Recenzja filmu pt. „Syzyfowe prace” w reżyserii Pawła Komorowskiego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.08.2024 o 19:15

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 7.08.2024 o 18:38

Film „Syzyfowe prace” w reżyserii Pawła Komorowskiego stanowi adaptację debiutanckiej powieści Stefana Żeromskiego z 1898 roku. Powieść ta jest jednym z najbardziej znaczących utworów polskiej literatury, z uwagi na swoje głębokie przesłanie patriotyczne oraz kontekst historyczny, w jakim powstała. Akcja książki, jak i filmu, rozgrywa się w czasie zaborów, koncentrując się na rusyfikacji polskiej młodzieży w szkołach. Dzieło pokazuje wojnę o zachowanie tożsamości narodowej, co staje się osią przewodnią zarówno dla powieści, jak i filmowej adaptacji.

Akcja filmu koncentruje się wokół postaci Marcina Borowicza, granego przez Łukasza Garlickiego. To szesnastoletni chłopiec z rodziny szlacheckiej, który podczas swojego dorastania zmuszony jest do nauki w kieleckim gimnazjum pod rosyjskim zaborem. Szkoła, w której przychodzi mu się uczyć, jest miejscem rygorystycznego wychowania, mającego na celu nie tylko edukację, ale również rusyfikację uczniów. Czas spędzony przez Marcina w szkole nie jest tylko czasem zdobywania wiedzy, ale także próbą wymazania jego tożsamości narodowej przez system oświatowy. Zajęcia prowadzone są wyłącznie w języku rosyjskim, a wszelkie próby używania języka polskiego są surowo karane. Ta rzeczywistość staje się dla Marcina opresyjna i wpływa na jego postrzeganie otaczającego świata.

Przełomowym momentem w życiu Marcina oraz w fabule filmu jest pojawienie się nowego ucznia - Bernarda Zygiera, granego przez Tomasza Piątkowskiego. Bernard został relegowany z warszawskiej szkoły za swoje działalności konspiracyjne, co od razu budzi zainteresowanie i respekt wśród uczniów. Jego przeszłość i silny charakter sprawiają, że Marcin zaczyna się z nim utożsamiać, a ich przyjaźń staje się fundamentem dla działań konspiracyjnych jakie podejmują w celu walki z rusyfikacją. Bernard organizuje „podziemną” grupę oporu, do której werbuje również Andrzeja Radka, granego przez Bartka Kasprzykowskiego. Razem planują działania, które mają na celu zachowanie ich tożsamości narodowej i stawianie oporu wobec narzucanych im reguł.

Kulminacyjnym momentem filmu jest przemówienie Bernarda Zygiera, który podczas jednej z lekcji recytuje „Redutę Ordona”. Ta wzruszająca recytacja staje się momentem przełomowym dla szkolnej społeczności, wywołując głębokie emocje wśród uczniów i zwracając ich uwagę na wagę zachowania własnej tożsamości. Wystąpienie Bernarda nie tylko budzi w uczniach patriotyczne uczucia, ale również jawny bunt przeciwko rusyfikacji. To wydarzenie rozpoczyna szereg działań, które mają na celu zachowanie polskości wśród uczniów i staje się inspiracją do działania dla całej szkolnej społeczności.

W kontekście literackiego pierwowzoru, film „Syzyfowe prace” zachowuje wierność fabularną wobec dzieła Żeromskiego. Powieść jest częściowo autobiograficzna, oparta na doświadczeniach samego autora z czasów jego nauki w kieleckim gimnazjum. Żeromski stworzył obraz młodzieży szkolnej, która mimo narzucanych jej zasad i metod rusyfikacji, usilnie stara się zachować swoją tożsamość narodową. Film oddaje te realia, szczegółowo przedstawiając mechanizmy funkcjonowania systemu oświaty i metod rusyfikacji.

Tytuł „Syzyfowe prace” nawiązuje do mitu o Syzyfie, który jest skazany na wieczne, daremne próby wtoczenia głazu na wzgórze. Analogicznie, dążenia carskich władz do zrusyfikowania polskiej młodzieży można postrzegać jako daremne zmagania, które ostatecznie nie przynoszą zamierzonego efektu. Film ukazuje ten symbolizm, przedstawiając walkę młodzieży jako heroiczne i mające swoje znaczenie dla zachowania polskości.

Reżyser Paweł Komorowski, realizując film, wykazał dużą zgodność z oryginałem literackim. Nie wprowadził istotnych innowacji, które mogłyby zmienić treść i sens powieści Żeromskiego. Udało mu się oddać klimat i atmosferę utworu literackiego, stosując odpowiednią scenografię i prowadzenie kamery. Komorowski skupił się na ukazaniu heroicznej walki młodych bohaterów, co sprawia, że film jest wiernym odwzorowaniem powieści.

Gra aktorska w filmie również zasługuje na uwagę. Łukasz Garlicki, wcielając się w rolę Marcina Borowicza, doskonale oddaje zagubienie i wewnętrzne zmagania młodego chłopca, który znajduje się w obcym i opresyjnym środowisku. Tomasz Piątkowski jako Bernard Zygier tworzy postać pełną charyzmy i odwagi, której działania inspirują innych. Natomiast Bartek Kasprzykowski jako Andrzej Radek wprowadza do filmu element chłopięcego entuzjazmu i zaangażowania, co czyni jego postać dynamiczną i pełną życia.

Osobiście, film „Syzyfowe prace” wywarł na mnie głębokie emocje. Doceniam wierne odwzorowanie atmosfery i fabuły literackiego pierwowzoru, co sprawia, że jest to wartościowa i godna uwagi adaptacja. Film Komorowskiego skutecznie oddaje patriotyczny wymiar powieści, pokazując dojrzewanie młodych bohaterów pod wpływem trudnych wydarzeń. Symboliczne znaczenie walki o zachowanie tożsamości narodowej jest w filmie wyraźne i wywołuje refleksje nad współczesnym znaczeniem patriotyzmu.

Podsumowując, film „Syzyfowe prace” w reżyserii Pawła Komorowskiego to udana adaptacja literackiego dzieła Stefana Żeromskiego. Reżyserowi udało się przedstawić trudną tematykę rusyfikacji oraz patriotyzmu w sposób wierny i przemyślany. Film wart jest obejrzenia, gdyż pomaga zrozumieć konteksty historyczne oraz problemy, z jakimi zmagała się polska młodzież pod zaborami. Polecam go zarówno miłośnikom historii, jak i literatury polskiej, gdyż stanowi on cenne dopełnienie wiedzy na temat tego ważnego okresu w dziejach Polski.