Bohaterka „Antygony” uosobieniem idei wierności - karta z pamiętnika

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.07.2024 o 10:55

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 7.07.2024 o 10:36

---

#

---

Znaczenie tematu --- 'Antygona' Sofoklesa to jedno z najważniejszych dzieł literatury antycznej, które do dziś porusza czytelników swą głębią i siłą przekazu. Utwór Sofoklesa jest tragedią, której centralną postacią jest Antygona - młoda kobieta walczącą o prawo do pochowania swojego brata Polinika, mimo zakazu ustanowionego przez króla Kreona. Konflikt między prawem boskim, którym kieruje się Antygona, a prawem ludzkim, które reprezentuje Kreon, stanowi główną oś dramatu. Poprzez analizę postaci Antygony, chcę ukazać ją jako uosobienie idei wierności, nie tylko wobec tradycji i religii, ale także miłości rodzinnej oraz własnym przekonaniom.

Charakterystyka formy pamiętnika --- Pamiętnik to osobista, subiektywna forma literacka, która pozwala na wierne oddanie emocji, myśli i refleksji bohaterki. Narracja pierwszoosobowa ułatwia identyfikację czytelnika z przeżyciami Antygony, pozwalając na głębsze zrozumienie jej motywacji i wyborów. Forma pamiętnika daje również możliwość retrospekcji, dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć wydarzenia, które doprowadziły do dramatycznych decyzji i ich konsekwencji.

---

Rozwinięcie

Dzień, w którym świadomie wydałam bunt bezprawiu... ---

Motywy buntu --- Jestem Antygona, córka Edypa, i dzisiaj podjęłam decyzję, która może doprowadzić mnie do zguby, ale której nie mogłam uniknąć. Dzień, w którym zdecydowałam się na bunt przeciwko prawom ustanowionym przez Kreona, rozpoczął się jak każdy inny, lecz niosłem w sobie ogromny ciężar. Moja decyzja wynika z głębokiej wiary w prawo boskie, które stawiam ponad ludzkie prawa. Kreon, nasz król, wydał dekret nakazujący, aby ciało mojego brata Polinika pozostało niepogrzebane, jako kara za zdradę. To dla mnie niewyobrażalna niesprawiedliwość. Prawo boskie nakazuje, by każdy zmarły został godnie pochowany, a ja nie mogę pozwolić na to, by dusza mojego brata była potępiona na wieczność.

Wartości rodzinne mają dla mnie ogromne znaczenie. Polinik jest częścią mojego życia, mojej rodziny. Pamiętam nasze dzieciństwo, wspólne zabawy, jak biegaliśmy po pałacowych korytarzach, zachwyceni światem pełnym tajemnic. Nigdy nie zapomnę chwil, które spędziliśmy razem, ani wielkiej miłości, którą go darzyłam. Decyzja Kreona to dla mnie nie tylko złamanie prawa boskiego, ale również pogwałcenie fundamentów naszej rodziny i ludzkich wartości.

Etyczne dylematy przytłaczają mnie każdego dnia. Prawo do pochówku jest fundamentalnym prawem człowieka, a odmowa tego prawa mojemu bratu jest nie tylko niegodziwością, ale i sprzeciwem wobec Boga. To wyzwanie, które muszę podjąć, nawet jeżeli ma to kosztować mnie życie. W wyborze tym nie ma miejsca na kompromisy.

Refleksje i wspomnienia --- Dzisiejszy dzień był pełen refleksji i wspomnień. W mojej głowie pojawiały się obrazy przeszłości - naszego beztroskiego dzieciństwa, chwil spędzonych z Polinikiem. Był moim ukochanym bratem, z którym dzieliłam najpiękniejsze momenty życia. Teraz, kiedy go straciłam, czuję się, jakby cząstka mnie również umarła. Rozkazy Kreona są dla mnie nie do zaakceptowania. Czy ktokolwiek może zrozumieć ból, jaki czuję, patrząc na to bezsensowne umieranie mojej rodziny?

Dzień, w którym dopełniłam swego zamiaru ---

Opis wydarzeń nocy --- Pamiętam tamtą noc, kiedy zdecydowałam się wziąć na siebie ryzyko i oddać hołd memu bratu. Zakradałam się do miejsca, gdzie leżało jego ciało, pełna strachu i adrenaliny. Uderzenia serca odbijały się echem w mojej głowie, a każdy krok, każdy szelest zdawał się być głośniejszy niż kiedykolwiek. Ciało mojego brata, leżące bez czci, wzbudziło we mnie jeszcze większą determinację. Widok jego szczątków, symbolicznie nienaruszonych przez czas, dodał mi odwagi.

Ceremonia pochowania --- Posypanie ziemią na ciało Polinika było aktem buntu, ale przede wszystkim miłości. Z zamkniętymi oczami wypowiadałam modlitwy, licząc na to, że bogowie mnie wysłuchają i pozwolą duszy mojego brata zaznać spokoju. W tamtej chwili czułam się jednością z przeszłymi pokoleniami, które podobnie jak ja walczyły o to, co uważały za słuszne. Moje ręce drżały, ale serce było pewne – zrobiłam to, co musiałam. Czułam, że dusza mojego brata może teraz zaznać spokoju, a ja wypełniłam swój moralny obowiązek.

Dzień konfrontacji z Kreonem ---

Reakcja na wyrok --- Wkrótce potem nadszedł dzień, kiedy musiałam stanąć przed Kreonem. Wiedziałam, że moje czyny nie pozostaną bez konsekwencji, ale nie spodziewałam się aż tak twardego wyroku. Gdy stanęłam przed królem, czułam w sobie gniew, ale również godność. Nie zamierzałam kryć się ze swoją decyzją. Bogowie byli moimi świadkami, a ja byłam przekonana o słuszności swojego działania. Z podniesioną głową mówiłam o prawości prawa boskiego i ludzkim obowiązku pochówku, nie próbując tłumaczyć ani usprawiedliwiać swoich czynów. Moje serce było spokojne, choć wiedziałam, że wyrok skazań na śmierć jest nieuchronny.

Ismena i relacje siostrzane --- Ismena, moja kochana siostra, była przy mnie. Jej strach i obawa przed konsekwencjami naszej decyzji były widoczne. Gdy próbowała mnie powstrzymać i oferowała swoją pomoc, wiedziałam, że muszę ją chronić. Odrzuciłam jej wsparcie, choć moja dusza krzyczała z rozpaczy. Wiedziałam, że nie mogę jej wciągnąć w swoją tragedię. Tęsknię za nią każdą chwilą, wspominając nasze dzieciństwo, nasze marzenia. Mam nadzieję, że zrozumie, dlaczego musiałam to zrobić i wybaczy moją decyzję.

Dzień mojej śmierci... ---

Emocje i refleksje w grobie --- Jestem zamknięta w grobie, czuć tylko grobową ciszę i nieprzeniknioną ciemność. Ostatnie chwile życia spędzam, analizując swoje decyzje, swoje życie. Myślę o Hajmonie, moim ukochanym, którego nigdy więcej nie ujrzę. Utracone marzenia o wspólnym życiu, niezrealizowane plany. Śmierć jest blisko, a ja czuję rozpacz i rezygnację. Pożegnanie z życiem jest bolesne, ale jestem przekonana, że to, co zrobiłam, było słuszne. Wierzę, że moją wierność ideom zauważą bogowie i że moje poświęcenie nie pójdzie na marne.

Pożegnanie z życiem --- Rozpacz i rezygnacja przenikają moje myśli, ale czuję również spokój. Pożegnanie ze światem, w którym żyłam, jest trudne, ale czuję, że moja śmierć ma sens. Przyszłość rodu jest niepewna, ale wierzę, że moje działania przyczyniły się do czegoś większego. Wierność ideom, które wyznawałam, daje mi poczucie spełnienia. Nawet w obliczu śmierci jestem przekonana o słuszności swojego postępowania.

---

Zakończenie

Ostateczna ocena postawy Antygony --- Antygona jest uosobieniem idei wierności. Jej wiara w prawo boskie, miłość do rodziny oraz moralna odwaga stanowią przykład dla nas wszystkich. Mimo że jej decyzje prowadzą ją do tragicznego końca, pozostaje wierna swoim przekonaniom do samego końca. Jej postać jest symbolem niezłomności i odwagi w obliczu największych trudności.

Znaczenie i aktualność dramatu --- 'Etyczne dylematy' przedstawione w 'Antygonie' pozostają aktualne do dziś. Konflikt między obowiązkiem a prawem jest uniwersalnym tematem, który odnajdujemy w wielu aspektach współczesnego życia. Antygona jako symbol walki o sprawiedliwość i wierność własnym przekonaniom inspiruje kolejne pokolenia. Jej historia przypomina nam o wartości niezłomności i odwagi w dążeniu do tego, co uważamy za słuszne.