Opisz Jeszuę Ha-Nocri. Czym różni się ta postać od Jezusa biblijnego?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.08.2024 o 20:42

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 20.08.2024 o 19:55

Michaił Bułhakow, rosyjski pisarz, stworzył powieść "Mistrz i Małgorzata", która powstała w latach trzydziestych XX wieku i serwuje czytelnikom wielowarstwową fabułę osadzoną w Moskwie. To dzieło, pełne metafizycznych i filozoficznych wątków, splata realność z nadnaturalnym, wprowadzając postacie takie jak szatan i jego świta do życia mieszkańców radzieckiej Moskwy. Jednym z głównych wątków powieści jest historia miłosna między tytułowymi bohaterami - Mistrzem, pisarzem tworzącym powieść o Poncjuszu Piłacie, oraz Małgorzatą, jego ukochaną. W szczególny sposób powieść Bułhakowa angażuje czytelnika opowiedzeniem "powieści w powieści", gdzie wydarzenia ukazane są oczami Poncjusza Piłata, a jedną z kluczowych postaci jest Jeszua Ha-Nocri, ewidentnie inspirowany biblijnym Jezusem Nazarejczykiem.

Jeszua Ha-Nocri, postać kreowana przez Mistrza, to mężczyzna o fizycznym opisie odbiegającym od idealizowanego obrazu Jezusa z Pisma Świętego. Jego ubiór, rozdarty błękitny chiton, a na głowie biały zwój tkaniny z rzemykiem, świadczy o skromności i prostocie. Stan fizyczny Jeszui również pozostawia wiele do życzenia; nosi ślady tortur i ma ręce związane za plecami, co sugeruje brutalność, której doświadczył tuż przed swoim spotkaniem z Poncjuszem Piłatem. Te fizyczne cechy od razu odróżniają Jeszuę od Jezusa biblijnego, który często bywa przedstawiany jako nieskazitelny w swojej fizyczności, nawet w momencie męki.

Choć Jeszua jest kluczową postacią w powieści tworzonej przez Mistrza, pełni rolę wyraźnie drugoplanową w odniesieniu do innych bohaterów "Mistrza i Małgorzaty". W powieści Bułhakowa centralną postacią jest Poncjusz Piłat, którego działania i decyzje nieodwracalnie wpływają na losy Jeszui. Ta narracyjna strategia stawia Jeszuę w roli, która choć mocno symboliczna, nie stanowi epicentrum opowieści jak ma to miejsce w przypadku Jezusa w Biblii. W biblijnym kontekście Jezus jest główną postacią, wokół którego kręci się cała narracja Nowego Testamentu.

Największa różnica między Jeszuą a biblijnym Jezusem polega na braku boskiej otoczki wokół postaci wykreowanej przez Bułhakowa. Jeszua jest ukazany jako zwykły człowiek, filozof i wędrowny nauczyciel, który zdecydowanie bardziej przynależy do sfery profanum niż sacrum. Nie posiada on nadprzyrodzonych mocy, nie dokonuje cudów, a jego nauki są głęboko osadzone w filozoficznych refleksjach, a nie w objawieniach boskich. Ponadto, Jeszua jest przedstawiony jako osoba naiwna i łatwowierna, co Piłat wyraźnie zauważa. Mimo posiadanej wiedzy z zakresu medycyny, Jeszua ukazuje swoją wrażliwość i strach przed śmiercią, co stanowi kontrast wobec często idealizowanego obrazu Jezusa jako niestrudzonego zbawiciela.

Jeszua głosi nauki inspirowane ludzkimi ideami, w tym wizję przyszłości bez cesarstwa, przekonanie o istnieniu dobra w każdym człowieku oraz refleksje dotyczące świata, które noszą charakter filozoficzny. Jest to zasadnicza różnica w porównaniu do Jezusa, który w Biblii głosi objawienia dane mu przez Boga. Jeszua ma uczniów, takich jak Mateusz Lewita, którzy jednak mają charakter bardziej symboliczny i filozoficzny, a nie mistyczny i religijny jak apostołowie Jezusa.

Analizując porównawczo obie postacie, łatwo zauważyć, że Jeszua Ha-Nocri jest przede wszystkim przedstawiony jako człowiek, a nie Boski Syn. Jego zwyczajność, brak mistycyzmu, cudów i nadprzyrodzonych zdolności, wyraźnie odróżniają go od Jezusa opisanego w Nowym Testamencie. Działania Jeszui, choć inspirujące, są nacechowane bardziej refleksją filozoficzną niż boską misją. Jeszua jest skazany nie jako zbawiciel ludzkości, lecz jako osoba o przekonaniach politycznych niezgodnych z rzymską władzą, co stanowi kolejny kontrast wobec skazania Jezusa, którego misja była duchowa i mająca zbawić ludzkość.

Podsumowując, Jeszua Ha-Nocri różni się od biblijnego Jezusa w wielu fundamentalnych aspektach. Reinterpretacja postaci przez Bułhakowa ukazuje bardziej ludzką, zwykłą stronę, pozbawioną mistycyzmu i boskości. Innowacyjność w przedstawieniu jednej z najbardziej znanych postaci historycznych polega na przesunięciu akcentu z boskości na człowieczeństwo, z sacrum na profanum. Bułhakow poprzez postać Jeszui zmusza czytelnika do refleksji nad naturą człowieczeństwa, nad istotą ideologii oraz potęgą refleksji filozoficznej. Ta inna perspektywa pozwala nie tylko na głębsze zrozumienie ludzkich emocji i dążeń, lecz także zachęca do zastanowienia się nad zamazanymi granicami między rzeczywistością a metafizyką, między sacrum a profanum w kontekście ludzkiego życia. Na koniec, wpływ powieści Bułhakowa, zarówno poprzez postać Jeszui Ha-Nocri, jak i jej główny przekaz, pozostaje nieoceniony, prowadząc czytelnika ku nowemu wymiarowi zrozumienia i refleksji nad istotą dobra i zła, miłości i nienawiści, wiary i zwątpienia.