Dwudziestolecie międzywojenne: behawioryzm i freudyzm

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.03.2024 o 12:07

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.02.2024 o 12:08

Dwudziestolecie międzywojennym, okres pomiędzy zakończeniem I wojny światowej a wybuchem II wojny światowej, było czasem dynamicznego rozwoju w wielu dziedzinach życia, w tym w nauce, technologii, sztuce oraz filozofii. Wśród prądów myślowych, które szczególnie zaznaczyły swoją obecność i miały ogromny wpływ na rozwój psychologii, filozofii, a nawet kultury popularnej, były behawioryzm oraz freudyzm.

Behawioryzm, z Johnem B. Watsonem na czele, przedstawiał tezę, że psychologię należy traktować jako wyłącznie obiektywną, eksperymentalną gałąź nauk przyrodniczych. Jego głównym założeniem było, że wszystkie zachowania, nawet te najbardziej skomplikowane, są wynikiem uczenia się. Behawioryzm zdecydowanie odrzucał instrospekcję oraz analizę nieobserwowalnych stanów umysłu, takich jak myśli czy emocje, koncentrując się wyłącznie na obserwowalnych zachowaniach. Watson i jego następcy, w tym B.F. Skinner, przeprowadzali liczne eksperymenty dotyczące warunkowania, które miały ogromny wpływ na rozwój psychologii, edukacji, a nawet marketingu. Behawioryzm jako prąd myślowy promował idee, które znalazły zastosowanie w terapiach behawioralnych, skutecznie wpływając na sposoby leczenia różnorodnych zaburzeń psychologicznych.

Z drugiej strony, freudyzm, stworzony przez Zygmunta Freuda, wprowadził kompletnie inną perspektywę na ludzką psychikę. Freud twierdził, że większość procesów psychicznych ma miejsce w nieświadomości, a klucz do zrozumienia ludzkich zachowań i emocji leży w analizie snów, lapsusów i różnego rodzaju zachowań nieświadomych. Według freudyzmu, ludzka psychika składa się z trzech instancji: Id, Ego oraz Superego, gdzie trwa ciągły konflikt między naszymi pierwotnymi popędami a moralnymi i społecznymi ograniczeniami. Freudowska teoria psychoanalizy miała ogromny wpływ nie tylko na rozwój psychoterapii, ale także na sztukę, literaturę i kino, wprowadzając takie pojęcia jak kompleks Edypa czy mechanizmy obronne.

Dwudziestolecie międzywojenne to czas, kiedy oba te nurty intelektualne - behawioryzm i freudyzm - współistniały, choć często w pozornie sprzecznych ze sobą postaciach. Z jednej strony mamy behawioryzm, kładący nacisk na obserwację i eksperyment, z drugiej - freudyzm, eksplorujący głębiny nieświadomości i wnętrza ludzkiej psychiki. Obie te teorie wniosły jednak bezcenny wkład w rozwój nauk o człowieku, zmieniając na zawsze sposób, w jaki postrzegamy myśl, zachowanie i emocje, a ich wpływ, pomimo upływu lat, wciąż jest obecny zarówno w akademickiej psychologii, jak i w szeroko pojętej kulturze.