Hamlet w rozmowie z Rozenkrancem i Gildensternem mówi: „Dania jest więzieniem”. Wyjaśnij, jak rozumiesz tę wypowiedź

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.08.2024 o 17:51

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 10.08.2024 o 17:32

Tragedia „Hamlet” Williama Szekspira to jedno z najbardziej znanych i cenionych dzieł literatury światowej, które na przestrzeni wieków zyskało uznanie zarówno w kręgach akademickich, jak i w kulturze popularnej. Wypowiedzi bohaterów tej sztuki, w tym cytaty, takie jak „Być albo nie być” czy „Dania jest więzieniem”, stały się trwałym elementem światowego dziedzictwa literackiego. Zaintrygowani słowami Hamleta: „Dania jest więzieniem”, staramy się zrozumieć głębszy sens tej wypowiedzi, w kontekście sytuacji, w której się znajduje, jak i ogólnej atmosfery panującej na duńskim dworze królewskim.

W „Hamlecie”, centralnym postacią jest tytułowy bohater, książę duński, który dowiaduje się o tajemniczych okolicznościach śmierci swojego ojca, poprzedniego króla, i zawiązanym spisku politycznym wewnątrz dworu. Po śmierci ojca, tron objął jego wuj Klaudiusz, który szybko ożenił się z królową Gertrudą, matką Hamleta. Podejrzliwość i gniew Hamleta zaczynają się w chwili, gdy duch jego ojca objawia mu się, informując, że został zamordowany przez Klaudiusza. Te dramatyczne wydarzenia prowadzą Hamleta do coraz większej izolacji i inwigilacji.

Do dworu duńskiego przybywają dwaj dawni przyjaciele Hamleta, Rozenkranc i Gildenstern, z polecenia króla Klaudiusza, który ma nadzieję, że będą w stanie wyciągnąć od Hamleta prawdę na temat jego stanu emocjonalnego i intencji. Klaudiusz, obawiając się potencjalnego buntu lub nieprzewidywalnych działań Hamleta, potrzebuje informacji, które mogłyby go uspokoić lub pozwolić na opracowanie strategii eliminacji zagrożenia. Rozenkranc i Gildenstern mają nadzieję, że ich przyjaźń z Hamletem pomoże w zdobyciu niezbędnych informacji. Hamlet jednak szybko orientuje się w ich prawdziwych intencjach, co jeszcze bardziej pogłębia jego poczucie osamotnienia i zdrady.

Pierwsze spotkanie Hamleta z przyjaciółmi odbywa się w atmosferze wzajemnej podejrzliwości i nieufności. Tematem rozmów są kwestie filozoficzne i egzystencjalne, w tym rozważania na temat natury świata. W trakcie jednej z takich dyskusji, Hamlet wygłasza słowa, które odcisnęły swoje piętno na literaturze i kulturze: „Dania jest więzieniem”. Rozenkranc i Gildenstern, próbując złagodzić napiętą atmosferę, twierdzą, że cały świat jest jak więzienie, gdzie różni ludzie odczuwają różne niedostatki. Hamlet jednak energicznie kontruje: „Nie tak dla mnie. (...) Jesteśmy jabłkami ścietymi z jednego drzewa, a Dania jest więzieniem, ale nie jest jedynym.”

Wypowiedź Hamleta o więzieniu jest kluczowa dla zrozumienia jego stanu emocjonalnego i psychologicznego. Młody książę, świadomy spisku przeciwko swojemu ojcu, zmagający się z zakłamaniem i zbrodniami na dworze królewskim, czuje, że jest uwięziony w świecie, który go zdradził. Dwór królewski, dawniej miejsce uczciwości, honoru i cnoty, teraz stał się symbolem upadku moralnego, zdominowany przez zbrodnię, kłamstwo i chciwość. Hamlet, z każdą chwilą coraz bardziej zależny od swoich negatywnych doświadczeń, przechodzi pewną psychologiczną transformację – od młodzieńca pełnego zaufania do zranionego i rozczarowanego człowieka, który w każdym dostrzega wroga.

Hamlet widzi dwór jako centrum korupcji i moralnego upadku. Jego wuj Klaudiusz, symbolizujący pełnię zła, zrujnował rodzinę i zabił poprzedniego króla, jednocześnie deprawując królową Gertrudę. Hamlet, który nie może odwrócić oczu od tych tragicznych wydarzeń, czuje coraz większą bezsilność i zagubienie. Jego postawa wobec świata zmienia się radykalnie – z młodzieńczej beztroski przechodzi do skrajnej nieufności i wewnętrznego konfliktu. „Dania jest więzieniem” staje się metaforą dla stanu emocjonalnego Hamleta, miejsca, gdzie wszelkie marzenia i nadzieje są tłumione przez nieprawość.

Hamlet, opisując Danię jako więzienie, ma na myśli psychiczną inercję oraz poczucie niemożności ucieczki bez zemsty. Jego osobiste dylematy i świadomość, że musi pomścić ojca, paraliżują go, a jednocześnie przymuszają do działania, co tworzy paradoksalną sytuację: aby uwolnić się od „więzienia”, musi dokonać czynów, które mogą go uwięzić jeszcze bardziej. Zemsta, będąca jedyną drogą do „uwolnienia”, prowadzi do kolejnych tragedii.

Porównując to z perspektywą egzystencjalną, można zauważyć, że metafora więzienia odnosi się do uniwersalnych ludzkich doświadczeń. Życie każdego człowieka w pewnym sensie może stać się „więzieniem” – wypełnionym moralnymi dylematami, niemożliwością wyborów czy ograniczeniami zewnętrznymi. Współczesne społeczeństwo również nie jest wolne od takich „więzień” – politycznych, społecznych czy moralnych.

Hamlet, jako archetyp człowieka uwikłanego w moralne dylematy, staje się symbolem tragizmu ludzkiej egzystencji. Jego postawa wobec niesprawiedliwości, jego wewnętrzne zmagania i ostateczny upadek stanowią obraz, który można odnosić do wielu innych literackich postaci, jak chociażby Prometeusza, który cierpiał za swoje przekonania, czy Józefa K. z „Procesu” Franza Kafki, uwikłanego w absurdalny system represji.

Podsumowując ten wywód, można stwierdzić, że wypowiedź „Dania jest więzieniem” jest złożona i wielowymiarowa. Jest to kluczowy element dramatycznej struktury dzieła, pokazujący głębokie osobiste przeżycia Hamleta oraz jego refleksje na temat moralnego upadku otaczającego go świata. Ta wypowiedź ukazuje również uniwersalny problem moralnych więzień w kontekście ludzkiego doświadczenia – zarówno zewnętrznych sił, jak i wewnętrznych wyborów, które determinują naszą egzystencję. Hamlet, uwikłany w swoje dylematy i tragiczne wybory, staje się figurą uniwersalną, w której odbija się wiele aspektów ludzkiej natury, z jej skomplikowanym stosunkiem do dobra, zła, sprawiedliwości i zemsty.