Napisz mowę obronną Prometeusza. Sądzisz, że należy mu się ona?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.07.2024 o 12:31

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 3.07.2024 o 11:57

---

Mowa obronna Prometeusza

Zebraliśmy się tutaj dzisiaj, aby dokonać retrospekcji nad życiem i czynami jednego z największych bohaterów mitologii greckiej – Prometeusza. Jako jego obrońca czuję się obowiązany przedstawić argumenty, które wyjaśniają jego działania oraz ich znaczenie dla ludzkości. Prometeusz był tytanem, który przekroczył granice boskich nakazów, aby uczynić życie ludzi lepszym. Jego heroiczne czyny są fundamentem naszej cywilizacji, a kara, którą poniósł, jest niesprawiedliwa i druzgocząca. Przyjrzyjmy się jego postaci bliżej i zrozummy, dlaczego należy mu się nasza wdzięczność.

Prometeusz był jednym z tytanów, istot przedolimpijskiego panteonu, dzieci Urana (Nieba) i Gai (Ziemi). Był istotą o nadzwyczajnej odwadze, mądrości i współczuciu. Według legend, Prometeusz ukształtował pierwszych ludzi z gliny i własnych łez, używając swojego nadludzkiego talentu twórczego. Żyjemy dzisiaj dzięki jego poświęceniu, ponieważ my sami jesteśmy tworami jego rąk – owocami jego niekończącej się miłości do ludzi. Mimo że ucieleśnialiśmy się jako słabe i bezradne istoty, Prometeusz nigdy nie przestał w nas wierzyć.

Na początku ludzie byli słabi, bezradni i niewprawieni w życiu. Sytuacja ta sprawiała, że byliśmy zupełnie zdani na łaskę sił przyrody, niezdolni do samodzielnego działania czy przetrwania. Brakowało nam narzędzi, wiedzy i umiejętności, które mogłyby pozwolić nam na przetrwanie w brutalnym i nieprzewidywalnym świecie. Byliśmy jak nowo narodzone dzieci, które potrzebowały opieki i przewodnictwa.

Heroiczny czyn Prometeusza, jakim było ukradniecie ognia z Olimpu, przyniósł ludzkości nadzieję i nowe możliwości. Ogień, którym Zeus darzył tylko bogów, stał się dostępny także dla nas, ludzi. Dzięki niemu mogliśmy się ogrzewać w zimne noce, a nasze domostwa stały się bezpieczne i jasne. Prometeusz nie tylko dostarczył ognia, ale także nauczył nas, jak z niego korzystać. Dzięki temu mogliśmy przeżyć w trudnych warunkach, nauczyliśmy się posługiwać narzędziami, uprawiać ziemię i budować schronienia. Ogień przyniósł nam cywilizację, wyrywając nas z ciemności i prymitywnego stanu.

Jednak heroicznym czynem Prometeusza zainteresował się Zeus, najwyższy bóg Olimpu. Nie życzył on sobie, aby ludzie posiadali tak ważny dar, a sama myśl, że ktoś ośmiela się przeciwstawić jego wszechmocy, wywołała u niego gniew. W odpowiedzi na działania Prometeusza, Zeus zastosował okrutny środek zemsty – Pandorę. Pandora była piękną kobietą obdarowaną przez bogów różnymi przymiotami, ale w jej posiadaniu znajdowała się tajemnicza puszka, której absolutnie nie wolno było otwierać.

Prometeusz, dzięki swojej bystrości i mądrości, przewidział podstęp bogów. Kategorycznie odmówił wpuszczenia Pandory do swojego domu, wierząc, że przyniesie ona nieszczęścia. Niestety jego brat – Epimeteusz, nie podzielał tej ostrożności. Uwiódł go urok Pandory i poślubił ją, otwierając puszkę. W wyniku tego na świat wydostały się wszelkie nieszczęścia i troski, które na zawsze zmieniły ludzkie życie.

Mimo tych okoliczności, Prometeusz nadal miał na względzie dobro ludzi. Jednym z jego oszukańczych planów była ofiara dla Zeusa. Przygotował dwa różne prezenty – wołową skórę owiniętą tłuszczem i kości owinięte tłuszczem. Zeus, kierując się zawiścią, wybrał tę mniej wartościową część. Dzięki temu ludzie mogli składać ofiarę z gorszej części zwierzęcia, a najbardziej pożywna jego część – mięso – zostawało dla nich. To przysłużyło się lepszemu życiu ludzi, którzy spożywali mięso, co dostarczało im sił do przetrwania.

Prometeusz zapłacił wysoką cenę za swoje altruistyczne czyny. Wiedział, że naraża się na gniew Zeusa, ale mimo to poświęcił się dla dobra ludzi. Kara, którą nałożył na niego Zeus, była okrutna: Prometeusz został przywiązany do skał Kaukazu, gdzie codziennie orzeł wyjadał mu wątrobę, a ona odrastała, przez co cierpienie było wieczne. Jego samotność, brak sympatii i towarzystwa ludzi, którzy zawdzięczają mu wszystko, sprawiały, że jego cierpienie było nie do zniesienia.

Jednakże człowiek, któremu Prometeusz przyniósł tak wiele dobrodziejstw, nie zapomina o jego zasługach. Matematyka, liczby, pismo, wiedza – wszystko to pochodzi od nauk Prometeusza. Ujarzmienie zwierząt pomogło nam w łatwiejszej uprawie ziemi i zaspakajaniu codziennych potrzeb. Lecznicze rośliny i zioła uczyniły nasze życie zdrowszym i mniej bolesnym. Dzięki jego naukom mogliśmy przewidywać przyszłość i korzystać z cennych zasobów natury. Prometeusz obdarzył nas umiejętnościami, które pozwoliły na rozwój naszej cywilizacji i doskonalenie się jako gatunek.

Wobec powyższego, należy zadać sobie pytanie: czy Prometeusz zasługuje na nasze potępienie, czy raczej na wdzięczność? Długotrwałe cierpienie, jakie znosił, jest nieproporcjonalne do jego winy. Jego jedynym przewinieniem było pragnienie poprawy losu ludzi. Jego lotna inteligencja i zdolność przewidywania bogów uczyniły go bohaterem, który zaryzykował wszystko, aby przynieść nam dobro i nadzieję.

Szanowni Państwo, Prometeusz nie jest wrogiem, ale naszym wybawcą. Poniósł niewyobrażalną karę za swoje czyny, ale jego zasługi dla ludzkości są nieocenione. Za wszystkie te umiejętności, narzędzia i wiedzę, które mamy dzięki niemu, musimy oddać mu hołd i wdzięczność. Ponieważ to on umożliwił nam budowanie lepszego świata, uczynił nas silniejszymi, mądrzejszymi i bardziej samowystarczalnymi istotami.

Na koniec apeluję do nas wszystkich, abyśmy docenili Prometeusza za jego nieocenione zasługi. Dziękuję za wysłuchanie mojej mowy, mając nadzieję, że nasza wspólna refleksja nad losem Prometeusza przypomni nam o tym, jak wiele zawdzięczamy jego poświęceniu i odwadze. Prometeusz jest nie tylko bohaterem mitologii, ale także symbolem nieskończonej miłości i poświęcenia. Dajmy mu zatem sprawiedliwość, na którą zasługuje.

---

Z powyższą argumentacją myślę, że wszyscy zgromadzeni przychylniej spojrzą na postać Prometeusza, dostrzegając jego heroiczne poświęcenie dla ludzkości. W istocie, należy mu się nasze najwyższe uznanie i wieczna wdzięczność.