Spotkanie z bohaterem lektury: Przekonanie do zmiany postępowania

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.01.2024 o 16:36

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.01.2024 o 15:58

Pewnego deszczowego popołudnia, wracając ze szkoły do domu, podjąłem niecodzienną decyzję o skręceniu w boczną uliczkę, gdzie rzadko kto chadzał. Spacerując wolno, zatopiony w myślach, niespodziewanie napotkałem osobę, która wydawała się być wyjęta prosto z kart jednej z moich ulubionych lektur – „Ania z Zielonego Wzgórza” autorstwa Lucy Maud Montgomery. Mój wzrok napotkał rudowłosą dziewczynkę o pogodnej twarzy i pełnych wyobraźni oczach, która wydawała się być całkowicie zatopiona w obserwacji małej kałuży, jak gdyby widziała w niej cały mikrokosmos.

– Witaj, zdaje się, że cię znam... Ania Shirley? – zawołałem niepewnie.

Dziewczynka podniosła głowę, a jej twarz rozjaśnił uśmiech. Na sekundę pomyślałem, że to niemożliwe, ale wszelkie wątpliwości rozwiewały się w mgnieniu oka, kiedy zaczęła mówić. Jej słowa były niczym melodyjne akordy, pełne emocji i natchnienia, które przekonywały, że stoję przed prawdziwą Anią.

– Tak, jestem Ania z Zielonego Wzgórza! A ty kim jesteś i skąd znasz moje imię?

Po krótkiej wymianie informacji, zacząłem rozmowę, która miała przekonać Anię do pewnej zmiany w jej postępowaniu. Podzieliłem się z nią swoimi przemyśleniami na temat jej niezwykle bujnej wyobraźni i skłonności do wpadania w niezliczone tarapaty.

– Aniu, twoja energia i pomysłowość są inspirujące, ale czasem warto byłoby pomyśleć o konsekwencjach swoich czynów. Pamiętam, jak barwiłaś włosy, aby zmienić ich kruczoczarny kolor, a zostały zielone! Albo kiedy chciałaś uczynić swoje życie bardziej romantycznym i wdrapałeś się na szczyt dachu.

Ania patrzyła na mnie z rosnącą fascynacją, jakbym snuł przed nią kolejną fantastyczną historię. Wykorzystując ten moment, kontynuowałem:

–Siła wyobraźni to piękny dar, lecz pamiętaj, że to właśnie rozwaga i umiar pomagają przetrwać trudne sytuacje i unikać pomyłek. Nadmierna impulsywność i wybuchowość wysłały cię nie raz w świat pełen kłopotów, podczas gdy uważność i refleksja mogłyby przynieść radość i spokój nie tylko tobie, ale i twoim przyjaciołom.

Przez chwilę Ania była zamyślona. Wyglądało na to, że pierwszy raz ktoś przedstawił jej konsekwencje jej zachowania w tak dorosły sposób. Uśmiechnęła się wreszcie i odpowiedziała:

– Zawsze będę dążyć do tego, aby moje życie było pełne przygód i niespodzianek, ale masz rację. Powinnam przemyśleć swoje działania, by nie sprawiać kłopotu sobie i innym. Postaram się być bardziej roztropna, bez tracenia mojej wyobraźni i pasji do życia.

Rozmawialiśmy jeszcze chwilę, a potem zaczęło zmierzchać. Ania z wdzięcznością pożegnała mnie i ruszyła z powrotem do Zielonego Wzgórza. Zostałem sam, z wdzięcznością w sercu, że mogłem przekazać coś ważnego bohaterce, która nauczyła mnie tak wiele.

Wracając do domu, zastanawiałem się, jak jedna postać z książki może wnosić takie zmiany w życiu czytelnika i jak ważna jest rola literatury w kształtowaniu naszych osobowości. Spotkanie z Anią utwierdziło mnie w przekonaniu, że wartości wyniesione z książek mają ogromną moc i potrafią być kompasem w realnym świecie.