Jak poeta Ernest Bryll w wierszu "Wciąż o Ikarach głoszą..." ukazał motyw idealizmu i pragmatyzmu Ikara i Dedala ?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.03.2024 o 14:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

W twórczości Ernesta Brylla poezja jest miejscem, w którym przenikają się różne kultury, historie i mity, tworząc wielowarstwowe teksty, które zachęcają do refleksji nad kondycją ludzką. Jednym z utworów, w którym ta cecha twórczości Brylla znajduje pełne odzwierciedlenie, jest "Wciąż o Ikarach głoszą...", będący reinterpretacją znanego mitu o Ikarze i Dedalu. Autor w przemyślany sposób wprowadza czytelnika w świat symboli i metafor, ukazując kontrast między idealizmem a pragmatyzmem w postaciach głównych bohaterów.

W mitologii greckiej opowieść o Ikarze i Dedalu jest przypowieścią o dążeniu do wolności, ale też ostrzeżeniem przed pychą i nadmiernym ambicją. Dedal, wybitny architekt i wynalazca, skonstruował skrzydła z piór i wosku, by wraz z synem Ikarem uciec z labiryntu na Krecie. Ostrzegł on Ikara przed lataniem zbyt nisko, co mogłoby spowodować zwilżenie skrzydeł, lub zbyt wysoko, gdzie słońce mogłoby roztopić wosk. Ikar jednak, zachłysnąwszy się lotem, zbliżył się zbyt bardzo do słońca, co doprowadziło do jego upadku do morza.

Wiersz Brylla podejmuje tę historię, ale robi to w sposób, który zatraca konwencjonalne interpretacje na rzecz głębszego zrozumienia natury ludzkiej. Młodzieniec, reprezentujący idealizm, jest tu przedstawiony jako figura dążąca do nieosiągalnych celów, zaś Dedal, uosabiający pragmatyzm, jako ktoś kto pragmatycznie adaptuje się do rzeczywistości.

W utworze Brylla struktura wiersza ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia przekazu. Zamknięcie tekstu w zwięzłych, ale bogatych w metafory zwrotkach, pozwala na pełniejsze odczuwanie kontrastu między postawami obu bohaterów. Już w pierwszym wersie, poprzez stwierdzenie "Wciąż o Ikarach głoszą...", autor sugeruje, że pamięć kulturowa skłonna jest gloryfikować ryzykantów i idealistów, takich jak Ikar, podczas gdy pragmatyczne postawy często pozostają w cieniu.

Analizując postać Ikara, Bryll podkreśla motywacyjną rolę aspiracji i marzeń, które popychają go do działania. Ikar jest tu metaforą ćmy, której nieodparty pociąg do światła jest silniejszy niż strach przed spaleniem. Jest to sugestywny obraz idealizmu, dążenia do celu poza granicami możliwości, nawet za cenę własnego upadku.

Dedal, z kolei, jest przedstawiony jako ucieleśnienie pragmatyzmu. Jego droga do osiągnięcia celu, ucieczka przed Minosem, jest dziełem przemyślanym i umiarkowanym. Dedal wybiera bezpieczniejszą, środkową drogę, która symbolizuje zmysł pragmatyczny i umiejętność adaptacji do warunków.

Bryll poprzez kontrast tych dwóch postaw stawia pytania o wartość ryzyka, marzeń i roli ograniczeń. Przedstawienie obu postaw w taki sposób prowokuje czytelnika do zastanowienia się nad własnymi dążeniami i wyborami.

Dodatkowo, odniesienie do obrazu Brueghela w wierszu służy jako kolejny wymiar interpretacji. Malarz przedstawił moment upadku Ikara jako niezauważony przez innych, co podkreśla ludzką obojętność na indywidualną tragedię. Bryll, odczytując ten obraz, zwraca uwagę na konieczność uświadomienia sobie zarówno własnych aspiracji, jak i granic.

W zakończeniu, utwór Ernesta Brylla staje się przestrzenią do rozważań nad życiowymi wyborami, aspiracjami i możliwościami. Przez kontrast idealizmu Ikara i pragmatyzmu Dedala, poeta zwraca uwagę na złożoność ludzkich dążeń i konieczność balansowania między marzeniami a realnymi możliwościami. "Wciąż o Ikarach głoszą..." ukazuje, że zarówno nadmierna ambicja, jak i zbyt wielka ostrożność mogą prowadzić do upadku, ale tylko ryzyko i dążenie do celu, nawet to nieosiągalnego, zostają zapamiętane i celebrowane.