Utopia 'szklanych domów' na podstawie powieści "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.09.2024 o 22:30

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 8.09.2024 o 10:08

„Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego jest jedną z najsłynniejszych powieści opisujących realia odradzającej się Polski po 123 latach zaborów. Bohaterem powieści jest Cezary Baryka, młody Polak wychowany w Baku, który wraca do Polski po rewolucji rosyjskiej i śmierci swoich rodziców. Sercem powieści, a zarazem jednym z najważniejszych jej motywów, są „szklane domy” - utopijny obraz Polski prezentowany przez ojca Cezarego, Seweryna Barykę.

Seweryn Baryka, z zawodu urzędnik, marzył o Polsce, w której wszyscy obywatele cieszą się powszechnym dobrobytem i równymi szansami na rozwój osobisty i zawodowy. Swoją wizję roztacza przed Cezarym zanim jeszcze wrócą do Polski. Opowiada o kraju, w którym domy budowane są ze szkła – nowoczesne, czyste, łatwe w utrzymaniu, wypełnione światłem. W jego wizji Polska jest krajem rozwiniętym, dobrze zorganizowanym, gdzie wszyscy mają równy dostęp do edukacji, pracy, opieki zdrowotnej i innych dóbr.

Cezary początkowo fascynuje się tą wizją. Ojciec, relacjonując synowi obraz szklanych domów, podkreśla nowoczesność i postęp technologiczny, który miałby miejsce w wolnej, niepodległej Polsce. Polacy mieli żyć w harmonijnym społeczeństwie, współpracować dla wspólnego dobra i cieszyć się życiem w kraju, który w końcu spełnia ich aspiracje. „Szklane domy” są metaforą idealnego ładu społecznego, w którym każdy obywatel ma zagwarantowane prawo do godnego życia.

Jednakże, po powrocie do Polski, Cezary Baryka zderza się z rzeczywistością, która jest drastycznie odmienna od utopijnych wyobrażeń ojca. Polska jest zniszczona po wojnie, pełna ruin i biedy. Społeczeństwo jest podzielone, a wiele osób walczy o przetrwanie w nędzy. Rzeczywistość ta jest dla młodego Baryki ogromnym rozczarowaniem. Szukając miejsca dla siebie w nowej Polsce, Cezary odwiedza majątek ziemski w Nawłoci, gdzie spotyka się z przedstawicielami różnych warstw społecznych, w tym bogatych ziemian i ubogich chłopów. Rzeczywistość, którą tam poznaje, jeszcze bardziej kontrastuje z utopijną wizją „szklanych domów”.

Powieść ukazuje również inne wymiary problemów społecznych i gospodarczych kraju. Cezary angażuje się w debaty polityczne i społeczne, spotyka działaczy rewolucyjnych, jak Szymon Gajowiec, który prezentuje realistyczne podejście do budowania nowej Polski, czy komunistę Antoniego Lulka. Gajowiec jest zwolennikiem umiarkowanych reform, drogą ewolucji, a nie rewolucji społecznej, co wydaje się Cezaremu bardziej sensowne niż radykalne zmiany proponowane przez Lulka.

W miarę jak Cezary coraz bardziej zanurza się w polską rzeczywistość, jego entuzjazm do idei „szklanych domów” słabnie. Zaczyna rozumieć, że wizja ojca była marzeniem, które nie może zostać zrealizowane bez ogromnych zmian strukturalnych i społecznych. Jednak mimo odkrytej iluzji utopii, marzenie o lepszej Polsce nie jest całkowicie przekreślone. Cezary, pomimo wszystko, szuka swojego miejsca w odradzającym się kraju i stara się znaleźć sposób, aby wiedzę i wartości, które wyniósł z rodzinnego domu, zastosować w nowej rzeczywistości.

Podsumowując, „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego jest głęboką refleksją nad marzeniami i rzeczywistością. Wizja „szklanych domów” jako utopii symbolizuje pragnienie lepszego jutra, które często spotyka się z oporem rzeczywistości. Polska po odzyskaniu niepodległości jest pełna nadziei, ale i ogromnych wyzwań, które stawia przed jej obywatelami twarde wymagania. Cezary Baryka, przechodząc od młodzieńczego entuzjazmu do dojrzałego realizmu, uczy się, że prawdziwe zmiany wymagają czasu, pracy i poświęcenia. W ten sposób utopia „szklanych domów” staje się dla niego symbolem niespełnionych marzeń, ale również wezwaniem do działania na rzecz budowy lepszego społeczeństwa.