„Między ustami a brzegiem pucharu” Marii Rodziewiczówny- recenzja książki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.03.2024 o 16:56

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Tytuł „Między ustami a brzegiem pucharu” Marii Rodziewiczówny wprowadza nas w nietuzinkowy świat, gdzie dramatyczna kreska losu oddziela spełnienie od pragnień, a głębia przesłania wykracza poza pierwsze, pośpieszne wrażenie. Metafora tytułu pozwala nam uchwycić istotę życiowej niestałości, a zarazem robi wstęp do historii Wenzela Croy-Dulmena, niemal tragicznie splatanej z niewypowiedzianymi westchnieniami i sekretnymi pragnieniami.

Maria Rodziewiczówna, autorka interesującej nas powieści, jest pisarką niezwykle ważną dla polskiej literatury przełomu XIX i XX wieku. Jej dzieła, osadzone w realiach własnych epok, oddają głos kobietom i skupiają się na zagadnieniach ówczesnego społeczeństwa, a zręczne użycie kontekstu historycznego wplata w fikcyjne zdarzenia autentyczną głębię i prawdziwość, którą odczuwa dzisiejszy czytelnik.

W „Między ustami a brzegiem pucharu” poznajemy losy głównego bohatera – Wenzela, który skomplikowanymi ścieżkami życia zdąża do przeznaczenia rysowanego przez narodowościowe rozterki i społeczne konwenanse swej epoki. Akcja dzieła oscyluje między osobistymi rozterkami bohatera a tłem, na którym wyraźnie dostrzec można wpływ szerszych problemów, jak narodowościowe niepokoje czy zmagania o tożsamość w burzliwym czasie.

Analizując Wenzela Croy-Dulmena, nie sposób nie zauważyć, iż początkowo jest to postać daleka od ideału, jego życie to kumulacja pewnych ustępujących zwyczajów i relacji, które stopniowo nabiorą innego znaczenia, gdy tylko miłość wkroczy scenariusz jego życia. Właśnie Jadwiga, będąca jakby lustrzanym odbiciem wszystkiego, czego Wenzel w swej niemocy nie potrafił uchwycić, staje się siłą napędową jego przemiany.

Podporządkowanie drugoplanowych postaci, takich jak Tekla czy babka, które wpłynęły na sposób w jaki bohater zostaje przyjęty w polskiej społeczności, także ma ogromne znaczenie dla rozwoju akcji. Szczególnie Jadwiga, wyłania się jako nie tylko obiekt uczuć Wenzela, ale również jako osoba, która mocno wpływa na jego wewnętrzny rozwój.

Oprócz ulotności chwil, na uwagę zasługuje wpisana w utwór tematyka ksenofobii, patriotyzmu i tożsamości narodowej. Widać tu jak bohater, przez zmierzenie się z własnymi uprzedzeniami, podejmuje trudną drogę ku otwarciu się na odmienną kulturę i akceptacji jej walorów.

Styl Rodziewiczówny to połączenie otwartości i codzienności słowa z bogactwem wnętrzności postaci. Język, który pisarka używa, przyciąga różne grupy czytelników, a zastosowane techniki, jak opisowaność i dialogi, wzmacniają wrażenie przeżywanych przez bohaterów emocji i wewnętrznych rozterek.

Moje wrażenia po przeczytaniu tej powieści są bardzo pozytywne. Autorka potrafi doprowadzić do głębokich refleksji nad ludzkim losem i wywołać emocjonalny odzew. Warto zapoznać się z tym dziełem ze względu na realizm postaci, a także umiejętność oddziaływania na emocje czytelnika.

Podsumowując, punkty które najbardziej wpłynęły na moją ocenę to szczegółowe opracowanie kontekstu historyczno-społecznego oraz przekonujące przedstawienie procesu przemiany bohatera. Lektura ta szczególnie polecam tym, którzy poszukują historii z głębokim przesłaniem, zarówno młodszej jak i starszej publice.

Zakończenie recenzji nie może obyć się bez ponownego odniesienia się do metafory tytułu i transformacji bohatera - w kontekście całego utworu te dwa elementy stają się symbolem walce o wybór i tożsamość na tle wielopłaszczyznowego uniwersum. „Między ustami a brzegiem pucharu” jest powieścią o wartościach emocjonalnych, ale także edukacyjnych, co czyni ją znaczącą nie tylko w kontekście literackim, lecz także w sferze poznawczej, wpływając jednocześnie na nasze serca i rozumy.