Bohater „Potopu” Henryka Sienkiewicza: Andrzej Kmicic

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.03.2024 o 17:15

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Andrzej Kmicic, postać wykreowana przez Henryka Sienkiewicza w „Potopie”, jest jedną z najciekawszych i jednocześnie najbardziej kontrowersyjnych sylwetek literackich w polskiej literaturze. Powieść ta, będąca drugą częścią słynnej Trylogii, wpisuje się w burzliwe losy XVII-wiecznej Polski, której istnienie zagrożone było przez potop szwedzki. Andrzej Kmicic, młody szlachcic, prowadzący życie pełne awantur, w wyniku miłości do Oleńki Billewiczówny oraz własnych przeżyć wewnętrznych, dokonuje wielkiego przewartościowania swoich poglądów i postaw, przemieniając się z rozbójnika w bohatera narodowego.

W młodości, Kmicic cieszył się życiem pełnym przygód, które nie miało nic wspólnego z obowiązkami wynikającymi z przynależności do znacznego rodu. Jego życie było pełne hulaszczego zachowania, co mogło być uznane za wyraz młodzieńczego buntu. Jego postawa jednak ulega zmianie, kiedy na jego drodze staje Oleńka Billewiczówna, kobieta, w którą się zakochuje, oraz kiedy poprzez swoje decyzje wpada w sieć politycznych intryg.

Krzewieniem pozornej lojalności wobec Radziwiłła, Kmicic, nie zdając sobie z tego sprawy, przysięga zdradę królowi Janowi Kazimierzowi, co później uważa za swój największy błąd. W wyniku tej decyzji Kmicic doświadcza moralnego i uczuciowego kryzysu, dodatkowo pogłębianego przez uczucie do Oleńki. To właśnie miłość i rozwój relacji z Oleńką powodują, że Kmicic decyduje się na diametralną zmianę swojego życia. Przyjmując nowe nazwisko Babinicz, daje sobie i innym obietnicę zmiany, a droga ku odkupieniu staje się jego głównym celem.

Droga ta nie była łatwa. Najważniejszym punktem jej przebycia była obrona Jasnej Góry, inspirujące dzieje historyczne, gdzie Kmicic wykazał się nie tylko ogromnym poświęceniem, ale i wiernością ideałom. Jego akty heroizmu nie pozostały niezauważone - został oficjalnie uznany za bohatera przez króla Jana Kazimierza i społeczeństwo. Znacząca w tej przemianie była również miłość do Oleńki, która niejako stała się dla Kmicica kompasem w drodze do rehabilitacji.

Analizując bohaterstwo Kmicica przez pryzmat romantyzmu, nie sposób nie zauważyć typowych dla tamtych czasów cech: buntu oraz namiętności, które cechowały życie bohatera. Jego historia to "zamazywanie win" przez długotrwały proces zmagań wewnętrznych, co czyni z niego postać głęboko ludzką i tragiczną zarazem.

Kmicic stał się symbolem patriotyzmu, wykazując ogromną miłość do ojczyzny, co w swoim dziele szeroko eksploruje Sienkiewicz. Od zdrajcy do symbolu polskiego patriotyzmu - Kmicic pokazuje, jak wielka przemiana może zajść w człowieku, kiedy ten kieruje się wartościami takimi jak honor, wierność i poświęcenie. To również przesłanie, jakie postać Kmicica przekazuje współczesnemu czytelnikowi: że mimo licznych upadków i błędów, zawsze jest szansa na odkupienie i pokazanie swojej najlepszej strony.

Ostateczna ocena postaci przez Sienkiewicza, jak i wpływ Kmicica na zrozumienie polskiej duszy narodowej, jest pozytywna. Mimo błędów i wad, Andrzej Kmicic staje się symbolem przemiany, dobra, której można dokonać w imię miłości i lojalności wobec ojczyzny. Historia jego życia, pełna walki z własnymi słabościami, odwagi i miłości, staje się inspiracją i przestrogą dla kolejnych pokoleń.