Nowy świat bohaterki

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 8:30

Światło za oknem

Wreszcie rozległo się pukanie.

W progu stanęła sąsiadka. Miała zaczerwienione oczy, lecz uśmiechała się tak, jakby spotkało ją największe szczęście na świecie.

— Panie Tomaszu… Doktor powiedział, że się udało. Moja córka widzi!

Starszy pan chciał odpowiedzieć coś stosownego, ale tylko mocniej ścisnął dłoń kobiety. Przypomniał sobie drobną dziewczynkę, którą obserwował z okna. Straciła wzrok po chorobie, kiedy miała sześć lat. Podczas gdy jej matka i mieszkająca z nimi kobieta pracowały przy szyciu, dziecko godzinami siedziało bez ruchu, z twarzą zwróconą ku słońcu.

Wszystko zmieniło się pewnego dnia za sprawą katarynki.

Pan Tomasz, który nie znosił jej dźwięków i płacił stróżowi, by nie wpuszczał kataryniarzy na podwórze, zobaczył wtedy rzecz niezwykłą: smutna zazwyczaj dziewczynka tańczyła, klaskała i śmiała się do muzyki. Po raz pierwszy pomyślał, jak niewiele radości musiało być w jej życiu, skoro wystarczała taka melodia. Nie przepędził grajka. Wkrótce potem wyszukał lekarzy zajmujących się chorobami oczu i zapłacił za leczenie dziecka.

Teraz jego starania przyniosły skutek.

Kilka tygodni później matka przyprowadziła córkę do jego mieszkania. Dziewczynka zatrzymała się na progu. Rozglądała się nieśmiało, oszołomiona mnogością barw i kształtów.

— To pan Tomasz — powiedziała matka.

Dziecko podeszło bliżej i przez chwilę uważnie przyglądało się jego twarzy.

— Myślałam, że pan wygląda inaczej.

— Gorzej czy lepiej? — zapytał z powagą.

Dziewczynka spuściła głowę.

— Myślałam, że pan jest bardzo surowy. Bo wszyscy mówili, że pan nie lubi muzyki.

Pan Tomasz roześmiał się tak głośno, że aż sam się zdziwił.

— Tylko niektórej, moja droga. Tylko niektórej.

Od tej wizyty zaczęła się ich przyjaźń. Początkowo dziewczynka wpadała z matką na krótko, później coraz częściej przychodziła pokazać swojemu dobroczyńcy przeczytaną książkę albo starannie zapisany zeszyt. Pan Tomasz zadbał, żeby mogła się uczyć. Z początku litery męczyły jej oczy, więc czytali na zmianę: ona kilka zdań, on całą stronę.

Nie wszystko było łatwe. Na ruchliwej ulicy nadal odruchowo szukała dłoni matki, a gdy wieczorem gasła lampa, ogarniał ją lęk. Wtedy przypominała sobie spokojny głos lekarza i czekała, aż matka zapali światło. Z czasem strach ustępował.

Największą przyjemność sprawiało jej jednak rysowanie. Najpierw kreśliła nieporadne kwiaty i krzywe domy, potem twarze ludzi. Pewnego popołudnia przyniosła panu Tomaszowi jego portret.

— Nos jest chyba za duży — zauważył, poprawiając okulary.

— Wcale nie! — oburzyła się. — Tylko papier jest za mały.

Portret zawisł w gabinecie pomiędzy cennymi obrazami. Gospodarz nie pozwolił go przenieść, choć żaden znawca sztuki nie uznałby tego rysunku za udany.

Mijały lata. Dziewczynka dorosła i została nauczycielką rysunku. Część wolnego czasu poświęcała dzieciom, których rodziców nie było stać na lekcje. Wśród jej podopiecznych znalazł się niewidomy chłopiec. Nie mogła pokazywać mu obrazków, więc przynosiła glinę, liście, kasztany i kawałki rozmaitych tkanin. Pozwalała mu poznawać świat palcami, tak jak ona poznawała go niegdyś.

Pewnego dnia odwiedziła sędziwego już pana Tomasza. Kiedy siedzieli przy herbacie, z podwórza dobiegł znajomy, chrapliwy dźwięk. Katarynka zacinała się co kilka taktów.

— Nadal grają okropnie — mruknął gospodarz.

Spojrzała na niego z uśmiechem.

— Kazać stróżowi przepędzić kataryniarza?

Pan Tomasz podszedł powoli do okna. Na dole mała dziewczynka podskakiwała w rytm melodii, trzymając za rękę młodszego brata.

— Nie — odpowiedział i sięgnął do kieszeni po monetę. — Niech jeszcze trochę pogra.