Terapia Holding

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.07.2024 o 11:01

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.06.2024 o 13:23

Terapia Holding jest alternatywną formą terapii, która budzi spore kontrowersje w środowisku psychologicznym. Jej głównym celem jest poprawa więzi emocjonalnych między rodzicami a dziećmi, często skierowana do dzieci z trudnościami emocjonalnymi czy behawioralnymi, takimi jak dzieci adoptowane, dzieci z zaburzeniami więzi (RAD - Reactive Attachment Disorder) czy te z traumatycznymi doświadczeniami. Terapia Holding wywodzi się głównie z praktyk Dorothy i Marthe Welch, które w latach 70. w Stanach Zjednoczonych zaczęły popularyzować tę metodę.

Metoda Terapia Holding polega na fizycznym przytrzymywaniu dziecka przez dorosłego (najczęściej rodzica) w intensywny sposób, aby wywołać reakcje emocjonalne. Jest to zatem forma terapii fizycznej i emocjonalnej, która ma na celu wywołanie intensywnych emocji, takich jak złość, płacz, a następnie ich stopniowe wygaszanie. Podczas sesji terapeutycznej dziecko jest przytrzymywane w taki sposób, aby czuło się bezpiecznie, jednocześnie mogąc wyrazić swoje emocje, które według teorioterapeutów prowadzących terapię Holding są kluczowe dla rozwiązania traumy emocjonalnej.

Założenia terapii opierają się na teorii więzi autorstwa Johna Bowlby'ego, który podkreślał znaczenie bezpiecznej bazy w budowaniu relacji dziecka z dorosłym. Brak takiej więzi, czy to z powodu wczesnej traumy, zaniedbania, czy separacji, może prowadzić do poważnych zaburzeń emocjonalnych i behawioralnych. Terapia Holding ma na celu rekonstrukcję tej więzi poprzez intensywną bliskość fizyczną i emocjonalną. Z perspektywy psychodynamicznej, momenty intensywnego kontaktu fizycznego z rodzicami mają pozwolić dzieciom doświadczyć korekcyjnych emocji, których brak zostało doświadczonych w przeszłości. To ma umożliwić dzieciom uwolnienie się od zablokowanych emocji i traum.

Przyjrzyjmy się zatem procesowi terapeutycznemu bardziej szczegółowo. Podczas sesji terapeutycznej dziecko jest mocno obejmowane przez dorosłego, który stara się zaniepokoić dziecko na tyle, by wywołać silną emocjonalną reakcję. Dziecko może krzyczeć, płakać, a nawet fizycznie się bronić. Proces ten może trwać od kilku minut do kilku godzin, w zależności od stanu emocjonalnego dziecka i celów terapeuty. Terapia kończy się, gdy dziecko się uspokaja, a opiekun przytula je w czuły, wspierający sposób, próbując zredukować wcześniejsze napięcie emocjonalne do poziomu, który dziecko jest w stanie zaakceptować i działać konstruktywnie.

Zwolennicy terapii Holding wskazują na różne korzyści tej metody. Twierdzą, że pozwala ona na głębsze zrozumienie i rozwiązanie traumatycznych doświadczeń z przeszłości, które mogą blokować dziecko emocjonalnie. Pozwala na wypracowanie nowych wzorców emocjonalnych i zwiększenie poczucia bezpieczeństwa w relacjach. Pewne badania prowadzone w Stanach Zjednoczonych zgłaszają sukcesy w przypadku dzieci z RAD, które zaczęły okazywać bardziej normatywne zachowania po przejściu terapii.

Jednak Terapia Holding jest równie intensywnie krytykowana. Pojawiło się wiele głosów sprzeciwu wobec tego rodzaju terapii, zarówno w środowisku naukowym, jak i wśród praktyków. Krytycy uważają, że jest to metoda zbyt agresywna i brutalna, która może prowadzić do dalszej traumatyzacji dzieci zamiast ich uzdrowienia. W niektórych przypadkach odnotowano tragiczne konsekwencje tej terapii, w tym przypadki śmierci, co wywołało burzę medialną i skłoniło niektóre państwa do zakazania tej formy terapii.

W Polsce Terapia Holding nie jest szeroko praktykowana ze względu na restrykcyjne regulacje dotyczące przemocy wobec dzieci. W obliczu kontrowersji, jakie budzi ta metoda, większość polskich psychologów i terapeutów skłania się ku mniej inwazyjnym metodom terapii traumy i zaburzeń więzi, takim jak terapia attachmentowa czy terapia behawioralno-poznawcza, które również skupiają się na budowaniu bezpiecznych więzi, ale w sposób mniej agresywny i bardziej znormalizowany.

Podsumowując, Terapia Holding jest metodą, która budzi wiele emocji i kontrowersji. Choć może przynosić korzyści w niektórych przypadkach, jej intensywność i potencjalnie traumatyzujący charakter sprawiają, że wielu specjalistów odradza jej stosowanie. Faktem jest, że terapia ta skłania do refleksji na temat najlepszych środków pomocy dzieciom z trudnościami emocjonalnymi i więziowymi oraz poszukiwania coraz bardziej efektywnych i bezpiecznych metod terapeutycznych.