Napisz opowiadanie o jednym dniu spędzonym przez Ciebie w krainie hobbitów

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.08.2024 o 11:33

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 27.08.2024 o 11:04

Obudził mnie zapach piernika i mocnych ziół. Najpierw myślałam, że to jeden z tych dni, kiedy rodzina w kuchni przygotowuje coś specjalnego na śniadanie. Jednak, kiedy powoli otwierałam oczy, zauważyłam, że otoczenie zupełnie nie przypomina mojego pokoju. Zasypiałam w swojej przytulnej sypialni z książkami poukładanymi na półkach i plakatami na ścianach, a teraz budziłam się w miejscu, jakby wyjętym z innej epoki.

Główna część

I. Poranek w krainie hobbitów

Korytarz, który prowadził na zewnątrz, był oświetlony ciepłym, porannym słońcem wpadającym przez maleńkie okienka. Pachniało świeżością i naturą. Dotarłam do masywnych, drewnianych drzwi, przez które musiałam się schylić, by przejść. Przeżyłam chwilę dezorientacji – mimo wszystko, nadal nie rozumiałam, jak trafiłam w to miejsce.

Kiedy drzwi się otworzyły, zobaczyłam niską kobietę z włochatymi stopami, w sukience i kokardą we włosach, smażącą naleśniki. Jej twarz była rozpromieniona uśmiechem. „Witaj! Jestem Lothina, hobbitańska gospodyni. Siadaj, zaraz podam śniadanie!”

Usiadłam przy małym, drewnianym stole. W międzyczasie Lothina opowiadała mi o Śródziemiu. Oświadczyła, że jestem w samym sercu Shire - krainie hobbitów, gdzie czas płynie spokojnie, a mieszkańcy zajmują się uprawą ogrodów i dbaniem o swoje domostwa. Jej ciepła i gościnność sprawiły, że poczułam się bezpiecznie.

II. Dzień w hobbickiej wiosce

Zabrałyśmy się do pracy – pielęgnacja marchewek, rzodkiewek, a także przygotowywanie warzywnej zupy na obiad. Kopanie w ziemi i sadzenie sprawiało mi ogromną satysfakcję, mimo że nigdy wcześniej nie zajmowałam się ogrodnictwem. Lothina z wielką cierpliwością tłumaczyła mi każdy krok, a ja chłonęłam każde słowo jak gąbka.

Po południu nadeszła pora na relaks – palenie zielnej fajki, które jest tradycyjnym zajęciem hobbitów, oraz czytanie książek. Wyciągnęłam się na trawie, wsłuchując się w odległe śpiewy ptaków i dźwięki natury, podczas gdy Lothina opowiadała mi legendy i historie o wielkich bohaterach Śródziemia. Czas płynął powoli, a ja poczułam, jak bardzo różni się ten świat od mojego codziennego, zagonionego życia.

Pod wieczór rozpoczęły się przygotowania do wizyty gości. Pieczenie babki mandarynkowej i pasztetu z gołębi to jutrzejsze zaproszenie, które miało być wyjątkowe. Kuchnia wypełniła się aromatami słodkich cytrusów i przypraw. Razem z Lothiną dekorowałyśmy stół zielonym obrusem i serwetkami, który miały w sobie hobbitańską prostotę i elegancję.

Goście zaczęli się zjawiać o zmierzchu. Pierwsza przyszła ciotka Barra – krągła, sympatyczna hobbitańska kobieta, z zaraz za nią jej mąż Twergo, który natychmiast rozpoczął opowiadanie barwnych historii z młodości. Towarzyszył im młody Utke, wesoły i pełen energii młodzieniec, który dzielił się swoimi przygodami z podróży. Atmosfera przy stole była pełna śmiechu i opowieści.

Twergo z pasją opowiadał o swoich czasach szkolnych oraz o psotach, które wraz z kolegami robił na wzgórzach Shire. Utke natomiast opisywał swoją ostatnią wycieczkę, podczas której musiał zmierzyć się z wielkim kamieniem blokującym most. Jego opowieści były pełne emocji i wywoływały uśmiechy na twarzach wszystkich zgromadzonych.

III. Wieczór i zakończenie dnia

Lothina życzyła mi dobrych snów, a ja, po szybkim prysznicu, położyłam się do łóżka z sercem pełnym miłości i wdzięczności za ten dzień. Kiedy zamykałam oczy, myślałam o tym, jak szczęśliwi są hobbici. Śnili swoje życie i żyli swoim snem – pełnym ciepła, prostoty i harmonii z naturą.

Zakończenie

Refleksje nad jednym dniem spędzonym w krainie hobbitów przypomniały mi, że warto doceniać małe rzeczy – momenty spokoju, pracę w ogrodzie, opowieści przy stole. To, co wydaje się niewielkie, często przynosi najwięcej radości. Hobbici rzeczywiście okazali się tak mili, jak opisywał ich Tolkien w swoich książkach. Byli pełni życzliwości, serdeczności i prostoty, które uczyniły ich świat wyjątkowym miejscem. Pomyślałam, że może w codziennym życiu warto czerpać inspirację z ich sposobu na bycie szczęśliwym.

To doświadczenie, choć tylko senne, pozostawiło mnie z refleksją, że proste, spokojne życie w zgodzie z naturą i bliskimi może być najlepszym drogowskazem ku prawdziwemu szczęściu.