Czy w literaturze istnieje możliwość pogodzenia tradycji antycznych oraz chrześcijańskich z codzienną rzeczywistością

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.03.2024 o 10:13

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Literatura, jaką znamy dziś, jest skarbnicą pomysłów, gdzie tradycje różnych kultur i czasów przeplatają się ze sobą, tworząc nowe, ciekawe formy wyrazu artystycznego. By odpowiedzieć na pytanie o możliwość pogodzenia w literaturze tradycji antycznych oraz chrześcijańskich z codzienną rzeczywistością, należy zbadać dzieła charakterystyczne dla średniowiecza, renesansu i pozytywizmu.

W średniowieczu tradycja chrześcijańska i rycerska były ściśle ze sobą związane. Dzieła literackie często przedstawiały wzorce bohaterów – rycerzy, dla których wiara i cnoty chrześcijańskie stanowiły oś życia. Rycerska duma i honor współistniały z pokorą i wiernością chrześcijańskim ideałom. Widoczne jest to w symbolice krzyża i miecza, stanowiących istotne atrybuty rycerza-ochrzczonego wojownika. Piękno tej symbiozy przedstawione zostało w anonimowej powieści "Dzieje Tristana i Izoldy", gdzie miłość, będąca jednocześnie uczuciem antycznym i ponadczasowym, łączy się z ideą feudalnego obowiązku. Villon w "Wielkim Testamencie" także odnosi się do chrześcijańskich refleksji, zderzając je z realiami codziennego życia w średniowiecznym Paryżu. Jego poezja jest wyrazem humanistycznego odczucia przemijalności, a jednocześnie głębokiego moralnego przesłania.

Renesans z kolei, to czas odkrywania na nowo dziedzictwa starożytności. Jest to okres, w którym mitologia, filozofia antyczna i kultura Greków i Rzymian stanowią inspirację dla twórców. Kochanowski, w "Odprawie posłów greckich", czerpie pełnymi garściami z antycznej tragedii. Przenosząc problematykę Warny Trojańskiej na grunt politycznych realiów Rzeczypospolitej tamtych czasów, tworzy dzieło o uniwersalnym charakterze. Inny przykład to Piotr Skarga i jego "Kazania sejmowe". Skarga łączy w swoich kazaniach antyczną retorykę z chrześcijańskim przesłaniem, analizując kondycję społeczną i polityczną ówczesnej Polski.

Pozytywizm to epoka po reakcji na romantyczne uniesienia, w której dominuje racjonalizm, pragmatyzm i wiara w postęp. Tu także tradycje antyczne i chrześcijańskie odgrywają istotną rolę. Sienkiewicz, we "Trylogii", wykorzystuje elementy epiki antycznej, budując narodowy epos o bohaterskich czasach walki Polaków w obronie ojczyzny. Tworzy on dzieła, które mają motywować i inspirować czytelników, jednocześnie bazując na narodowej tradycji i przeszłości. Orzeszkowa w "Nad Niemnem" przedstawia rzeczywistość po upadku powstania styczniowego, skupiając się na kwestii podtrzymania wartości i pamięci historycznej, która stanowi fundament tożsamości narodowej i indywidualnej.

Podsumowując, literatura w poszczególnych epokach dowodzi, że możliwe jest pogodzenie w niej tradycji antycznych i chrześcijańskich z codzienną rzeczywistością. Tradycje te zasadniczo kształtują światopogląd autorów oraz ich podejście do tworzenia dzieł literackich. Ich uniwersalność i zdolność do adaptacji w różnych okresach historycznych jest dowodem na to, że literatura jest żywym organizmem, który rozwija się i przekształca pod wpływem wielu różnorodnych czynników.

Epoki tak różne jak średniowiecze, renesans i pozytywizm, choć odmienne pod względem kulturowym i historycznym, demonstrują wspólną cechę – sztuka literacka tych okresów nie tylko odwołuje się do tradycji, ale czyni z nich cegiełki, z których konstruowana jest opowieść o człowieku i jego miejscu w świecie. To właśnie literatura z różnych epok pozwala dzisiejszemu czytelnikowi lepiej zrozumieć, jak ważne są te tradycje w kształtowaniu kultury, osobowości i dziedzictwa.