Opowiadanie o spotkaniu z bohaterem z lektury obowiązkowej, którego można określić jako 'czarny charakter'

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 3.11.2024 o 20:49

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.02.2024 o 19:25

Na lekcji polskiego ostatnio omawialiśmy dramat Juliusza Słowackiego "Balladyna". Nietrudno zauważyć, że tytułowa postać jest skomplikowaną figurą, a jej działania wyraźnie kwalifikują ją do roli czarnego charakteru. Pewnego dnia, wracając ze szkoły, znalazłem się w świecie, gdzie granica między fikcją a rzeczywistością jakby się zatarła. Nagle, idąc przez park, poczułem niepokojący chłód i zauważyłem, że dzień zamienia się w noc. Gdy wokół zrobiło się już zupełnie ciemno, ujrzałem jej sylwetkę. Stała tam, niczym wzięta prosto ze stronic książki, której losy przed chwilą przewracałem w szkolnej ławce – Balladyna.

W tym niezwykłym spotkaniu, spostrzegłbym nie tylko zew zbrodni, ale także kombinacje, które doprowadziły ją do upadku. Wiedząc, co się stało w lekturze, postanowiłem uważać, by nie stać się ofiarą jej ambicji. Nagle przerwała ciszę swym głosem, oznajmiając, że znalazłem się w krainie, po której teraz władała jako królowa.

Balladyna była piękna, lecz jej piękno było zimne i czasem wydawało się niemal martwe. Miała złowieszczą aurę, która sprawiała, że czułem niepokój. Początkowo rozmowa toczyła się wokół błahych tematów, ale wkrótce Balladyna zwierzyła mi się ze swojej historii. Opowiedziała o swojej biednej przeszłości, wyborach, które musiała dokonać, i cena jaką zapłaciła za władzę. Był w jej słowach żal i gorycz, ale nie zauważyłem skruchy.

Wyobraziłem sobie, jak radzi sobie z tym bagażem wyrzutów sumienia po dokonanych zbrodniach – zabiła własną siostrę Alinę, by zdobyć koronę, a później kolejno pozbywała się każdego, kto stanąłby na drodze do jej celu. Nie mogłem nie myśleć o tragicznej zarówno dla niej jak i dla innych, ironii losu. Była królową, ale władza nie przyniosła jej szczęścia. Sama prowadziła się do klęski, będąc marionetką w rękach przeznaczenia i swoich niepohamowanych pragnień.

Podczas naszej rozmowy, starałem się odnaleźć cząstkę człowieczeństwa w Balladynie, rozumiejąc, że postaci literackie są tworami bardziej złożonymi, niż z pozoru mogłoby się wydawać. Zadawałem pytania, które mogłyby skłonić ją do refleksji nad własnym życiem, nad popełnionymi błędami i możliwością innego wyboru ścieżki. Spoglądając jej w oczy, widziałem burzę emocji – od gniewu po desperację.

Choć to spotkanie było wynikiem mojej wędrującej wyobraźni, a postać Balladyny była tylko postacią z dramatu, dało mi to wiele do myślenia. W rzeczywistości, każdy człowiek zmaga się z własnymi demonami, a łatwość, z jaką można przekroczyć granicę między dobrem a złem, jest przerażająca. Spotkanie z Balladyną w tym fantastycznym śnie pozwoliło mi zrozumieć, jak ważne są wybory, które czynimy każdego dnia – nawet te, które mogą wydawać się mało znaczące, mogą mieć dalekosiężne skutki.

Gdy światło dzienne zaczęło przebijać przez mrok, Balladyna zaczęła się rozmywać niczym mgła. Chociaż było to jedynie wytwór mojej wyobraźni, to uczucie spotkania z czarnym charakterem pozostało ze mną na dłużej. Przywołując na myśl postać Balladyny, pamiętam o tym, że każda historia ma więcej niż jedno oblicze, a człowiek jest istotą złożoną i wielowymiarową.