Porównanie postaci Hektora i Achillesa w oparciu o XXII rapsod „Iliady”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.01.2024 o 22:04

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.01.2024 o 16:08

Iliada" Homera, przepełniona bohaterskimi czynami i tragicznymi konfliktami, jest nie tylko dziełem sztuki, ale także cennym źródłem informacji o kulturze i wartościach antycznej Grecji. Wśród jej postaci dwie wyróżniają się w sposób szczególny – Achilles i Hektor, przeciwstawne wyobrażenia heroizmu i cnoty. O ile Achilles jest przedstawiony jako waleczny i niepokonany wojownik, odznaczający się nadludzką siłą i bohaterskimi czynami, o tyle Hektor reprezentuje cnót rodzinnych i poczucie obowiązku wobec ojczyzny.

Obaj bohaterowie pochodzą z zamożnych rodzin, których pozycje społeczne gwarantowały im prestiż i szacunek. Achilles, syn nimfy morskiej Tetydy i Peleusa, króla Myrmidonów, od wczesnych lat otoczony był aura niezwykłych osiągnięć i przeznaczenia. Hektor, syn króla Priama i Hekube, wychowywał się jako szlachetny i odpowiedzialny książę, mający bronić Troi.

Wizerunki obu wojowników, ukształtowane według kanonów piękna ówczesnej epoki, odzwierciedlają ich role w społeczeństwie: Achilles jako bezbłędnie przystojny i silny, Hektor jako postawny i godny zaufania. Zbroja Achillesa, dzieło boga Hefajstosa, była symbolem jego niezrównanej siły i statusu bożego ulubieńca. Przygotowanie do walki i umiejętności militarne obu postaci potwierdzają ich reputację - Achilles jako szybki i niemal niezwyciężony, Hektor jako mężny i odporny.

W XXII rapsodzie "Iliady" dostrzegamy różnice w podejściu obu bohaterów do konfliktu i walki. Achilles, napędzany żądzą zemsty za śmierć przyjaciela Patroklosa, przejawia ekstremalną determinację i potęgę gniewu. Jest bezwzględny i zdaje się całkowicie oddany zemście, nie zważając na błagania Hektora o pozostawienie jego ciała rodzinie. Jego strategia walki – bezpośredni atak i dominująca siła – odzwierciedla jego wewnętrzne napięcie i bezwarunkowe pragnienie zwycięstwa.

Hektor, choć też doświadczony wojownik, przed pojedynkiem wykazuje więcej wahania, zważywszy na miłość do rodziny i Troi, którą musi bronić. Jego postawa wobec konfliktu wydaje się być bardziej racjonalna, a motywacje głęboko zakorzenione w wartościach obowiązku i odpowiedzialności społecznej.

Pojedynek między Achillesem a Hektorem jest punktem kulminacyjnym ich kontrastowych wizji bohaterstwa. Szczegółowy opis walki można znaleźć w XXII rapsodzie, gdzie Homer ukazuje mistrzostwo taktyki i walki, jak również różnice w ich motywacjach. Śmierć Hektora, w brutalny sposób przedstawiona przez Homera, podkreśla okrucieństwo Achillesa, który poniża ciało pokonanego, przeciągając je za rydwanem wokół murów Troi. To postępowanie wywołuje odrazę nawet w królu Priamie, który ostatecznie błaga Achillesa o ciało syna.

W kwestii relacji z rodziną i ojczyzną obaj bohaterowie różnią się znacząco. Hektor walczy za swoją rodzinę i ojczyznę, nawet kosztem własnego życia. Achilles zaś w pojedynku z Hektorem kieruje się osobistą vendettą, motywowany zemstą za śmierć przyjaciela, nie biorąc pod uwagę konsekwencji swoich działań dla innych.

Dążenie do nieśmiertelnej sławy jest obecne w postawach obu wojowników, aczkolwiek Homer ukazuje je w rozmaity sposób. Achilles pragnie chwały jako potwierdzenie swojej niezrównanej siły i wyjątkowości, podczas gdy Hektor, choć także zdaje się jej pożądać, podporządkowuje to wyższym, społecznym wartościom.

Ostateczna ocena postaci przez Homera nie jest jednoznaczna. Nieokiełznane instynkty Achillesa i jego postępowanie z ciałem Hektora są w krańcowej opozycji do racjonalności i szlachetności jego przeciwnika. Mimo podziwu dla nieprzeciętnych zdolności Achillesa, w przedstawionych postawach Hektor wydaje się być bardziej godnym wzorem do naśladowania.

W podsumowaniu mamy kontrast między wartościami obu wojowników. O ile Achilles reprezentuje wyjątkową siłę i niepowstrzymany gniew, o tyle Hektor staje się symbolem odwagi, honoru i oddania rodzinie. Homer przez swoje postaci pokazuje, że ludzkie zachowanie w obliczu konfliktu może być różnorodne i mimo upływu czasu nadal dostarcza wzorców, którymi możemy się inspirować – lub które powinniśmy unikać.