokracji, stają się dla niego źródłem rozczarowania. Pieniądze i status społeczny napędzają wszystkie działania, a moralność zdaje się odgrywać drugoplanową rolę. Początkowo Eugeniusz próbuje odnaleźć swoje miejsce, podejmując próby zdobycia uczciwej pracy. Jednakże rzeczywistość szybko przekonuje go, że uczciwość i praca niekoniecznie prowadzą do sukcesu. Znajomość z Vautrinem, jednym z mieszkańców pensjonatu, otwiera przed nim oczy na brutalną prawdę o paryskiej ekonomii. Vautrin, pragmatyk i realist, sugeruje mniej etyczne drogi do sukcesu, które Eugeniusz początkowo odrzuca. Jednakże z czasem zaczyna rozważać różne opcje, dążąc do poprawy swojej sytuacji finansowej.

Eugeniusz początkowo niechętnie podchodzi do wykorzystywania kobiet dla własnych celów, ale jego podejście zmienia się po poznaniu Delfiny de Nucingen. Delfina, młoda i bogata kobieta, staje się dla Rastignaca symbolem możliwości finansowych i towarzyskich, jakie niesie za sobą związek z członkinią paryskiej arystokracji. Eugeniusz zaczyna korzystać z jej majątku, podarunków i znajomości, stopniowo oddalając się od swoich niematerialistycznych ideałów i wartości wyniesionych z domu.

Relacje Eugeniusza z innymi bohaterami powieści mają duży wpływ na jego przemianę. Szczególną rolę odgrywa tutaj przyjaźń z tytułowym ojcem Goriotem. Eugeniusz, mimo swojej trudnej sytuacji finansowej, opiekuje się chorym Goriotem i oferuje mu bezinteresowną pomoc. Kiedy Goriot umiera, Eugeniusz organizuje i finansuje skromny pogrzeb, co pokazuje, że wciąż posiada resztki dawnych wartości moralnych. Relacja z Vautrinem natomiast symbolizuje bardziej pragmatyczne podejście do życia w Paryżu, gdzie moralność często ustępuje miejsca pragmatyzmowi i cynizmowi.

Po śmierci Goriota Eugeniusz uświadamia sobie, że nie ma już osoby, która trzymałaby go przy dawnych wartościach. Ten brak emocjonalnej kotwicy skłania go do pełnej akceptacji świata, w którym teraz żyje. Postanawia całkowicie oddać się paryskiemu życiu, akceptując w pełni jego demoralizację i intrygi. Z czasem jego marzenia o materialnym sukcesie i wyższym statusie społecznym stają się priorytetem, a dawnych, szlachetnych zasad posługuje się jedynie wtedy, kiedy jest to dla niego wygodne.

Podsumowując, przemiana Eugeniusza de Rastignac jest jednym z kluczowych elementów powieści „Ojciec Goriot”. Z młodego, pełnego ideałów studenta, staje się on pragmatycznym członkiem paryskiej elity, gotowym poświęcić dawne przekonania na rzecz materialnego sukcesu. Jego losy doskonale ilustrują, jak otoczenie i okoliczności mogą wpłynąć na zmianę wartości i postaw jednostki. Balzak, w swojej krytyce społeczeństwa dziewiętnastowiecznego Paryża, ukazuje nie tylko losy jednostki, ale również szeroką, społeczną prawdę o demoralizacji i zepsuciu arystokracji. Eugeniusz Rastignac staje się symbolem człowieka, który, mimo początkowo szlachetnych aspiracji, poddaje się brutalnym realiom życia, przeistaczając się w cynicznego, lecz skutecznego członka elity.