Podziw czy ironia wobec bohatera Hemingwaya? Próba charakterystyki Santiago na tle jego walki z kolejnymi przeciwnościami losu

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.05.2024 o 12:47

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.05.2024 o 12:30

Stary człowiek i morze" autorstwa Ernesta Hemingwaya, amerykańskiego laureata Nagrody Nobla, to jedno z najbardziej znaczących dzieł literatury XX wieku. Opowiadanie to, opublikowane w 1952 roku, przedstawia nie tylko intymny portret człowieka, ale także uniwersalną opowieść o walce, wytrwałości i relacji z naturą. Santiago, główny bohater, jest starym, samotnym rybakiem z Kuby, którego pierwowzorem był autentyczny rybak, Gregorio Fuentes.

Santiago mieszka w biednej, rybackiej wiosce nad brzegiem oceanu. Jego skromne, drewniane mieszkanie jest wyposażone w minimalne udogodnienia; ma tylko prostą siekierkę, kilka narzędzi do łowienia oraz kilka obrazków na ścianach - jedno z nich przedstawia jego zmarłą żonę. Santiago jest opisany jako starzec z siwymi włosami, przygarbioną posturą i rękami pełnymi blizn świadczących o jego trudnym życiu. Jego niebieskie oczy, jasne jak Ocean Spokojny, świadczą o wewnętrznej sile i determinacji.

Relacje Santiago z otoczeniem są ograniczone, ale głęboko znaczące. Mieszka w wiosce, która żyje z połowów, ale od prawie dziewięćdziesięciu dni nie udało mu się złowić ani jednej ryby, co wzbudza współczucie i nieufność mieszkańców. Szczególnie bliską relację utrzymuje z młodym chłopcem imieniem Manolin. Manolin, mimo sprzeciwu rodziców, spędza z nim czas, ucząc się rybołówstwa i rozmawiając o ulubionym baseballu oraz dawnych sukcesach Santiago. Chłopiec, na swój sposób, symbolizuje nadzieję i przyszłość, którą Santiago chciałby zabezpieczyć swoją mądrością.

Santiago jest dla Manolina mentorem i przyjacielem. Zamiłowanie chłopca do baseballu, które podziela z Santiago, pokazuje duch młodości i marzeń, które bohater przekazuje młodszemu pokoleniu. Relacja między nimi jest pełna oddania i wzajemnego wsparcia. Manolin przynosi jedzenie, troszczy się o Santiago, a Santiago w zamian dzieli się swoją mądrością życiową i doświadczeniem. Wspierają się nawzajem emocjonalnie, co pokazuje siłę ich przyjaźni.

W relacji Santiago z przeciwnościami losu ujawnia się jego niebywała niezłomność i optymizm. Większość ludzi w jego sytuacji mogłaby popaść w depresję, ale Santiago mimo braku połowów i obojętności wioski nie poddaje się. Jego uśmiech i gotowość do kolejnych wypraw na ocean pokazują, że wciąż wierzy on w swoje umiejętności i w to, że w końcu złowi "wielką rybę". Jego walka z losem jest symboliczna - nie chodzi tu tylko o ryby, ale o walkę człowieka z życiem, z trudnościami, które stawia przed nami los.

Kulminacją opowieści jest wyprawa Santiago po marlina. Decyduje się na samotną wyprawę na otwarte morze, pełen nadziei i wiary w swoje umiejętności. Gdy w końcu udaje mu się złowić ogromnego marlina, rozpoczyna się prawdziwa walka - fizyczna i duchowa. Santiago spędza kilka dni na samotnym zmaganiu się z rybą, nieustannie przypominając sobie swoje dawne sukcesy i rozmawiając z marlinem, jakby był to jego równy przeciwnik. W tych chwilach walka z marlinem staje się symbolem ludzkiej determinacji i siły ducha, mimo że fizycznie Santiago jest wyczerpany.

Gdy udaje mu się pokonać marlina, atakują go rekiny - kolejna mordercza próba odporności. Mimo wszystkich wysiłków, rekiny obgryzają rybę, pozostawiając tylko szkielet. Ta nierówna walka jest ostatecznym testem wytrwałości Santiago. Pomimo fizycznej klęski, wraca do wioski z dumnie podniesioną głową.

Triumf czy klęska? Santiago wraca do swojej chaty wyczerpany, ale pełen dumy. Wielki szkielet marlina na brzegu staje się symbolem jego niezłomnej walki. Mieszkańcy wioski, którzy wcześniej poddali w wątpliwość jego umiejętności, teraz z podziwem patrzą na szkielet, ucząc się szacunku do jego wytrwałości i determinacji. Manolin, jedyny, który naprawdę przejmuje się stanem Santiago, kontynuuje przyjaźń z nim, gotowy nauczyć się więcej od swojego mentora.

Santiago jest bohaterem tragicznym, ale zarazem triumfującym. Jego walka i determinacja wobec przeciwności losu czynią go symbolem ludzkiej wytrwałości. Przesłanie Hemingwaya mówi nam, że choć nie zawsze udaje nam się osiągnąć materialne sukcesy, to prawdziwą miarą człowieka jest jego duchowa siła i niezależność od zewnętrznych okoliczności. Santiago uczy nas, że najważniejsze jest nie poddawać się mimo wszystko i walczyć do końca, bo w tym tkwi prawdziwa wielkość człowieka.

Ostatecznie, podziw wobec Santiago wydaje się być zdecydowanie bardziej odpowiednią reakcją niż ironia. Santiago pokazuje, że prawdziwa siła tkwi w niezłomności ducha i gotowości do stawienia czoła nawet najtrudniejszym przeciwnościom losu. Hemingway, poprzez tę niezwykłą postać, przekazuje nam uniwersalne wartości, które są ponadczasowe i inspirujące.