Cechy baśni w Królowej śniegu

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.07.2024 o 16:00

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 26.07.2024 o 15:21

Hans Christian Andersen był jednym z najbardziej znanych twórców literatury dziecięcej, a jego baśnie zyskały popularność na całym świecie. „Królowa Śniegu” to jedna z jego najważniejszych opowieści, która znakomicie ucieleśnia cechy klasycznej baśni. Opowieść ta, mimo że opublikowana po raz pierwszy w 1844 roku, pozostaje aktualna i fascynująca dla czytelników na przestrzeni kolejnych pokoleń. W tej pracy przeanalizujemy, jakie cechy baśniowe odnajdujemy w „Królowej Śniegu”, co czyni ją przykładem klasycznej baśni.

Pierwszą cechą baśni, która jest widoczna w „Królowej Śniegu”, jest brak konkretnego czasu i miejsca akcji. Baśnie często rozgrywają się w nieokreślonym czasie i miejscu, co pozwala na ich uniwersalne zrozumienie. W „Królowej Śniegu” nie znajdziemy dokładnych informacji na temat, w jakim roku rozgrywają się wydarzenia czy w jakim mieście czy kraju się to dzieje. Wzmianki o Fince i Laponce służą jedynie do zarysowania ogólnego położenia geograficznego, ale nie dają nam konkretnych informacji. Uniwersalność miejsc i czasu pozwala baśni na bycie aktualną dla każdej epoki, gdyż czytelnik może łatwo utożsamić się z bohaterami i miejscami przedstawionymi w opowieści, bez względu na swoją realną geograficzno-historyczną rzeczywistość. To cecha, która sprawia, że przesłanie baśni dociera do szerokiego grona odbiorców, niezależnie od ich pochodzenia.

Elementy fantastyczne są nieodłącznym atrybutem każdej baśni, a w „Królowej Śniegu” mamy ich pod dostatkiem. Fantastyka wprowadza czytelnika w świat, gdzie wszystko jest możliwe. W tej opowieści pojawia się postać tytułowej Królowej Śniegu, która ma moc panowania nad lodem i śniegiem. Kolejnym elementem baśniowym są mówiący renifer i czarownica, które dodają opowieści czarującego klimatu i pomagają głównej bohaterce, Gerdzie, w jej pełnej przygód podróży. Jednym z najbardziej intrygujących elementów jest diabelskie zwierciadło i jego rozbite okruchy, które wpływają na zachowanie Kaja, bratniej duszy Gerdy. Pałac Królowej Śniegu, wykonany w całości z lodu i pełen niesamowitych detali, takich jak lodowe lustra i eksponaty, również dodaje narracji magicznego wymiaru. Te fantastyczne elementy są kluczowe dla budowania niezwykłej atmosfery baśni i sprawiają, że czytelnik zanurza się w świecie pełnym cudów i magii.

Morał to kolejna cecha baśni, która odgrywa fundamentalną rolę w „Królowej Śniegu”. Morał w baśniach często służy do przekazywania wartościowych lekcji życiowych. W tej opowieści głównym przesłaniem jest wartość wytrwałości i siły w dążeniu do celu, którą uosabia Gerda podczas swojej wyprawy w poszukiwaniu Kaja. Zwycięstwo dobra nad złem jest kolejnym ważnym morałem. Królowa Śniegu, reprezentująca złe moce, zostaje pokonana przez ciepło serca i miłość Gerdy. Opowieść ukazuje również, jak ważne są miłość i przyjaźń w życiu człowieka, co manifestuje się w końcowej, szczęśliwej przemianie Kaja, który odzyskuje swoje człowieczeństwo dzięki miłości i cierpliwości Gerdy. Morały te mają ogromny wpływ na rozwój moralny i etyczny czytelników, szczególnie młodszych, kształtując ich wartości i postawy życiowe.

Zwycięstwo dobra nad złem jest fundamentalną zasadą, która przewija się w większości klasycznych baśni, i nie jest inaczej w „Królowej Śniegu”. Dobro, ucieleśniane przez Gerdę, musi ostatecznie zwyciężyć nad złem, reprezentowanym przez Królową Śniegu i diabelskie zwierciadło. Gerda postępuje śmiało i z determinacją, wyruszając w pełną niebezpieczeństw podróż, by uratować swojego przyjaciela. W trakcie wyprawy napotyka wiele trudności, ale dzięki swojej dobroci i wytrwałości, jest w stanie pokonać przeciwności losu i dotrzeć do celu. Przemiana Kaja, który dzięki miłości Gerdy uwalnia się spod wpływu złych sił, jest kulminacją tej walki dobra ze złem. Ukazanie, że miłość i dobra wola mogą przezwyciężyć nawet najgorsze trudności, to klasyczny motyw baśniowy, który wzbogaca narrację i daje czytelnikowi poczucie satysfakcji.

Jednym z charakterystycznych elementów baśniowej narracji jest narracja trzecioosobowa z wszechwiedzącym narratorem. W „Królowej Śniegu” narracja ta pozwala opowiadającemu na wnikliwe i wszechstronne przedstawienie świata przedstawionego. Narrator zna myśli i uczucia bohaterów, co daje głębszy wgląd w ich motywacje i wewnętrzne przeżycia. To sprawia, że opowieść jest bardziej pełna i złożona. Charakterystyczny język i zwroty typowe dla baśni, takie jak „dawno, dawno temu” i „za siedmioma morzami, za siedmioma górami”, dodają opowieści magii i nadprzyrodzonego klimatu, który jest tak typowy dla tego gatunku literackiego. Dzięki wszechwiedzącemu narratorowi, „Królowa Śniegu” staje się spójną opowieścią, w której wszystkie elementy harmonijnie się łączą, tworząc fascynującą całość.

Podsumowując, „Królowa Śniegu” Hansa Christiana Andersena posiada wszystkie kluczowe cechy klasycznej baśni, co czyni ją jednym z najznamienitszych przykładów tego gatunku literackiego. Brak konkretnego czasu i miejsca akcji, elementy fantastyczne, morał, zwycięstwo dobra nad złem oraz charakterystyczna narracja tworzą razem opowieść, która nie tylko fascynuje, ale również kształtuje i edukuje czytelnika. Pomimo upływu lat, historia Gerdy i Kaja pozostaje wzorem baśni, który nie traci na wartości. Hans Christian Andersen, dzięki swojej wrażliwości na potrzeby młodych czytelników i talentowi do tworzenia niesamowitych opowieści, zasłużył na miano jednego z największych mistrzów baśni. „Królowa Śniegu” jest tego najlepszym dowodem.