Zdążyć przed Panem Bogiem - bohaterowie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.08.2024 o 15:49

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 9.08.2024 o 15:15

Hanna Krall w swojej książce "Zdążyć przed Panem Bogiem" przeprowadza wywiad-rzekę z Markiem Edelmanem, ostatnim żyjącym przywódcą powstania w getcie warszawskim. Książka jest niezwykle cennym dokumentem historii, spisanym na podstawie rozmowy z al-ŻOB-em, który nie tylko przetrwał te straszliwe wydarzenia, ale również podjął się późniejszego życia i pracy jako lekarz. Analiza i przedstawienie kluczowych bohaterów tej książki pokazuje ich niezłomność, heroizm oraz różne aspekty ludzkich doświadczeń w obliczu zagłady.

Marek Edelman był nie tylko przywódcą powstania w getcie warszawskim, ale także współzałożycielem Żydowskiej Organizacji Bojowej (ŻOB). Jako młody chłopak pracował jako goniec szpitalny, zaopatrując getto w krew zarażoną tyfusem, aby oszukać niemieckich lekarzy. Jest symbolem walki i oporu, a jego życie po wojnie pokazuje, że nie poprzestał na jednym heroizmie. Zamieszkał w Łodzi, gdzie został kardiochirurgiem, współpracując z Janem Mollem, którego asystował przy operacjach na otwartym sercu. Jego refleksje na temat ludzkiej natury, moralności i przetrwania są głównym wątkiem książki, co czyni z niego postać nie tylko historyczną, ale również filozoficzną.

Mordechaj Anielewicz był pierwszym przywódcą powstania i komendantem ŻOB. Jego heroizm niestety zakończył się tragicznie, kiedy popełnił samobójstwo wraz ze swoją towarzyszką Mirą w bunkrze przy ulicy Miłej 18. Pośmiertnie został uhonorowany Krzyżem Walecznych i Krzyżem Grunwaldu III klasy, co świadczy o jego niezłomności i wpływie na młode pokolenia bojowników.

Adam Czerniaków, przewodniczący Rady Gminy Żydowskiej, pełnił funkcję prezesa Judenratu w getcie warszawskim. Jego życie zakończyło się dramatem, kiedy popełnił samobójstwo w odpowiedzi na "akcję przesiedleńczą", nie mogąc znieść odpowiedzialności za losy swoich ludzi.

Arie Wilner był przedstawicielem ŻOB po aryjskiej stronie i łącznikiem z AK. Jego rola była kluczowa w organizacji dostaw broni do getta. Aresztowany i torturowany przez Gestapo, nie zdradził nikogo, umierając jako bohater. Był również pomysłodawcą zbiorowego samobójstwa, które miało być aktem ostatecznego oporu wobec Niemców.

Michał Klepfisz to kolejny członek ŻOB, inżynier chemik specjalizujący się w materiałach wybuchowych. Zginął bohaterską śmiercią, ratując swoich towarzyszy przed niemieckim ostrzałem, za co pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Virtuti Militari.

Icchak Cukierman, zastępca Anielewicza, zawsze nosił przy sobie torbę granatów, co czyniło go postacią niebezpieczną i uznaną. Po stronie aryjskiej reprezentował ŻOB i uczestniczył w powstaniu warszawskim, będąc łącznikiem między różnymi frakcjami oporu.

Teodozja Goliborska, lekarz w getcie warszawskim, badała chorobę głodową, a jej prace naukowe, takie jak "Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim w 1942 roku", są ważnym źródłem dokumentującym warunki życia w getcie. Ratując Henryka Wolińskiego przed Gestapo, ukazała swoje nie tylko naukowe, ale i humanitarne podejście.

Abraham i Luba Blum to małżeństwo z getta. Abraham zginął podczas próby ucieczki, a Luba, będąca pielęgniarką, prowadziła szkołę pielęgniarską. Po wojnie zajmowała się domem dziecka dla żydowskich dzieci odnalezionych po wojnie, co świadczyło o jej niezłomnym duchu opieki nad bliźnimi.

Zalman Frydrych przemycał broń dla powstańców, ratując ich podczas ewakuacji z fabryki szczoteczek. Jego relacja z Edelmanem była bliska; powierzając mu opiekę nad swoją córką Elżbietą, pokazał głęboką więź zaufania i przyjaźni.

Pola Lifszyc uratowana przez Edelmana, dobrowolnie wróciła do transportu, aby towarzyszyć swojej matce. Jej tragiczny akt poświęcenia jest jednym z najważniejszych momentów ukazujących ludzki wymiar heroizmu w książce.

Hennoch Rus, ojciec chorego chłopca, który zmarł mimo starań Edelmana, jest przykładem jednej z wielu osobistych tragedii, które dotknęły społeczność żydowską. Jego późniejsze podziękowania dla Edelmana pokazują, jak ważna była próba ratowania życia, nawet w najtragiczniejszych okolicznościach.

Frania, przetrwała getto dzięki "numerkowi życia", a następnie uratowała kilkanaście osób. Jej decyzje pokazały, jak jednostkowe akty mogą przynieść wielkie skutek w trudnych czasach.

Teosia Tenenbaumanówna przetrwała dzięki matce, która oddała jej "numerek życia", co przedłużyło jej życie. Jest to kolejny przykład, jak niosąc nadzieję i wsparcie innym, można przekraczać własne ograniczenia.

Henryk Grabowski, przyjaciel Żydów, organizował opór w Wilnie i ukrywał Żydów. Był bliskim przyjacielem Arie Wilnera, co świadczy o jego zaangażowaniu i odwagi.

Henryk Woliński, autor raportów dla Rządu Polskiego, opisał sytuację w getcie, szkoląc bojowników i zapewniając im wsparcie. Jego wkład był kluczowy dla utrzymania oporu i walki o przetrwanie.

Profesor Jan Moll, kardiochirurg, którego Marek Edelman asystował przy operacjach, był pierwszym, który przeprowadził operację na otwartym sercu w Polsce. Ich współpraca pokazała kontynuację walki o życie, choć już na innym froncie.

Elżbieta Chętkowska, lekarka, która poświęciła swoje życie nauce, napisała pracę o zawale serca. Jej śmierć samobójcza była wynikiem choroby, która uniemożliwiła jej dalszą działalność, pokazując, że nawet na polu medycyny istnieją osobiste tragedie.

Pani Bubnerowa, pacjentka Edelmana, dostała zawału po rozprawie, co pokazuje, jak stres i trauma z tamtych czasów wpływały na zdrowie ludzi.

Pan Rudny, pacjent i przyjaciel lekarzy, złożył kwiaty Edelmanowi i Chętkowskiej, co pokazuje, jak wdzięczność pacjentów mogła przeżywać trudne czasy.

Inżynier Wilczkowski, miłośnik wspinaczki, uległ kontuzji serca, co pokazuje, jak pasje i życie osobiste odbijają się na zdrowiu, również w czasach wojennych.

Pan Rzewuski, pacjent i pracownik, kierownik fabryki, porównał swoje zaangażowanie do Edelmana, co pokazuje, jak różni ludzie odnajdywali inspirację i wspólnotę w trudnych czasach.

Jürgen Stroop, niemiecki dowódca likwidacji getta, jest postacią ukazującą kontrast między oprawcami a ofiarami. Jego wspomnienia z konfrontacji z Edelmanem po wojnie są kluczowe dla zrozumienia ich relacji i historii.

Podsumowanie postaci w książce Hanny Krall „Zdążyć przed Panem Bogiem” pokazuje, jak różnorodne i różnej głębokości były losy ludzi związanych z powstaniem w getcie warszawskim. Każdy z bohaterów wniósł coś unikalnego do tej dramatycznej historii, od heroizmu po tragiczne decyzje, podkreślając niezłomność ludzkiego ducha w obliczu niewyobrażalnych trudności. Ich dziedzictwo i wkład w pamięć historyczną są nieocenione, a analizując ich życiorysy, możemy lepiej zrozumieć tamte czasy i wyciągnąć wnioski na przyszłość.