„Jestem Papkin, Lew Północy…” – charakterystyka postaci

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 4.09.2024 o 20:07

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.09.2024 o 11:20

Aleksander Fredro stworzył w „Zemście” niezapomnianą galerię postaci, wśród których niezwykle barwną figurą jest Papkin. To właśnie ten bohater przysparza czytelnikom najwięcej uśmiechu i absurdu swoimi wyczynami i licznymi przygodami. Choć jest jedną z najbardziej zabawnych i jednocześnie komicznych postaci, to jego charakterystyka skrywa wiele interesujących cech, które sprawiają, że jego rola w komedii jest niezwykle ważna.

Papkin to postać, która budzi kontrowersje i uśmiech jednocześnie. Przez swoje zachowanie i sposób bycia przyciąga uwagę zarówno innych bohaterów, jak i czytelników. Stąd ważne jest, by przyjrzeć się mu bliżej i zrozumieć jego rzeczywistą rolę w „Zemście”. Analizując jego wygląd, charakter, sposób mówienia oraz interakcje z innymi bohaterami, można dostrzec pełnię jego postaci i znaczenie w komedii Fredry.

Papkin jest postacią, która swoim wyglądem stara się potwierdzić swoje „bohaterskie” aspiracje. Didaskalia w II scenie I aktu „Zemsty” dokładnie opisują jego ubiór: „Papkin po francusku ubrany, przy szpadzie, krótkie spodnie, buty okrągłe do pół łydki; tupet i harcopf, kapelusz stosowany - pod pachą para pistoletów - zawsze prędko mówi.” Z tego opisu wynika, że Papkin przykłada wielką wagę do swojego wyglądu, który ma nadawać mu wizerunek eleganckiego, choć nieco przerośniętego, szermierza. Ubiór ten, pełen wyszukanych detali, ma na celu demonstrowanie swojego „bohaterskiego” wizerunku, jednak w kontekście szlacheckiego zamku, w którym się znajduje, wydaje się być nieco groteskowy.

Strój Papkina pełen jest symboliki. Jego dbałość o elegancję oraz wyszukane akcesoria kontrastują z jego rzeczywistymi cechami charakteru. To bohater, który pragnie wyglądać na odważnego i potężnego, jednak jego wnętrze często zdradza zupełnie inne oblicze. Eleganckie stroje mają przykryć jego tchórzliwość i brak rzeczywistej odwagi, co prowadzi do komicznych sytuacji w utworze.

Papkin jest typowym bawidamkiem i hulajduszkiem, co widać w wielu fragmentach utworu. Uwielbia przyjęcia, flirty oraz opowieści o swoich bohaterskich czynach. W rzeczywistości jest mistrzem tworzenia barwnych opowieści o swoich nieistniejących przygodach. Cytat: „A wtem jakaś księżna grecka, / Anioł! Bóstwo! zerk z karety - / Giną za mną te kobiety!” idealnie oddaje jego skłonność do upiększania rzeczywistości na swoją korzyść. Papkin przedstawia się jako nieodparty i uwodzicielski rycerz, choć jego rzeczywiste dokonania są mało imponujące.

Jego charakterystyczną cechą jest również tchórzliwość. Choć uwielbia opowiadać o swoich bohaterskich wyczynach, w rzeczywistości brakuje mu odwagi. Często spóźnia się na ważne spotkania, tłumacząc się nieistniejącymi przygodami, co tylko potwierdza jego skłonność do unikania rzeczywistych konfrontacji. Często jego nieobecność jest wynikiem spotkań z kobietami, co również wskazuje na jego brak odpowiedzialności wobec poważnych spraw.

Język Papkina to kolejna charakterystyczna cecha tej postaci. Jego mowa jest bardzo ozdobna, pełna wykwintnych fraz i poetyckich zwrotów, często zbyt wyszukana jak na prostą rzeczywistość, w jakiej się znajduje. Cytat: „Gdzie, do kogo, milczeć muszę / Lecz nie karty są przyczyną / Żem się w drodze spóźnił nieco.” pokazuje, że Papkin używa skomplikowanego języka, by ukryć swoje prawdziwe intencje i zachowania. Jego mowa jest zawiła, pełna przesadnych porównań i metafor, które mają na celu podkreślenie jego rzekomej wyjątkowości.

Papkin ma także wysokie mniemanie o sobie, co widać w jego dialogach, w szczególności wtedy, gdy stara się uwieść Klarę. Jego próby uwodzenia cechuje pewność siebie i pełna pompatyczność. Analizując rozmowę z Klarą, widzimy jego nieudolne próby, które tylko ukazują jego komiczność i brak rzeczywistego uroku. Papkin mówi w sposób wyolbrzymiony, co tylko zwiększa jego niepoważny wizerunek w oczach innych postaci oraz czytelników.

Relacje Papkina z innymi bohaterami również są warte uwagi. Wobec osób wyżej postawionych, takich jak Cześnik czy Rejent, Papkin zachowuje dużą pokorę. Przykładem tego jest cytat: „Pana w domu i Rejenta / Widzieć w godnej tej osobie / Chluba wielka, niepojęta / Spada na mnie w tejże dobie.” Wodzowiejący wobec autorytetów, stara się zyskać ich przychylność, co często prowadzi do jego poniżania. Wobec osób o mniejszych autorytetach jest bardziej pewny siebie i zuchwały, co widać w jego kontaktach z poddanymi. Analizując przykłady z III aktu, widzimy, jak Papkin stara się dominować wobec słabszych, co tylko podkreśla jego niespójność charakterologiczną.

Papkin to także mistrz dramatyzmu, co doskonale ilustruje scena „zatruwania” przez Rejenta. W chwili, gdy Papkin dowiaduje się, że Rejent rzekomo go zatruł, zaczyna widzieć u siebie objawy zatrucia, co prowadzi do kolejnych absurdalnych i komicznych sytuacji. Cytat: „Byłbym przywiózł krokodyla, / Byłbym zyskał twoją rękę; / Lecz ostatnia przyszła chwila, / Dziś rycerską kończę mękę.” pokazuje jego skłonność do przesadnej dramatyzacji każdej sytuacji, co jest jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech. Chęć zyskania uwagi i współczucia innych sprawia, że Papkin często tworzy niezwykłe historie o swoim cierpieniu.

Podsumowując, Papkin w „Zemście” Fredry to postać pełna sprzeczności. Bawidamek, hulajdusza, a zarazem tchórz i dramatyzujący bohater o wysokim mniemaniu o sobie. Jego język, pełen barwnych, poetyckich zwrotów, dodaje mu komiczności, a relacje z innymi bohaterami odsłaniają jego prawdziwą naturę. Mimo swoich licznych wad jest jednak postacią, która wywołuje sympatię czytelnika i dodaje komedii Fredry humorystycznego uroku.

Papkin to kluczowy element humorystyczny „Zemsty”. Jego błazeńskie, ale i sympatyczne podejście do życia, pełne przesady i dramatyzmu, sprawia, że czytelnik nie może pozostać obojętny wobec jego osoby. Choć pełny wad, jest nieodłącznym elementem komedii, co sprawia, że „Zemsta” jest nie tylko klasycznym dramatem, ale również pełnym humoru i uroku dziełem literatury polskiej. Papkin, mimo swojej groteskowości, jest postacią, która wzbogaca utwór i czyni go niezapomnianym.