Czy warto walczyć ze światem jak Wokulski, czy może lepiej zaakceptować jego ograniczenia i realizować własne cele, jak czynił to Ochocki? Która postawa jest Ci bliższa? Sformułuj swoje stanowisko i je uzasadnij, przywołując przykłady z tekstów kultury
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.08.2024 o 18:21
Rodzaj zadania: Streszczenie
Dodane: 25.08.2024 o 17:25
Streszczenie:
Postawy wobec rzeczywistości w "Lalce": Wokulski buntuje się, Ochocki akceptuje. Realizm Ochockiego prowadzi do skuteczniejszych działań w życiu. ??
W literaturze i życiu często spotykamy różne postawy wobec rzeczywistości, które można generalizować na osi między buntem a akceptacją. Postacie literackie doskonale ukazują te skrajności, a w „Lalce” Bolesława Prusa mamy doskonałe przykłady w postaciach Stanisława Wokulskiego i Juliana Ochockiego. Każdy z nich reprezentuje odmienne podejście do świata, jego ograniczeń i dostosowania się do nich. Wokulski jest romantykiem i buntownikiem, walczącym z rzeczywistością, która go ogranicza, podczas gdy Ochocki jest realistą i pozytywistą, akceptującym warunki, jakie narzuca mu świat, i pracującym w ich ramach. Moja postawa i argumentacja skłaniają się ku przyjęciu postawy bardziej podobnej do Ochockiego, a w dalszej części pracy przedstawię argumenty uzasadniające tę tezę.
Analiza postawy Stanisława Wokulskiego z „Lalki” Bolesława Prusa
Stanisław Wokulski to postać skomplikowana i wielowymiarowa. Jest pozytywistą, który swoje działania opiera na praktycznych zasadach, ale jednocześnie posiada duszę romantyka pełnego namiętności i marzeń. Wokulski pragnie zmienić świat, walcząc z jego niesprawiedliwościami, i to pragnienie przypomina walkę z wiatrakami. Jego działalność handlowa i gospodarcza jest silnie związana z pozytywizmem: wierzy w postęp, naukę i pracę u podstaw. Jednak jego celem często są romantyczne idee, takie jak miłość i honor, co komplikuje jego działania.W przykładach jego działań, widzimy, że chociaż Wokulski używa narzędzi pozytywistycznych, jego cele są często irracjonalne i nierealistyczne. Przykładem jest jego obsesja na punkcie Izabeli Łęckiej – kobiety z wyższych sfer, której uczucia stara się zdobyć za wszelką cenę. Pragnienie zmiany narzuconych przez społeczeństwo ról społecznych i losów, szczególnie w kontekście miłości, jest nierealne i prowadzi go do osobistej katastrofy.
Jednym z aspektów, które warto podkreślić, jest jego walka z biedą, której jest świadkiem. Inwestuje swoje pieniądze w ubogą dzielnicę, starając się polepszyć los mieszkańców. To działanie jest szlachetne i świadczy o jego pozytywistycznym podejściu. Jednak równocześnie jego założenie, że pieniądze i silna wola mogą zmienić rzeczywistość i uczucia innych, jest naiwne. Przekonanie, że można przekształcić prawa rządzące światem poprzez tę samą determinację, która sprawdza się w biznesie, jest jego największym błędem.
Analiza postawy Juliana Ochockiego z „Lalki” Bolesława Prusa
Julian Ochocki to bohater, który reprezentuje bardziej realistyczne i pragmatyczne podejście do życia. Jest szlachcicem i wynalazcą, który stara się realizować swoje pasje i zainteresowania w ramach możliwości, jakie świat mu oferuje. Ochocki nie próbuje zmieniać świata na siłę, lecz akceptuje jego realia i działa w ich granicach.Przykłady działań Ochockiego pokazują jego pragmatyzm i zdolność adaptacji. Podejmuje decyzję o emigracji, aby znaleźć lepsze warunki do realizacji swoich wynalazków, co jest aktem akceptacji rzeczywistości, w której żyje i próby znalezienia optymalnych rozwiązań. W przeciwieństwie do Wokulskiego, Ochocki nie traci energii na walkę z niemożliwym do zmiany; zamiast tego stara się znaleźć takie warunki, które maksymalnie będą mu sprzyjać w realizacji jego planów.
Krytyczna ocena postawy Ochockiego pokazuje, że jego podejście jest bardziej produktywne i realistyczne. Ochocki nie walczy z rzeczywistością, lecz ją akceptuje i stara się znaleźć własne miejsce w istniejącym porządku. Jego działania są przemyślane, a cele – choć mogą wydawać się skromne – są realistyczne i możliwe do osiągnięcia. Dzięki temu jego dążenia są optymalne w kontekście możliwości, jakie świat mu oferuje.
Odwołania do innych postaci literackich
Postawy przedstawione przez Wokulskiego i Ochockiego znajdują swoje odbicie w innych dziełach literackich. W trzeciej części „Dziadów” Adama Mickiewicza spotykamy dwie postaci, które również reprezentują skrajne podejścia do rzeczywistości: Konrada i księdza Piotra. Konrad jest archetypem romantycznego buntownika, który pragnie przekraczać granice własnych możliwości i zmieniać świat według swojej woli. Jego „Wielka Improwizacja” jest pełna buntu przeciwko Bogu i istniejącemu porządkowi świata. Jednak jego bunt kończy się niepowodzeniem, wykorzystującym klasyczną romantyczną klęskę w obliczu rzeczywistości, której nie da się zmienić siłą woli.Z kolei ksiądz Piotr reprezentuje postawę pokorną i realistyczną. Kieruje się wiarą i miłością, działając w granicach rzeczywistości. Jego dążenia są możliwe do realizacji, a on sam staje się modelowym przykładem postawy racjonalnej i skutecznej, której działania opierają się na akceptacji ograniczeń narzuconych przez świat. Jego postawa pokazuje, że realizacja celów życiowych może być skuteczna, jeśli jest zakorzeniona w realistycznych ocenach świata.
Moja ocena i postawa
Skłaniam się ku postawie prezentowanej przez Ochockiego, gdyż uważam, że realistyczne podejście do życia pozwala na skuteczniejsze działanie w świecie o określonych ograniczeniach. Realizm i akceptacja granic rzeczywistości pozwalają na skoncentrowanie się na możliwych do osiągnięcia celach i optymalnym wykorzystaniu dostępnych zasobów. Takie podejście minimalizuje ryzyko niepowodzenia wynikającego z przeceniania własnych możliwości i błędnych założeń, jakie często towarzyszą postawie buntowników.Podsumowując główne argumenty, warto zauważyć, że realistyczne podejście do świata, jakie reprezentuje Ochocki, daje lepsze rezultaty działania, pozwala na osiąganie celów w granicach możliwego i unikanie niepotrzebnych frustracji wynikających z nieosiągalnych marzeń. Akceptacja praw rządzących światem nie oznacza rezygnacji z dążeń do sprawiedliwości czy poprawy warunków życia, lecz skupienie się na konkretach i pragmatycznych rozwiązaniach.
Zakończenie
Końcowa konkluzja skłania mnie do uznania postawy Ochockiego za bardziej racjonalną i praktyczną w kontekście realizacji celów życiowych. Świat narzuca określone ograniczenia, a najlepszym sposobem na ich przezwyciężenie jest realistyczne podejście do sytuacji, w jakiej się znajdujemy, oraz poszukiwanie optymalnych rozwiązań w granicach dostępnych możliwości. Ochocki swoją postawą pokazuje, że można realizować własne marzenia, nie walcząc z rzeczywistością, lecz akceptując jej zasady i adaptując się do nich.Na zakończenie warto podkreślić, że zarówno buntownicy, jak i akceptujący ograniczenia świata mają swój wkład w postęp i zmiany. Dialog między nimi jest cenny i konieczny dla pełnego rozumienia świata. Zrównoważone podejście, które łączy realizm z otwartością na zmiany i dążenie do sprawiedliwości, jest kluczem do skutecznego działania we współczesnym świecie.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.08.2024 o 18:21
O nauczycielu: Nauczyciel - Krzysztof R.
Od 10 lat pracuję w szkole średniej i przygotowuję uczniów do matury, a młodszych — do egzaminu ósmoklasisty. Skupiam się na praktycznych umiejętnościach: analizie polecenia, budowaniu planu i logicznej argumentacji. Na moich lekcjach panuje spokój i konkret — krok po kroku pokazuję, jak przejść od pomysłu do gotowego tekstu. Uczniowie cenią rzeczowe wskazówki, przykłady i powtarzalne schematy pracy, które dają przewidywalne efekty.
Praca jest bardzo dobrze skonstruowana, wnikliwie analizuje postawy Wokulskiego i Ochockiego, dodatkowo odnosi się do innych utworów literackich.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się