Człowiek żyjący w czasach XX-lecia międzywojennego – jaki jest i jak postrzega go społeczeństwo?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.04.2024 o 9:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Dwudziestolecie międzywojenne to okres niezwykle bujny w doświadczenia, zarówno te indywidualne, jak i zbiorowe, co wpływało w znacznym stopniu na literaturę polską. Zmiany społeczno-polityczne, rozwój nauki i techniki kreowały nowy obraz człowieka, który w literaturze był niejednokrotnie poddany głębokiej analizie i refleksji. Prześledzenie portretów psychologicznych bohaterów zamanifestowanych w wybranych dziełach literackich pozwala zrozumieć, jak bardzo skomplikowaną jednostką był człowiek żyjący w latach 20. i 30. XX wieku, a także jak społeczność postrzegała jego działania, wybory oraz dylematy moralne.

Cezary Baryka z "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego był postacią ucieleśniającą nadzieje i rozczarowania młodego pokolenia odrodzonej Polski. Jego życiowa droga, od dzieciństwa spędzonego na Kaukazie, przez trudy wojny, aż do konfrontacji z rzeczywistością Polski odzyskującej niepodległość, był metaforą poszukiwania tożsamości oraz miejsca w zmieniającym się świecie. Dylematy Baryki, szczególnie jego sceptycyzm wobec utopii "szklanych domów", stanowiły odzwierciedlenie kryzysu wartości przeżywanego przez jego pokolenie.

Z kolei Zenon Ziembiewicz z "Granicy" Zofii Nałkowskiej, przedstawiał zupełnie inny aspekt problematyki dwudziestolecia. Jego dążenie do władzy przez akceptowanie moralnych kompromisów i ostateczna zguba były krytyką zarówno niespójności społecznej, jak i personalnej korupcji charakteru. Ziembiewicz, będąc pomiędzy swoimi ambicjami a uczuciami, obrazuje tragiczny wybór między osobistymi pragnieniami a moralną integralnością. Konflikty wewnętrzne bohatera stanowiły zatem głęboką analizę psychologiczną jednostki wobec presji społeczeństwa i konsekwencji swoich decyzji.

"Ferdydurke" Witolda Gombrowicza to dzieło, które w satyrycznej formie porusza problematykę roli jednostki w społeczeństwie oraz przymusu odgrywania narzuconych ról społecznych. Józio, główny bohater powieści, jest wręcz uwięziony w "formie", która odbiera mu autentyczność i indywidualność. Przez to dzieło Gombrowicz krytycznie odnosi się do mechanizmów społecznych narzucających jednostkom pewne zachowania i sposoby bycia, poddając w wątpliwość sens takiego istnienia.

Porównując te postacie, łatwo dostrzec zarówno różnice, jak i podobieństwa w ich reakcjach na wyzwania czasów. Baryka, Ziembiewicz i Józio to postacie, które w różnoraki sposób starają się odnaleźć swoje miejsce w społeczeństwie, jednak każdy z nich podąża inną drogą i inaczej reaguje na otaczającą go rzeczywistość. Mimo różnorodności środków i metod, wszystkich łączy poszukiwanie własnej tożsamości oraz konfrontacja z presją społeczeństwa. Ich historie są odzwierciedleniem zmagań całego pokolenia z nową rzeczywistością, ukazując uniwersalność i aktualność problemów opisanych w literaturze dwudziestolecia międzywojennego.

Podsumowując, literatura dwudziestolecia międzywojennego oferuje bogaty obraz człowieka tamtych czasów, pełen wewnętrznych rozterek, dylematów moralnych i poszukiwania sensu życia. Postacie Baryki, Ziembiewicza i Józia to symboliczne figury, których różnorakie drogi życiowe i wybory oddają złożoność człowieka żyjącego w burzliwym okresie historycznym. Społeczeństwo postrzegało te jednostki przez pryzmat ich czynów, a literatura stała się platformą dla głębokiego rozważania wpływu czasów na kształtowanie się osobowości i systemu wartości. W świetle tego, literatura polska dwudziestolecia międzywojennego stanowi cenne źródło wiedzy o człowieku i społeczeństwie tamtego okresu, a jej analiza w dalszym ciągu stanowi ważny element zrozumienia naszej narodowej i kulturowej tożsamości.