Spotkanie na planecie B612 z Małym Księciem

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.11.2023 o 12:12

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.11.2023 o 21:10

Pewnego dnia, podczas moich niezwykłych podróży kosmicznych, znalazłem się na tajemniczej planecie B612. Nie było w niej nic poza małym, zielonym pokryciem trawy i samotnym drzewem, które rósł tuż obok samotnej róży. Byłem ciekawy, co jeszcze ukrywała ta niepozorna planeta i postanowiłem ją zbadać.

Nagle, na środku tej pustej przestrzeni, pojawił się mały chłopiec. Był ubrany w mały, niebieski garnitur i miał na głowie złoty beret. Wyglądał na bardzo smutnego, więc postanowiłem podejść do niego i zapytać, co się stało.

Okazało się, że ten malutki chłopiec to Mały książę - ukochany bohater wielu opowieści, które kiedyś czytałem. Byłem bardzo podekscytowany, że udało mi się spotkać go osobiście. Zapytałem go, dlaczego jest tak smutny, na co Mały książę odparł, że tęskni za swoją różą, którą zostawił na innej planecie.

Postanowiłem go pocieszyć i zaprosiłem do rozmowy. Opowiedziałem mu o moich wyprawach i przygodach na różnych planetach. Chciałem odwrócić jego uwagę od tęsknoty, która go ogarnęła. Powiedziałem mu też, że odnalazłam na planecie B612 niesamowitą spokój, jaki nie spotkałam nigdzie indziej.

Zaprosiłem Małego księcia na spacer dookoła planety. Przechadzając się po zielonym polu i obserwując to jedno drzewo, rozmawialiśmy o życiu, przyjaźni, miłości i tęsknocie. Mały książę opowiadał mi o swoich podróżach po planetach, które były pełne dziwnych postaci i sytuacji. Czułem się, jakbym przeniósł się do jego świata i oglądał wszystko oczami małego chłopca.

Podczas naszego spaceru, zapytałam Małego księcia, co dokładnie robi na tej zwykłej planecie. Odpowiedział, że dba o swoje drzewo i ptaki, które tu mieszkają. Powiedział, że te ptaki są dla niego jak przyjaciele, z którymi uwielbia spędzać czas. Opowiedział o ich śpiewach i pięknych barwach ich piór. To było zapierające dech w piersiach.

Zanim musiałam opuścić B612, obiecałam Małemu księciu, że opowiem o nim innym, żeby wiedzieli, jakie niezwykłe rzeczy dzieją się na tej planecie. Przez chwilę widziałam w jego oczach iskierkę radości, jakby czuł się mniej samotny. Obiecał, że przypomni sobie o mnie za każdym razem, kiedy zobaczy piękny zachód słońca.

Opuszczając B612, byłam pełna zadumy i wdzięczności za to niesamowite spotkanie. Ta chwila była czymś niezwykłym, czego nie zapomnę nigdy, tak jak Mały książę nie zapomni o swoim drzewie i ptakach na planecie B612. To spotkanie nauczyło mnie, że niezależnie od tego, jakie przeszkody stoją na naszej drodze, zawsze warto cieszyć się małymi rzeczami i doceniać to, co mamy.