Spotkanie z bohaterem lektury obowiązkowej, w którego postawę wątpię - opowiadanie o próbie przekonania go do zmiany postępowania

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.10.2023 o 21:09

W literaturze polskiej nie brakuje barwnych postaci, których decyzje i działania mogą budzić wątpliwości. Jednym z takich bohaterów jest Raskolnikow z powieści Fiodora Dostojewskiego "Zbrodnia i kara". Jego postawa, zdeterminowana przez wewnętrzny konflikt pomiędzy moralnością a ambicjami, stanowi doskonały punkt wyjścia do cennego dialogu o etyce i psychologii. Postanowiłem wcielić się w rolę rozmówcy, by podjąć próbę przekonania Raskolnikowa do zmiany jego destrukcyjnego sposobu myślenia.

Spotkanie z Raskolnikowem odbyło się w skromnym mieszkaniu w Petersburgu, gdzie protagonista przeżywał najgłębsze rozterki swej duszy. Od razu zwróciłem uwagę na melancholijny wyraz jego twarzy i dręczący go niepokój. Raskolnikow miał za sobą ciężki okres, w którym zbrodnia pozbawiła go spokoju ducha, a jego duma i próba racjonalizacji czynu stopniowo go wyniszczały. Mój cel był jasny: przedstawić mu argumenty, które skłonią go do refleksji nad własnym postępowaniem.

Zaczynając rozmowę, postanowiłem odnieść się do filozoficznego uzasadnienia, które przywoływał w kontekście swojej decyzji o popełnieniu morderstwa. Raskolnikow twierdził, że „wybitne jednostki” posiadają prawo do przekraczania norm moralnych w imię wyższych celów. Zadałem mu pytanie: "Czy naprawdę wolno nam, bez względu na wszystko, uważać się za lepszych od innych i podejmować decyzje, które niszczą życie drugiego człowieka?" Próbowałem przekonać go, że jego idea była złudna i niebezpieczna. Zbrodnia, której się dopuścił, nie przyniosła ani mu chwały, ani żadnej korzyści społeczeństwu, a jedynie pogrążyła go w jeszcze głębszym chaosie moralnym.

Raskolnikow bronił się, argumentując, że działał na rzecz większego dobra, zamierzając wykorzystać skradzione pieniądze na pomoc biednym i potrzebującym. "Czy cel rzeczywiście uświęca środki?" – drążyłem dalej, wskazując, że wszelkie próby dzieła opartego na przemocy i kłamstwie ostatecznie prowadzą do upadku, jak to ma miejsce w historii ludzkości. Zasugerowałem mu, żeby skoncentrował się na realnych działaniach, które mogą nieść pomoc, zamiast szukać krótkowzrocznych, drastycznych rozwiązań.

Następnie skierowałem rozmowę na osobisty wymiar jego czynów. Mówiłem o ich destrukcyjnym wpływie na jego psychikę i relacje z bliskimi, takimi jak Sonia, dziewczyna będąca dla niego oparciem i symbolem czystości moralnej. Zapytałem go, czy nie dostrzega, że jego działania odrywają go od osób, które naprawdę troszczą się o jego dobro. Prosiłem go, by docenił jej miłość i wsparcie jako drogowskazy do odbudowy siebie.

Raskolnikow był zdezorientowany i zdeterminowany w swej fatalistycznej wizji. Jednak pomału zaczął dostrzegać, że jego decyzje prowadzą go na skraj przepaści. Zasugerowałem, aby skontaktował się ze Sonią i otworzył się na dialog z innymi ludźmi, którzy dostrzegają w nim coś więcej niż tylko sprawcę zbrodni. Przekonywałem go, że prawdziwa siła nie tkwi w odizolowanym indywidualizmie, lecz w zdolności do odkupienia i pogodzenia się z samym sobą.

Na zakończenie naszej rozmowy starałem się uświadomić Raskolnikowowi, że każdy człowiek ma prawo do błędu, ale musi również mieć odwagę, by dążyć do poprawy i odnalezienia wewnętrznego spokoju. Zaproponowałem mu, by zamiast działać w oparciu o destrukcyjne tezy, skupił się na samorozwoju i szukaniu wartościowych relacji z otoczeniem. Nasza rozmowa pozostawiła go w zadumie, a ja opuściłem jego mieszkanie z przekonaniem, że fundamenty jego błędnego światopoglądu zaczęły się kruszyć.

Raskolnikow stanowi symbol skomplikowanej ludzkiej natury, w której zderzają się idee, pokusy i poczucie winy. Ta rozmowa była próbą dotarcia do jego głęboko ukrytych wartości, wskazania drogi ku moralnemu odrodzeniu oraz inspiracją do poszukiwania sensu w życiu zgodnie z zasadami empatii i współczucia. Rozmowa ta może być dla nas wszystkich przestrogą i lekcją o konieczności poszanowania ludzkiego życia oraz uznania, że żadne idee nie usprawiedliwiają krzywdy wyrządzanej drugiemu człowiekowi.