Które myśli filozofów oświecenia są mi bliskie?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.04.2024 o 10:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Okres dojrzewania to czas poszukiwania tożsamości, kształtowania przekonań i wartości, które będą nam towarzyszyć przez dużą część życia. To właśnie w tym momencie młodzi ludzie stają przed trudnym zadaniem krytycznego spojrzenia na otaczający ich świat oraz znalezienia w nim swojego miejsca. Wychowanie, które otrzymujemy w domu, a także "kodeks postępowania" narzucany przez społeczeństwo, wywierają na nas ogromny wpływ, jednak z czasem zaczynamy czerpać inspirację także z innych źródeł, takich jak literatura czy filozofia. W moim przypadku wielkie znaczenie miały przemyślenia filozofów oświecenia, które często wydają się aktualne i ponadczasowe. Wśród nurtów takich jak racjonalizm, empiryzm czy sensualizm odkryłem myśli, które wywarły na mnie ogromne wrażenie i stały się bliskie mojemu sercu.

Pierwszym z filozofów, którego idee znalazły odzwierciedlenie w moim życiu, był Kartezjusz. Jego "Cogito ergo sum" to więcej niż stwierdzenie faktu istnienia poprzez myślenie; to zamysł nad tym, że rozum jest fundamentalnym narzędziem poznania, które prowadzi nas do prawdy. W każdej sytuacji, gdy zmuszony jestem podjąć trudną decyzję lub rozwiązać problem, przypominam sobie o sile logicznego rozumowania, które okazuje się być niezawodnym orężem w walce z niewiedzą i błędami. Spinoza, z kolei, prezentując swój radykalizm, wywołał burzę w ówczesnej debacie na temat religii, rozpalając umysły myślicieli takich jak Wolter czy Diderot. Z jednej strony jego myśli są dalekie od realiów polskich, z drugiej jednak inspirują do przemyśleń na temat relacji między wiarą a rozumem.

Empiryzm, reprezentowany przez postać Francisa Bacona, wskazał mi na jasność doświadczenia jako podstawy procesu poznawczego. W życiu oprócz wiedzy tkwiącej w książkach, to właśnie praktyczna nauka pozwala mi na formowanie realistycznego obrazu świata. Doświadczenie uczy mnie, jak wielowymiarowa i złożona jest rzeczywistość, choć niekiedy także wprowadza w błąd, gdy polegamy wyłącznie na indywidualnych interpretacjach.

Sensualizm Locka i jego "tabula rasa" nauczyły mnie, by spojrzeć na wiedzę jako na efekt postrzegania świata zmysłami, a życie rozumieć jako ciągłą interakcję między jednostką a otoczeniem. Każde doświadczenie wnosi coś nowego do mojej świadomości i formuje mnie jako człowieka.

Sentymentalizm Rousseau i jego apel o powrót do natury przemówił do mnie w kontekście nowoczesnych problemów społecznych, gdzie tęsknota za prostotą i autentycznością wydaje się być coraz bardziej rozpowszechniona. Natomiast Voltairze, krytykując naiwny optymizm, zmusił mnie do refleksji nad wciąż obecnym w świecie złem i jego wpływem na ludzką naturę.

Filozofię polityczną Rousseau można by uznać za naiwnie idealistyczną, lecz mimo to, jego myśli o demokracji i "Umowie społecznej" stanowią dla mnie inspirację do przemyśleń na temat społeczeństwa, w którym żyję. Polski wkład w kwestie ustrojów, zwłaszcza wizja idealnego państwa Ignacego Krasickiego ujmowana w jego "Monachomachii", dodatkowo zaznaczyła, jak ważna jest równość i sprawiedliwość.

W podsumowaniu refleksji nad oświeceniowymi ideami, warto zaznaczyć ich różnorodność, sprzeczności, a także potencjał do praktycznego zastosowania. Kantowska myśl o "wyjściu człowieka z niepełnoletniości" może być traktowana jako wezwanie do samodzielności i odważnego, lecz odpowiedzialnego myślenia. Przy wszystkich dylematach poszczególne wartości i zalecenia filozofów, jak Kartezjusz czy Kant, stają się ponadczasowymi drogowskazami.

W zakończeniu chcę podkreślić, że podejście do filozofii powinno być zróżnicowane i rozważne. Jak mówił Monteskiusz: "Sztuka bycia mądrym polega na umiejętności rozróżniania rzeczy". Dlatego moim zadaniem jest ciągłe kształtowanie osobistego stosunku do prezentowanych idei filozoficznych, wykorzystując je jako narzędzie do lepszego rozumienia siebie i świata.