Porównanie wiersza, pt „Upiór”, autorstwa Adama Mickiewicza i fragmentu utworu, pt „Dolina Issy”, autorstwa Czesława Miłosza.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.06.2024 o 20:43

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.06.2024 o 19:47

I. Wstęp

W literaturze romantyzmu motyw śmierci często łączy się z niezwykłością, tajemniczością i nadprzyrodzonymi zjawiskami. Ten nurt doskonale prezentuje Adam Mickiewicz w swoim wierszu "Upiór". Z kolei w literaturze współczesnej śmierć staje się często pretekstem do bardziej introspekcyjnych i refleksyjnych rozważań, co można zaobserwować w powieści "Dolina Issy" Czesława Miłosza. Analiza tych dwóch utworów pozwala dostrzec, jak różne epoki literackie podchodzą do tematu śmierci, przemijalności i sensu życia.

II. Analiza „Upiora” Adama Mickiewicza

Adam Mickiewicz kreuje obraz upiora, który jednocześnie przyciąga i odpycha swoim wyglądem. Poeta opisuje upiora jako postać „z piersią skrwawioną, jakby dziś rozdartą”, co natychmiast wprowadza czytelnika w atmosferę mroku i niewyjaśnionych tajemnic. Upiór staje się tutaj symbolicznym wyobrażeniem człowieka, który nie zaznał spokoju nawet po śmierci, jest więc przestrogą i symbolem niematerializowanej kary.

Społeczna percepcja postaci upiora jest istotnym elementem wiersza. Mickiewicz opisuje, jak „Ci, którzy bliżej cmentarza mieszkali, wiedzą, iż upiór ten co rok się budzi”. Ludzie w otoczeniu upiora kierują się przerażeniem i cieniem śmierci, co stanowi odzwierciedlenie lęków i przesądów charakterystycznych dla społeczności XIX wieku.

Przyczyny śmierci bohatera są również kluczowym elementem utworu. Wskazując, że upiór „zginął w młodocianym wieku, podobno zabił sam siebie”, Mickiewicz dotyka tragicznego wątku samobójstwa, co potęguje nastrój beznadziei i cierpienia.

Wrażenie nastroju panującego w wierszu „Upiór” jest niezwykle silne. Mroczna i tajemnicza atmosfera, pełna grozy, jest osiągnięta poprzez użycie sugestywnych opisów i symboliki. Mickiewicz korzysta z metafor, drastycznych opisów oraz symboli, by zbudować romantyczny klimat pełen intensywnych emocji, który przyciąga uwagę czytelnika.

III. Analiza fragmentu „Doliny Issy” Czesława Miłosza

Refleksje bohaterów „Doliny Issy” dotyczące śmierci są głęboko zakorzenione w osobistych doświadczeniach i wspomnieniach. Miłosz opisuje płatki materii, które mieszają się z suchymi kośćmi, a kosmyk włosów przylega do trupiej czaszki. Te subtelne i melancholijne obrazy sprzyjają zadumie nad ulotnością życia.

Postać Tomasza, analizując życie i śmierć Magdaleny, dokonuje niesztampowego porównania, które obnaża wielowarstwowość emocji związanych ze śmiercią. Miłosz porusza tu temat pamięci i wspomnień tych, którzy przeminęli, co daje głębszy kontekst dla refleksji nad śmiercią i przemijalnością.

Atmosfera „Doliny Issy” przenika dekadencka, refleksyjna aura, kontrastująca z mrocznym klimatem „Upiora”. Opisy melancholii, subtelne i poetyckie, tworzą nastrój sprzyjający kontemplacji i zadumie nad przemijalnością.

IV. Komparatystyka obu utworów

Jednakże forma literacka obu utworów różni się diametralnie. "Upiór" jest wierszem, nasyconym romantyczną stylistyką, pełnym metafor i symboliki, co zespala z epoką romantyzmu. Natomiast "Dolina Issy" to współczesna powieść, gdzie introspekcja i melancholia stanowią główne elementy narracyjne.

Epoka literacka wyraźnie wpływa na sposób, w jaki oba utwory przedstawiają temat śmierci. Mickiewicz, tworząc w czasach romantyzmu, buduje mroczny, tajemniczy klimat, koncentrując się na zjawiskach nadprzyrodzonych i społecznych opiniach. Z kolei Miłosz, pisząc w XX wieku, preferuje refleksyjny, dekadencki klimat, z naciskiem na osobiste relacje bohaterów i introspekcję.

Wpływ epoki na twórczość autorów jest wyraźny. Romantyzm, z jego fascynacją tajemnicą i transcendencją, ukazuje śmierć jako zjawisko pełne niesamowitości i nierozwikłanych zagadek. Współczesność w utworze Miłosza przynosi głębsze psychologiczne podejście, introspekcję i osobistą refleksję nad śmiercią, co stanowi ciekawe i wartościowe uzupełnienie literackiego pejzażu związanego z tym tematem.

V. Zakończenie

W „Upiorze” Mickiewicz wykorzystuje elementy grozy i nadprzyrodzoności, by zbudować mroczną atmosferę, która skłania do refleksji nad życiem i śmiercią. Z kolei Miłosz w „Dolinie Issy” posługuje się subtelnymi obrazami i introspekcyjnymi przemyśleniami, które prowadzą do głębokich refleksji nad ulotnością ludzkiego istnienia.

Literatura, podejmując temat śmierci, zawsze dostarcza cennych introspekcji i emocjonalnych przeżyć, pomagając czytelnikom zgłębiać złożone kwestie egzystencjalne. Motyw śmierci będzie obecny w literaturze, ponieważ odpowiada na uniwersalne pytania ludzkości, pozwalając nam lepiej zrozumieć naszą egzystencję i przemijalność.