Charakterystyka głównej bohaterki noweli Elizy Orzeszkowej „Dobra pani”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.07.2024 o 12:57

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.07.2024 o 12:47

Eliza Orzeszkowa - mistrzyni słowa i zrozumienia problemów społecznych w swoich dziełach - jest jedną z najważniejszych postaci polskiego pozytywizmu. Nowela „Dobra pani” to jedno z jej znakomitych dzieł, które ukazuje krytykę ludzkiej hipokryzji oraz powierzchownego altruizmu. Główna bohaterka, Ewelina Krzycka, jest idealnym przykładem tej analizy, która pozwala nam zrozumieć, jak dobroczynność może być wykorzystywana jako narzędzie do zaspokajania własnych potrzeb i ambicji, a nie rzeczywistego dobra innych ludzi.

Celem tego wypracowania jest szczegółowa analiza postaci Eweliny Krzyckiej, głównej bohaterki noweli, która na pierwszy rzut oka wydaje się być wcieleniem cnoty i dobroczynności, ale której rzeczywiste motywacje są znacznie bardziej skomplikowane i, niestety, negatywne. Ewelina gra kluczową rolę w fabule, ukazując poprzez swoje działania i relacje z innymi osobami, jak łatwo może przyjąć się fałszywa maska dobroci, kryjąca prawdziwe intencje.

Ewelina Krzycka jest przedstawiona jako kobieta około czterdziestoletnia. Jej wygląd jest jednym z ważniejszych elementów jej charakterystyki; nadal ujmująca, mimo wieku, przyciąga uwagę swoją atrakcyjnością. Posiada ciemne włosy i oczy, które dodają jej uroku. Każdorazowo pokazuje się w eleganckich, gustownie skomponowanych strojach, co podkreśla jej dostojność i zamożność. Te cechy sprawiają, że jest rozpoznawalna na salonach i wzbudza podziw w społeczeństwie. Jej starannie dobrane stroje są zawsze na czasie, co czyni ją ikoną mody w jej kręgu towarzyskim.

Ewelina pochodzi z wyższych sfer społecznych i posiada znaczny majątek, który odziedziczyła po zmarłym mężu. Jako zamożna wdowa, mieszka w wystawnej willi, otoczona luksusem, co jest dowodem jej wysokiej pozycji społecznej i finansowej. Choć z czasem jej sytuacja materialna nieco się pogorszyła, co zmusiło ją do ograniczenia pewnych wydatków, jak częste wyjazdy zagraniczne, nadal była najbogatszą osobą w swoim miasteczku. Jej pozycja w społeczeństwie skłaniała ją do podtrzymywania wizerunku osoby dobroczynnej i troskliwej, co miało jej zapewniać akceptację i podziw wśród znajomych i sąsiadów.

Wewnętrzne motywacje Eweliny Krzyckiej są kluczem do zrozumienia jej postaci. Posiadała głęboką potrzebę poczucia się moralnie lepszą, pragnęła uznania i podziwu za swoje uczynki, a jej dobroczynność była częścią tej strategii. Nie czerpiąc satysfakcji z drobnych gestów miłosierdzia, pragnęła większych, bardziej zauważalnych działań, co miało zaspokoić jej ego i dać poczucie spełnienia. Przykładowo, jej relacja z wiejską dziewczynką Helką była jedynie środkiem do osiągnięcia celu, a nie wynikała z rzeczywistej potrzeby niesienia pomocy.

Ewelina była osobą ekstremalnie powierzchowną, a całe jej zachowanie było podporządkowane obrazowi, jaki chciała kreować przed innymi. Jej "dobroczynność" była w rzeczywistości przejawem egoizmu i chęci zdobycia popularności. Można to najlepiej zaobserwować w jej relacjach z podopiecznymi. Przyjęcie do domu Helki nie wynikało z serca, lecz z potrzeby posiadania nowej "zabawki", którą można by się zajmować. Początkowo Ewelina była zauroczona urodą i charyzmą dziewczynki, co pozwalało jej poczuć się ważną i potrzebną. Szybko jednak okazało się, że prawdziwe emocje i potrzeby Helki nie miały dla niej znaczenia - liczyło się tylko to, jak dziewczynka mogła wpłynąć na jej własny wizerunek.

Paradoksalnie, Ewelina była głęboko przewidująca w swoich działaniach, co sprawiało, że jej uczucia i reakcje zdawały się być autentyczne. Jednak jej emocje były zawsze krótkotrwałe. Helka, która na początku była oczkiem w głowie Eweliny, szybko przestała być dla niej atrakcyjna, gdy zaczęła dorastać i zmieniać się fizycznie. Ewelina przestała odczuwać wobec niej entuzjazm, co sprawiło, że dziewczynka została odrzucona. Podobną zasadę można było zauważyć w innych relacjach i posiadaniu, jak w przypadku pokojówki, papugi czy pieska Elfa. Wszystkie te "zabawki" były odrzucane, gdy przestawały spełniać rolę, jaką Ewelina im przypisała.

Znaczące jest również to, jak Ewelina manipulowała swoimi uczuciami i relacjami z innymi ludźmi. Jej zdolność do udawania uczuć, umiejętność podejmowania decyzji, które miały sprawić, że wyglądała na dobrą i czułą panią, były w rzeczywistości wyrachowane i pozbawione prawdziwych emocji. W relacjach z innymi wykazywała poczucie moralnej wyższości, będąc przekonana o własnej wartości i dobrych uczynkach. Jej egoizm i powierzchowność sprawiały, że była w stanie zniszczyć życie innych ludzi, jak to miało miejsce w przypadku Helki, nie odczuwając przy tym żadnych wyrzutów sumienia.

Główne cechy charakteru Eweliny Krzyckiej można podsumować jako estety, egoistki oraz kobiety powierzchownej, szukającej podziwu i uznania w oczach społeczeństwa. Jej fałszywa dobroczynność, związana z dążeniem do zaspokojenia własnych ambicji, doskonale podkreśla ironię tytułu „Dobra pani”. Rzecz jasna, nie była ona dobrą panią, a raczej przykładem osoby, dla której ważniejszy od rzeczywistych czynów jest wizerunek i zaspokojenie własnych potrzeb psychologicznych.

Ocena postaci Eweliny Krzyckiej może być jednoznacznie negatywna. To osoba, która bawi się uczuciami innych ludzi, nie zwracając uwagi na ich potrzeby i emocje. Jej postać w „Dobrej pani” jest ostrym komentarzem społecznym na temat hipokryzji i powierzchowności w ludzkich relacjach. Orzeszkowa poprzez tę bohaterkę ukazuje, jak łatwo można zniekształcić obraz prawdziwego dobra i altruizmu, gdy jedynie powierzchowność i potrzeba uznania stają się motorem działania. Ewelina Krzycka pozostaje symbolem krytyki fałszywych postaw i zachowań, które są nadal aktualne w społeczeństwie, co czyni tę nowelę oraz jej bohaterkę tak ważnym elementem literackiej analizy.