Napisz opowiadanie o spotkaniu jednego z bohaterów Zemsty z inną postacią z lektur obowiązkowych, w czasie którego jeden z nich przedstawi wydarzenie ze swojego życia.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.07.2024 o 17:51

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 13.07.2024 o 17:17

---

W zamkowej komnacie panował mrok, przerywany jedynie migotaniem płomienia świecy, której światło skromnie rozpraszało ciemności okalające ponure mury. W centrum komnaty stał Cześnik Raptusiewicz, znana postać z "Zemsty" Aleksandra Fredry. Jego okrągła twarz, pokryta sumiastymi wąsami i otoczona przez sarmacką czuprynę, wyrażała gniew. Cześnik ścisnął w ręku pergamin, wyraźnie zdenerwowany, a jego krzaczaste brwi ściągnęły się w grymasie złości. Przed chwilą odebrał list—dokument pozwu od swojego sąsiada Rejenta, z którym od lat toczył zażarte spory. W ataku gniewu zmiął pergamin i rzucił ogarkiem świecy o ścianę.

W zamku panowała atmosfera napięcia. Słudzy unikali zbliżania się do Cześnika, przerażeni jego wściekłością. Raptusiewicz, pomimo swojego gwałtownego temperamentu, wciąż cieszył się szacunkiem swoich poddanych, którzy nazywali go „Jaśniepanem”. Wśród nich był Dyndalski, jego zaufany sługa. Starszy mężczyzna planował unikać gniewu Cześnika, zauważył jednak zbliżającego się woźnego sądowego. W obliczu nadciągającej burzy, postanowił po cichu wpuścić urzędnika do zamku.

Noc była cicha, zamek niemal wymarły. Wicher hulał po dziedzińcu, kontrastując z wnętrzem zamku, gdzie gniew Cześnika rósł na sile. Nagły hałas za drzwiami przerwał jego rozmyślania. Zaalarmowany, Raptusiewicz ruszył ku drzwiom, mocując się z zamkiem, aż w końcu je otworzył. Tam, w półmroku, stał postać mnicha w połatanym habicie. Postać ta wyraźnie znała Cześnika.

- "Nie mogłem przejść obok tego zamku bez zatrzymania się na chwilę rozmowy," — powiedział nieznajomy mnich. Cześnik spojrzał na niego z lekkim zdziwieniem.

- "Kim jesteś, mój drogi mnichu? Skąd się tu wziąłeś?" — zapytał Cześnik, próbując rozpoznać znajome rysy twarzy.

- "Niegdyś znano mnie jako Jacka Soplicę," — odpowiedział mnich, a na twarzy Raptusiewicza pojawił się wyraz szoku i ulgi zarazem. — "Dobra szabla nie rdzewieje szybko, czyż nie, Cześniku?"

Cześnik, rozpoznając dawnego przyjaciela, podszedł i uścisnął jego rękę, przypominając sobie wspólne przeżycia z przeszłości. Soplica usiadł i zaczął opowiadać swoją historię, bolesne wspomnienia, które niegdyś i teraz nie dawały mu spokoju.

Jacek Soplica, który obecnie kazał nazywać się księdzem Robakiem, opowiedział o swojej młodzieńczej miłości do córki Horeszki. Była to dramatyczna miłość, pełna pasji i niespełnienia. Jego uczucia doprowadziły do tragicznych wydarzeń, w tym do zgładzenia ojca ukochanej w napadzie zazdrości i rozpaczy. Był to moment przełomowy, który zmienił jego życie na zawsze. Soplica mówił o zdradzie, wewnętrznej walce, złamanych obietnicach i okresie przemocy, który nim zawładnął. Wszystko to prowadziło do decyzji, by przejść drogą pokuty i odkupienia.

Soplica, siedzący teraz w habicie mnicha, był symbolem duchowej przemiany. Opisując swoje dawne burdy, gniew i młodzieńcze ekscesy, kontrastował to z obecną pokorą i oddaniem służbie Bogu. Opowieść była pełna emocji i wywoływała silne reakcje u Cześnika, który słuchał z przejęciem i współczuciem.

W końcu Soplica wyjawił powód swojej obecności. Uciekał przed agentami cara, którzy bezustannie deptali mu po piętach. Potrzebował szybkiego przemieszczenia się na Litwę, by uniknąć schwytania i dalszej prześladowań.

Cześnik znalazł się w trudnej sytuacji. Choć jego serce przepełniało współczucie dla dawnego przyjaciela, złość na cały świat i wewnętrzne konflikty sprawiały, że decyzja nie była łatwa. Raptusiewicz musiał zmierzyć się z własnymi uczuciami, by podjąć właściwą decyzję.

- "Pomogę ci, Jacku, choć mój gniew nie ustąpił," — powiedział w końcu Cześnik, wyciągając rękę do przyjaciela.

Soplica uścisnął dłoń Raptusiewicza z wdzięcznością. Otwarte zakończenie ich spotkania pozostawiło wiele niewiadomych, ale jedno było pewne: lojalność i braterstwo między nimi przetrwały próbę czasu i przeciwności losu.

Historia zakończyła się, pozostawiając uczucie niepewności przyszłości, ale jednocześnie nadzieję na wspólną walkę z przeciwnościami, jakie miały na nich czekać. Symbolika świecy, która teraz jaśniała jaśniej, podkreśliła ostateczny akt lojalności i braterstwa obu bohaterów.

---

W ten sposób opowieść o nieoczekiwanym spotkaniu Cześnika Raptusiewicza i Jacka Soplicy stała się świadectwem siły przyjaźni oraz możliwości odkupienia i przemiany, które mogą zjednoczyć nawet najbardziej zaciętych dawnych wrogów w obliczu wspólnego wroga i niebezpieczeństwa.