Szczęście nie jest po prostu człowiekowi dane, ale wynika z jego czynów. Napisz rozprawkę w której rozważysz trafność tego stwierdzenia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 21.08.2024 o 21:24

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 21.08.2024 o 20:42

„Szczęście nie jest po prostu człowiekowi dane, ale wynika z jego czynów”

I. Wstęp:

Pytanie wprowadzające: „Jak znaleźć szczęście?” już od wieków intrygowało ludzkość, stając się jednym z centralnych zagadnień filozoficznych, literackich i religijnych debat. Czy szczęście to stan ducha, który możemy osiągnąć, podejmując odpowiednie działania, czy też może jest to coś, co jest człowiekowi dane z zewnątrz? Odpowiedzi na tę kwestię szukali starożytni filozofowie, średniowieczni myśliciele, jak i nowocześni badacze.

2. Wprowadzenie Tezy:

Nigdy nie uzgodniono jednolitej definicji szczęścia. Jedni widzą je w posiadaniu dóbr materialnych, inni w duchowej harmonii, a jeszcze inni w spełnianiu moralnych i etycznych zasad. Stwierdzenie: „Szczęście nie jest nam dane i wynika z naszych czynów” zakłada, że szczęście to rezultat świadomego wysiłku i pracy nad sobą. W tej rozprawce rozważymy, na ile to stwierdzenie jest trafne, biorąc pod uwagę różne filozoficzne koncepcje szczęścia oraz granice ludzkiej woli.

II. Rozwinięcie:

A. Czym jest szczęście?

Szczęście, jako stan ludzkiej egzystencji, jest pojęciem wielowymiarowym i subiektywnym. Jedni mogą uważać szczęście za chwilowe uczucie radości, inni za stan trwałej satysfakcji z życia. Często szczęście definiuje się jako stan ducha, raczej niż stan ciała – jest to wewnętrzna radość, spełnienie, harmonijny stan umysłu.

2. Epikureizm:

Epikur i jego uczniowie wierzyli, że szczęście to przede wszystkim brak cierpienia. Epikurakalna filozofia zakładała, że unikanie bólu i dążenie do przyjemności są kluczowe do osiągnięcia szczęścia, jednak tych przyjemności nie należy mylić z hedonizmem. Epikur podkreślał, że prawdziwe szczęście pochodzi z prostoty życia i umiarkowania, a unikanie nadmiaru i pokus pozwala na czerpanie zadowolenia z codziennej egzystencji.

3. Stoicyzm:

Z kolei stoicy, tacy jak Seneka i Marek Aureliusz, widzieli szczęście w zachowaniu wewnętrznego spokoju wobec zmieniających się okoliczności życiowych. Stoicyzm uczy, że szczęście można znaleźć poprzez kontrolę swoich namiętności i zachowanie cnoty bez względu na zewnętrzne stresory. Dla stoików szczęście to stan umysłu osiągalny poprzez akceptację natury wszechrzeczy i życie zgodne z rozumem.

B. Człowiek jako kreator szczęścia:

Według Epikura, szczęście jest wynikiem naszego nastawienia i wyborów. Eliminując niepotrzebne pragnienia i zadowalając się podstawowymi potrzebami, człowiek może osiągnąć stan ataraksji – wewnętrznego spokoju. Filozofia ta podkreśla rolę indywidualnego działania w dążeniu do szczęścia, co widać w staraniach Epikura i jego uczniów o życie w zgodzie z naturą i ograniczenie bodźców zewnętrznych.

2. Stoicyzm i kontrola emocji:

Stoicyzm również kładzie nacisk na aktywne działanie jako klucz do osiągnięcia szczęścia. Stoicy wierzą, że szczęście jest efektem duchowego treningu i samodyscypliny. Poprzez świadome pracowanie nad swoimi emocjami i reakcjami, człowiek może osiągnąć wewnętrzny spokój i niezależność od zmieniających się okoliczności życiowych. Stoicy uważali, że przyjęcie odpowiedniej postawy wobec życia, ćwiczenie cnoty i rozwijanie umiejętności kontroli nad własnymi emocjami prowadzi do prawdziwego szczęścia.

C. Granice ludzkiej woli:

W swojej powieści "Lalka" Bolesław Prus ukazuje, jak wielkie nadzieje i ambicje Wokulskiego napotykają na przeszkody związane z porządkiem świata. Cytat z powieści: „Ludzkie nadzieje i oczekiwania wobec porządku świata są często zawiedzione przez niezmienność i niewzruszonność życiowych praw” wskazuje na ograniczenia ludzkich możliwości w osiąganiu szczęścia.

2. Praktyczne doświadczenia:

Historie licznych prób i niepowodzeń wskazują, że akt walki z losem może być źródłem szczęścia samego w sobie. Przykłady bohaterów literackich, którzy mimo nieszczęść i porażek znajdują szczęście w samym procesie dążenia, potwierdzają, że to nie osiągnięty cel, lecz walka i wysiłek są kluczowe dla poczucia szczęścia.

D. Akt działania:

Metafora "gonienia króliczka" opisuje budowanie szczęścia poprzez nieustanne dążenie do czegoś, co nigdy nie jest w pełni osiągalne. To poszukiwanie, docieranie się, wysiłek, stanowią esencję szczęścia. Jest to proces ciągłego rozwoju i samodoskonalenia, który daje satysfakcję i poczucie sensu życia.

2. Rola czynów w tworzeniu szczęścia:

Przykłady wielu ludzi, którzy kształtują swoje życie, choć napotykają na kłopoty, świadczą o tym, że nasze działania mają kluczowe znaczenie w osiąganiu szczęścia. W dążeniu do celów, pokonywaniu przeszkód oraz podejmowaniu świadomych wyborów tkwi moc kształtowania naszej egzystencji i osiągania poczucia spełnienia.

III. Zakończenie:

Szczęście nie jest dane człowiekowi bezpośrednio, ale wynika z czynów i wysiłków indywidualnych jednostek. Z perspektywy filozofii epikurejskiej i stoickiej, różne drogi prowadzą do różnych rozumień szczęścia, ale w każdym przypadku to nasze wybory i działania determinują nasz stan ducha.

2. Refleksje nad ograniczeniami:

Chociaż człowiek może wpływać na swoje szczęście poprzez swoje czyny, nie można pominąć wpływu zewnętrznych okoliczności na nasze życie. Śmiertelność, losowe wydarzenia i granice fizyczne stanowią wyzwania, które musimy uwzględniać w naszych dążeniach do szczęścia.

3. Końcowy wniosek:

Podejście do życia, czyli nasza aktywność, nastawienie i działania, odgrywa kluczową rolę w osiąganiu szczęścia. Szczęście bardziej przypomina produkt aktów działania duchowego, intelektualnego, bądź fizycznego niż coś, co jest nam dane bez wysiłku. Ostatecznie więc, to jak żyjemy i co robimy, ma decydujący wpływ na to, czy możemy cieszyć się szczęściem w naszym życiu.