Ferdydurke - bohaterowie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.07.2024 o 19:45

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 26.07.2024 o 19:21

Witold Gombrowicz, twórca powieści "Ferdydurke", ukazuje w niej skomplikowany świat, w którym bohaterowie walczą z narzuconymi im formami, próbując odnaleźć własną tożsamość. W przedstawionym tekście kluczowe role odgrywają postaci takie jak główny bohater Józio Kowalski, jego współtowarzysze ze szkoły Miętus i Syfon, oraz postacie dorosłe, takie jak profesor Pimko, rodzina Młodziaków, Zuta i inne. Każdy z tych bohaterów wnosi coś unikalnego do powieści, która jest krytycznym spojrzeniem na struktury społeczne i konwencje kulturowe Polaków.

Józio Kowalski, trzydziestoletni mężczyzna, który zdaje sobie sprawę ze swej niedojrzałości, stanowi centralną postać powieści. Pochodzi on z rodziny szlacheckiej i przez dziesięć lat mieszkał w majątku państwa Hurleckich w Bolimowie. Brak rodziny, kariery oraz konkretnego celu w życiu wprowadza go w stan egzystencjalnej pustki. Na początku powieści, profesor Pimko zmusza go do powrotu do szóstej klasy, co jest dla Józia początkiem walki z formą, czyli narzuconymi przez społeczeństwo ramami i normami. Przeżywa różne etapy tej walki – od lęku i buntu po fascynację uczennicą Zutą oraz wyprawę do majątku Hurleckich wraz z Miętusem. Jego relacje interpersonalne pokazują proces rozwoju emocjonalnego oraz zmagania z własnym "ja". Ostatecznie zatracenie świadomości ucieczki z jednej formy prowadzącej do innej stanowi ważną refleksję końcową powieści i jego losów.

Miętus, czyli Miętusiewicz, to postać, która jest niejako awatarem buntu wobec uporządkowanej rzeczywistości. Ten kolega z klasy Józia jest liderem buntu chłopaków, symbolizując bunt wobec narzuconej formy szkolnej. Jego konflikt z Syfonem, zakończony brutalnym „gwałtem przez uszy”, ukazuje walkę o dominację i próbę wyrwania się z gęby - formy narzuconej przez instytucje. Dążenie Miętusa do odnalezienia naturalnego parobka, Walka, jest odzwierciedleniem jego pragnienia autentyczności w świecie pełnym fałszu. W rezultacie jego działania prowadzą do buntu służby w majątku Hurleckich, co zburza tradycyjną hierarchię społeczną.

Syfon, właściwie Pylaszczkiewicz, stanowi przeciwieństwo Miętusa – jest liderem tych, którzy poddają się upupianiu, czyli infantylizacji dorosłych przez społeczeństwo. Jego konflikt z Miętusem, zakończony tragicznie, ma na celu pokazanie dramatyzmu walki z narzuconą formą. Samobójstwo Syfona po "gwałcie przez uszy" jest wyrazem jego bezsilności wobec presji społecznej.

Profesor Pimko, filolog klasyczny i nauczyciel Józia, jest postacią przedstawiającą tradycyjne metody edukacji. Jego celem jest narzucenie uczniom formy, ignorując ich naturalny rozwój oraz buntu. Jego relacja z Zutą, córką Młodziaków, kończy się dla niego ośmieszeniem, co jest symbolem niepowodzenia tradycyjnych metod w zetknięciu z nowoczesnością i potrzebą autentyczności.

Rodzina Młodziaków, nowoczesna rodzina, u której Józio mieszka, prowadzi liberalne wychowanie swej córki Zuty. Ich relacje z Józiem są pełne kontrastów – nowoczesne podejście zetknięte z tradycyjnymi wartościami Józia prowadzi do zdemaskowania prawdziwego oblicza rodziny w kulminacyjnym momencie powieści, podczas bójki z Pimką i Kopyrdą.

Zuta, typowa pensjonarka i córka Młodziaków, jest obiektem fascynacji Józia. Jej relacje z Józiem oraz Kopyrdą ujawniają hipokryzję i zakłamanie świata dorosłych. Ostatecznie jej przyłapanie na romansach oraz uczestnictwo w bójce przyczyniają się do ośmieszenia postaci i podjęcia refleksji nad jej rolą w układzie fabularnym.

Bladaczka, anemiczny nauczyciel języka polskiego, jest postacią, która wykorzystuje utarte frazesy i zmusza uczniów do fałszywych zachwytów. Jego metody nauczania oraz relacje z uczniami symbolizują pustkę i bezwartościowość standardowego systemu edukacyjnego, który promuje formę ponad treść.

Kopyrda, kolega Józia, jest najbardziej "normalnym" wzorem młodzieńca w powieści. Jego relacje z Zutą oraz konfrontacja z Młodziakami są przyczyną ironicznego zderzenia nowoczesności z tradycją, co prowadzi do ośmieszenia jego postaci przez Józia.

Rodzina Hurleckich, przedstawiciele szlachty ziemiańskiej, prowadzą spokojne życie oparte na bezczynności. Reakcje Konstantego i Zygmunta na bunt służby, a także postawy ciotki wobec Józia oraz Zosi, młodej szlachcianki, ukazują skomplikowaną hierarchię społeczną oraz kontrasty pomiędzy starym a nowym porządkiem.

Walek, naturalny parobek, który fascynuje Miętusa, jest postacią zupełnie pozbawioną formy. Nieumiejętność czytania, pisania i brak świadomości wieku czyni go idealnym wzorem autentyczności w oczach Miętusa. Jego ignorancja wobec form życia, którymi są przesiąknięci inni bohaterowie, stanowi ciekawy kontrast i wyzwanie dla standardów społecznych.

Podsumowując, w powieści "Ferdydurke" bohaterowie są nośnikami złożonych i sprzecznych idei dotyczących tożsamości, formowania i deformacji jednostki przez społeczeństwo. Każda z postaci wnosi unikalne elementy do zrozumienia głównych tematów książki, od walki o autentyczność po krytykę tradycyjnych form wychowania i edukacji. Gombrowicz mistrzowsko ukazuje, jak wszyscy ci bohaterowie, niezależnie od ich dążeń i motywacji, są nieuniknienie uwikłani w formy, z których próbują się wyrwać, co prowadzi do głębokiego, choć paradoksalnie pesymistycznego, spojrzenia na kondycję człowieka w społeczeństwie.