Ponadczasowa przypowieść zawarta w "Wieży". Czy można powiedzieć, że to wspaniała lektura o czasach współczesnych?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.06.2024 o 9:49

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.06.2024 o 9:40

*Wieża* Gustawa Herlinga-Grudzińskiego jest jednym z tych utworów literackich, które mimo upływu lat wciąż poruszają i inspirują czytelników. Dzięki swojej kompozycji szkatułkowej, opowiadanie to nie tylko angażuje, ale również zaprasza do refleksji nad fundamentalnymi pytaniami egzystencjalnymi. Szkielet tej budowy sprawia, że opowiadanie łączy różnorodne wątki i historie, prowadząc nas przez złożony świat ludzkich doświadczeń, co czyni *Wieżę* ponadczasową przypowieścią. Dlatego można śmiało powiedzieć, że *Wieża* jest wspaniałą lekturą o czasach współczesnych, oferującą głęboką analizę problemów i wyzwań, które nie straciły na aktualności.

Kompozycja szkatułkowa, stosowana przez Herlinga-Grudzińskiego, wprowadza dodatkowy poziom złożoności i uatrakcyjnia jego opowieść. Kompozycja ta polega na wprowadzeniu opowieści w opowieści, tak jakbyśmy otwierali kolejne pudełka, odkrywając coraz to nowe historie. Dzięki temu zabiegowi, autor nie tylko dodaje głębi narracyjnej, ale również pozwala na ukazanie różnorodności ludzkich doświadczeń i losów. W *Wieży* mamy do czynienia z połączeniem różnych ludzkich historii, które, choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się odrębne, zyskują spójność w szerszym kontekście refleksji nad kondycją człowieka.

Centralne miejsce w opowieści zajmuje przypadkowy wyjazd na wypoczynek głównego bohatera, który odkrywa domek nieopodal Aosty. Tam jest wprowadzony do opowieści nauczyciela z Sycylii, który stanowi pierwszą kluczową postać tej kompozycji szkatułkowej. Los nauczyciela to tragiczna historia, która porusza zarówno czytelnika, jak i bohatera opowiadania.

Nauczyciel ten doświadczył osobistej tragedii, kiedy to jego dom zniszczyło trzęsienie ziemi, zabierając życie jego żonie oraz trójce dzieci. Ta strata była dla niego tak ogromnym przeżyciem, że całkowicie zmieniło to jego życie. Po tej tragedii nauczyciel utracił sens istnienia, odwrócił się od społeczeństwa, a nawet od Boga. Żal i ból, które go wypełniły, sprawiły, że stał się samotnikiem, odrzucającym relacje z ludźmi.

Dalsze losy nauczyciela to ciągłe przeżywanie bólu i cierpienia. Pojawił się moment próby, kiedy to miał okazję poświęcić swoje życie dla dobra społeczności, ale nie podjął tego wyzwania. W obliczu strachu błagał Niemców o litość, co ostatecznie doprowadziło do jego śmierci w samotności, zamkniętego w domu.

Drugą ważną postacią w *Wieży* jest trędowaty, nazywany Lebbroso. Jego choroba skazała go na odseparowanie od społeczeństwa i zamknięcie w wieży. Prowadził on trudne życie, w którym codziennie zmagał się z bólem fizycznym i psychologicznym. Stracił nawet swoją siostrę, co jeszcze bardziej pogorszyło jego stan emocjonalny. Znalazł się na krawędzi rozpaczy, myśląc nawet o samobójstwie.

Jednakże trędowaty otrzymał list od swojej siostry, który przyniósł mu wsparcie i nową nadzieję. Dzięki temu odnalazł cel w życiu w obliczu Boga i natury. Jego wiara stała się dla niego fundamentalnym wsparciem, dając siłę i sens w trudnych chwilach. Lebbroso, mimo swojego cierpienia, potrafił zachować godność i znalazł nowe powody do życia.

Porównując obu bohaterów, dostrzegamy wyraźne różnice i podobieństwa. Trędowaty cierpiał na chorobę ciała, podczas gdy nauczyciel doświadczał cierpienia duszy. Reakcje ich na cierpienie były różne: trędowaty zachował godność i znalazł wiarę, która mu pomagała, natomiast nauczyciel załamał się pod ciężarem swojego bólu. Wpływ wiary i relacji z Bogiem na ich życie był kluczowy; dla trędowatego była to siła, która pomogła mu przejść przez trudne chwile, a dla nauczyciela jej brak był źródłem jeszcze większego cierpienia.

Warto zastanowić się nad zachowaniem i postawą tych bohaterów wobec życia i cierpienia. Trędowaty, mimo wszystko, chciał pomagać innym i szukał sensu w swojej trudnej sytuacji, natomiast nauczyciel zamknął się w swoim żalu, odrzucając wszelkie relacje i wartości.

Ciekawą metaforą ludzkiego losu w *Wieży* jest legenda o kamiennym pielgrzymie, który przesuwa się w górę o jedno ziarnko piasku rocznie. Ta opowieść, choć symboliczna, doskonale opisuje trudności i wyzwania, z jakimi mierzy się człowiek na przestrzeni życia. W połączeniu z historiami nauczyciela i trędowatego, ukazuje to, jak różne mogą być nasze reakcje na cierpienie i jakie znaczenie może mieć wiara i duchowe wsparcie.

Uniwersalne problemy poruszane w opowiadaniu, takie jak choroba, samotność i śmierć, są ponadczasowe i nadal aktualne. Każdy, niezależnie od epoki, w której żyje, spotyka się z tymi trudnościami. *Wieża* przypomina nam o tych fundamentalnych ludzkich doświadczeniach, ucząc, że w obliczu cierpienia ważne jest, gdzie i w czym odnajdujemy wsparcie.

Religia i duchowe wsparcie są kluczowe w *Wieży*. Autor pokazuje, jak silna więź z Bogiem może pomóc w pokonywaniu największych trudności i prowadzić do nowego sensu życia. Postawa trędowatego jest tego najlepszym przykładem – jego wiara była dla niego fundamentem, na którym opierał swoje życie w obliczu codziennych trudności.

Podsumowując, *Wieża* Gustawa Herlinga-Grudzińskiego jest ponadczasową przypowieścią, która doskonale odnosi się do współczesnych problemów i wyzwań. Uniwersalność przedstawionych w opowiadaniu tematów jak choroba, cierpienie, samotność czy śmierć sprawia, że jest to lektura wciąż aktualna. Osobista refleksja nad wartościami duchowymi i przygotowaniem na trudne doświadczenia tylko wzbogaca lekturę, podkreślając znaczenie wiary i silnych przekonań w radzeniu sobie z przeciwnościami życiowymi. Dzięki temu *Wieża* pozostaje inspirującą opowieścią, która skłania czytelnika do głębszej refleksji nad własnym życiem i kondycją człowieka.