Proces wybierania Króla Anglii

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.02.2024 o 19:06

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 8.02.2024 o 21:06

System wyboru króla w Anglii ma swoją własną, unikalną historię, która ewoluowała na przestrzeni wieków. Nie istnieje jednak jednolity proces wyboru króla, ponieważ władcy w Anglii zwykle dziedziczą tron na podstawie zasad sukcesji.

Wczesna historia Anglii pełna jest opowieści o zmagań o władzę i tron, często zbrojnych konfliktów i rebelii. W średniowieczu wybór króla mógł być także kwestią poparcia ze strony możnowładztwa, które gromadziło się w Radzie, aby zdecydować o obsadzie tronu, szczególnie jeśli linia sukcesji nie była klarowna lub dochodziło do sporów między różnymi pretendentami.

Jednak z czasem system dziedziczenia stał się coraz bardziej sformalizowany. Istotnym momentem dla ustalenia reguł sukcesji była Magna Carta z 1215 roku, dokument ograniczający władzę króla i zwiększający wpływ baronów na rządzenie królestwem. Nie ustanowiła ona jednak jasnych zasad sukcesji.

Zasada primogenitury, czyli dziedziczenie tronu przez najstarszego żyjącego syna monarchy, była powszechnie stosowana od XIII wieku. Wyjątkiem były jednak czasy bezpośrednio po wygaśnięciu pewnej linii rodowej, kiedy to tron mógł zostać objęty przez krewnych po mieczu bądź kądzieli, jeśli nie było męskiego potomka.

W XV wieku, po Wojnie Dwóch Róż – konflikcie dynastycznym między domami Yorków i Lancasterów – władza przeszła w ręce Tudorów. Henryk VII, zwycięzca bitwy pod Bosworth, założył nową dynastię, jednocześnie umocnił centralną władzę i zasadę dziedziczenia tronu.

Sytuacja zmieniła się po wykonaniu wyroku śmierci na Karolu I w czasie angielskiej wojny domowej w XVII wieku. Władza przeszła w ręce Olivera Cromwella, który był Lordem Protektorem republiki parlamentarnej, ale już po jego śmierci monarchia została przywrócona, a tron objął Karol II.

W 1688 roku doszło do bezkrwawej rewolucji, zwanej Chwalebnej Rewolucją. Doprowadziła ona do detronizacji Jakuba II i VII i objęcia tronu przez jego córkę Marię II wraz z jej mężem Wilhelmem Orańskim jako współwładcami. Sukcesja tronu została przynależnie uregulowana w Akcie o ustaleniu tronu (Bill of Rights) z 1689 roku oraz w Akcie o sukcesji tronu (Act of Settlement) z 1701 roku.

Aktor o sukcesji tronu ustalił, że następcami tronu mogą być jedynie protestanci, co wyeliminowało katolików z linii sukcesji. Ten dokument do dziś decyduje o porządku dziedziczenia tronu brytyjskiego.

Obecnie tron w Wielkiej Brytanii jest dziedziczony w myśl reguł ustalonych przez te akty prawne, a także późniejsze modyfikacje. W 2013 roku wprowadzono na przykład zasadę równości sukcesji, zgodnie z którą płeć nie decyduje o pierwszeństwie do tronu. To oznacza, że najstarsze dziecko monarchii, niezależnie od płci, jest pierwsze w linii sukcesji.

Współczesny wybór króla to raczej automatyczny proces przejęcia tronu przez następcę w momencie śmierci panującego monarchy. Formalności, takie jak proklamacja nowego monarchy czy koronacja, odbywają się już po fakcie, potwierdzając tylko wcześniejszy proces sukcesji. Wielka Brytania nie posiada wyborów w sensie powszechnego głosowania na króla, a system monarchii konstytucyjnej zapewnia ciągłość sukcesji opartej o ustalone prawa i tradycje.