Metoda Weroniki Sherbone w wspomaganiu dzieci autystycznych

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.07.2024 o 11:02

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.06.2024 o 13:24

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne jest jednym z cenionych podejść terapeutycznych stosowanych w pracy z dziećmi o różnych potrzebach, w tym z dziećmi autystycznymi. Została opracowana przez angielską nauczycielkę wychowania fizycznego, Weronikę Sherborne, w latach 60. XX wieku. Jej celem było wspomaganie rozwoju psychomotorycznego dzieci poprzez ruch, co miało prowadzić do lepszego funkcjonowania w codziennym życiu.

Podstawą Metody Ruchu Rozwijającego (MRR) jest założenie, że ruch jest jednym z najważniejszych elementów rozwoju dziecka. Sherborne oparła swoje podejście na wiedzy z zakresu psychomotoryki oraz technik ruchu wywodzących się z różnych źródeł, w tym z tańca i gimnastyki. Metoda ta jest szczególnie ceniona za swoją elastyczność i możliwość dostosowania do indywidualnych potrzeb i możliwości każdego dziecka.

Jednym z kluczowych aspektów MRR jest zasada budowania relacji – z samym sobą, z drugim człowiekiem oraz z otoczeniem. Sherborne wyróżniła trzy główne kategorie ruchu: ruch prowadzący do poznania własnego ciała (ruchy samoświadomości), ruch prowadzący do poznania przestrzeni (ruchy przestrzenne), oraz ruch prowadzący do współpracy i kontaktu z innymi ludźmi (ruchy społeczne).

Dla dzieci autystycznych, które często mają trudności z nawiązywaniem kontaktu z innymi ludźmi oraz z rozumieniem i wyrażaniem emocji, metoda ta może okazać się szczególnie pomocna. Praca nad poznaniem własnego ciała i świadomości przestrzeni pomaga dzieciom w autoregulacji oraz w zwiększaniu poczucia bezpieczeństwa. Regularne ćwiczenia i sesje ruchowe mogą także przyczyniać się do zmniejszenia napięcia i stresu, co jest częstym problemem u dzieci ze spektrum autyzmu.

Ruchy społeczne, które są szczególnym elementem MRR, mają na celu budowanie i wzmacnianie relacji z innymi ludźmi. W trakcie ćwiczeń dzieci uczą się kontaktu fizycznego, co jest szczególnie istotne, ponieważ wiele dzieci autystycznych unika dotyku lub nie potrafi go odpowiednio interpretować. Ćwiczenia te mogą polegać na wspólnym trzymaniu przedmiotów, wspólnym balansowaniu, a także na bardziej zaawansowanych formach kontaktu ruchowego, takich jak noszenie partnera czy wspólne tańce.

Specyficzne ćwiczenia mogą obejmować różne formy ruchu – od prostych, jak kołysanie się na boki czy kręcenie się wokół własnej osi, po bardziej złożone, takie jak tworzenie figur w parach czy grupach. Ważnym elementem terapeutycznym jest także integracja sensoryczna, która pomaga dzieciom lepiej odbierać i przetwarzać bodźce z otoczenia.

W praktyce, sesje prowadzone metodą Sherborne są często zorganizowane z udziałem rodziców lub terapeutów, którzy pełnią rolę przewodników i partnerów ruchowych. Dzięki temu dzieci uczą się nawiązywania i utrzymywania kontaktu z bliskimi osobami oraz z otoczeniem. Bliskość fizyczna i emocjonalna podczas wspólnych ćwiczeń wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i zaufania, co jest fundamentem skutecznej terapii.

Badania naukowe i praktyka terapeutyczna wskazują, że Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne jest efektywna w pracy z dziećmi autystycznymi. Dzieci uczestniczące w regularnych sesjach często wykazują poprawę w zakresie umiejętności społecznych, lepsze radzenie sobie z emocjami oraz większe zaangażowanie w interakcje zarówno z rówieśnikami, jak i dorosłymi. Ruch jako forma terapii jest intuicyjny i naturalny, co sprawia, że nawet dzieci z poważnymi trudnościami mogą czerpać z niego korzyści.

Podsumowując, Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne jest innowacyjnym i skutecznym narzędziem wspomagającym rozwój dzieci autystycznych. Jej fundamentem jest ruch jako naturalna forma ekspresji i komunikacji, która pomaga dzieciom w lepszym poznawaniu siebie, nawiązywaniu relacji z innymi oraz adaptacji do otoczenia. Dzięki swojej elastyczności i wszechstronności, metoda ta znajduje szerokie zastosowanie w pracy terapeutycznej i edukacyjnej, dając realne i wymierne efekty w poprawie jakości życia dzieci ze spektrum autyzmu.