Czy warto walczyć o swoje szczęście? Rozważ problem, odwołując się do wiersza Adama Asnyka Jedni i Drudzy oraz wybranych tekstów kultury.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 21.08.2024 o 10:10

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 21.08.2024 o 9:15

Szczęście stanowi jeden z najważniejszych celów życia większości ludzi, jednak jego precyzyjne zdefiniowanie zawsze nastręczało trudności. Jest to stan emocjonalny, psychiczny i duchowy, który często związany jest z poczuciem spełnienia, radości i wewnętrznego spokoju. Niemniej jednak, szczęście jest pojęciem subiektywnym, zmiennym w czasie i różnie interpretowanym przez różne jednostki. Pytanie, przed którym stajemy, brzmi: czy warto walczyć o swoje szczęście, nawet jeśli jest ono tak ulotne i niejednoznaczne? Przyjmując, że pełne osiągnięcie szczęścia w doczesnym życiu może być niemożliwe, nadal warto dążyć do jego poszukiwania, ponieważ samo to dążenie ma wartość. Przeanalizujmy ten problem, odwołując się do wiersza Adama Asnyka „Jedni i Drudzy” oraz wybranych tekstów kultury: Księgi Koheleta i „Lalki” Bolesława Prusa.

Księga Koheleta, znana także jako Eklezjastes, zawiera głębokie refleksje na temat sensu życia, bez nadmiernego skupienia na religii. Jej filozoficzne podejście koncentruje się na ulotności doczesnych doświadczeń i pragnień, co zostało ujęte w motywie „marności”. Kohelet zwraca uwagę, że wszystko, czego doświadczamy i pragniemy, jest przemijające. „Marność nad marnościami, wszystko marność” – te słowa wybrzmiewają w Księdze jako przestroga przed nadmiernym przywiązaniem do rzeczy materialnych i doczesnych przyjemności, które są krótkotrwałe i nie gwarantują trwałego szczęścia.

Możemy jednak znaleźć w Księdze Koheleta pewne zalecenia dotyczące działania. Autor doradza rozważność i mądrość w działaniu oraz czerpanie radości z owoców swojej pracy, zgodnie z wolą Boga. Kohelet sugeruje, że prawdziwe szczęście pochodzi z życia zgodnie z boskimi nakazami, a nie z doczesnych dóbr. Dlatego też choć pełne szczęście może być nieosiągalne, to warto dążyć do niego poprzez mądre i rozważne działanie, które przynosi radość i spełnienie w granicach ludzkich możliwości.

Kolejnym ważnym tekstem kultury, który bada temat szczęścia, jest powieść „Lalka” Bolesława Prusa. Główny bohater, Stanisław Wokulski, jest tragiczną postacią, która ukazuje zarówno potęgę marzeń, jak i ich destrukcyjną siłę. Jego historia jest przykładem dążenia do szczęścia poprzez zdobycie miłości Izabeli Łęckiej. Dla Wokulskiego miłość romantyczna jest ideałem, który, jak się okazuje, nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Wokulski, zafascynowany i zaślepiony miłością do Izabeli, przekracza granice rozsądku i poświęca wszystkie swoje siły oraz zasoby, aby zdobyć jej uczucia. Jego ambicje i marzenia okazują się jednak iluzoryczne. Izabela nie odwzajemnia jego uczuć, a Wokulski zostaje ostatecznie zniszczony przez swoje pragnienia. Przykład Wokulskiego ilustruje, że nadmierna ambicja i dążenie do nieosiągalnych celów mogą prowadzić do własnej zguby. Mimo to, jego historia pokazuje także, że dążenie to miało dla niego znaczenie – choć nie przyniosło pełnego szczęścia, nadało sens jego życiu i działania.

Wiersz Adama Asnyka „Jedni i Drudzy” wprowadza ciekawy podział ludzi na dwie grupy: tych, którzy walczą o szczęście, oraz tych, którzy pozostają bierni. Asnyk pisze o śmierci jako ostatecznej równości – obie grupy spotykają się na płaszczyźnie śmierci, bez osiągnięcia pełnego szczęścia. Jednakże wiersz podkreśla także różnice między nimi. Osoby aktywne, które dążą do szczęścia, mogą cieszyć się z osiągnięć i mają nadzieję, że choćby trochę zbliżają się do swojego celu. Tymczasem ludzie bierni, którzy nie podejmują żadnego działania, mogą odczuwać wyrzuty sumienia i żal za zmarnowane możliwości.

Radość z osiągnięć, choćby chwilowa i niewielka, jest wartością samą w sobie. Bierni, mimo że unikają rozczarowań, tracą również szansę na doświadczanie radości i satysfakcji z własnych działań. Wiersz Asnyka podkreśla, że życie pełne jest wyzwań i trudności, ale także możliwości, które warto podejmować w dążeniu do szczęścia. Same działania, nawet jeśli nie przynoszą pełnego spełnienia, pozwalają na przeżycie życia pełniej i bardziej intensywnie.

Podsumowując, zarówno analiza Księgi Koheleta, „Lalki” Bolesława Prusa, jak i wiersza Adama Asnyka „Jedni i Drudzy” prowadzi do wspólnego wniosku: pełne szczęście może być nieosiągalne w naszym ziemskim życiu, ale poszukiwanie go jest wartością samą w sobie. Człowiek jako istota aktywna, stworzona do działania, odnajduje sens w dążeniu i poszukiwaniach, nawet jeśli nie przynoszą one całkowitego spełnienia.

Sam proces dążenia do szczęścia przynosi ulgi w troskach i nadaje sens życiu. Znacznie bardziej liczy się pogoń za szczęściem, niż samo osiągnięcie go, które pozostaje często tylko marzeniem. Dlatego, choć pełne szczęście może być iluzją, warto walczyć o jego namiastki, które dodają koloru i znaczenia naszemu życiu. Działając, podejmując wyzwania i dążąc do realizacji swoich marzeń, nawet nieosiągalnych, człowiek wypełnia swoje życie sensem i energią.

Ostatecznie, warto zachęcić do refleksji nad własnymi dążeniami i marzeniami. Walka o szczęście, mimo że często trudna i pełna przeszkód, jest istotnym elementem naszej egzystencji. Nawet nieosiągalność pełnego szczęścia nie powinna zniechęcać do poszukiwań, gdyż to one czynią nasze życie prawdziwym i pełnym wartościowych doświadczeń.