Nastroje panujące w poezji Młodej Polski- moje refleksje

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.03.2024 o 10:13

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Epoka Młodej Polski to czas głębokich przemian w postrzeganiu świata, związanych z postępem w dziedzinie nauki, techniki i filozofii. To właśnie wtedy poezja stała się areną do wyrażania wątpliwości, przemyśleń i rozczarowań, ale także inspiracji i poszukiwania sensu. Po przeczytaniu wybranych utworów odniosłem wrażenie, że są one barwnym obrazem nastrojów tamtych czasów.

Niewątpliwie, w poezji Młodej Polski dominują nastroje pesymistyczne i dekadenckie. Artystów nurtowało zagubienie i zwątpienie, co wyraźnie widać w twórczości Tetmajera, w jego "Koniec wieku XIX". Poeta obnaża tam smutną prawdę o świecie, w którym upadek ideałów i cywilizacyjne zmęczenie prowadzą do sceptycyzmu. Zajmując się postępem naukowo-technicznym, nie sposób nie dostrzec, jak bardzo wpłynął on na percepcję rzeczywistości, prowokując zarazem falę zwątpień o charakterze filozoficznym i religijnym.

Stulecie pozostało w pamięci jako okres zmagań z rozczarowaniem pozytywizmem i poszukiwaniem nowych dróg artystycznych. Wyraża się to na przykład w "Masce komicznej" Staffa. Czuć tam, jak nieustannie nadchodząca katastrofa wisi w powietrzu jak fatum. Temat ten łączy się z dekadentyzmem, który głosi koniec pewnej epoki i oczekiwanie na katastrofę.

Zastanowienie nad sensem życia i wątpliwości egzystencjalne to kolejne motywy, którym poeci poświęcili wiele uwagi. "Nie wierzę w nic" Tetmajera to manifest braku odpowiedzi na egzystencjalne pytania. Autor ukazuje pustkę, która wypełnia człowieka w sytuacji zagubienia i braku jasno określonej drogi.

W tym kontekście, sztuka przedstawia się jako domena, w której szuka się schronienia i sensu. "Evviva l'arte!" Tetmajera oddaje bunt przeciwko konwenansom i podkreśla wartość artystycznego wyrazu. Ze sztuką związana jest także idea ucieczki, widoczna w "Odysie" Staffa, a motyw śmierci oraz nirwany zawarty jest w utworze "Hymn do nirwany" tego samego autora. To przykłady na to, jak poezja stała się miejscem, w którym można było przemyśleć najbardziej dręczące kwestie.

Przyjrzałem się również roli przyrody w poezji epoki. "Zasnuły się senne góry" Kasprowicza to jeden z wielu utworów, gdzie natura wykorzystana jest jako źródło ukojenia i weny twórczej. Zaś "Limba" Tetmajera to pokazanie, jak przyroda może być odzwierciedleniem ludzkich stanów emocjonalnych.

Nie można zapomnieć o odniesieniach do folkloru, które autorzy wykorzystywali, by nawiązać do narodowych korzeni. W utworach takich jak "Hej! idem w las..." Tetmajera widać, jak wiejskie i góralskie motywy przeszły do literatury. Motyw miłosny, zamknięty między erotyką a romantyczną miłością, również zajmuje ważne miejsce, na co wskazują utwory Staffa i Tetmajera. Natomiast aspekty patriotyczne i społeczne wpisują się w nurt czasów zaborów i rodzącej się świadomości narodowej, co wyrażają "Do moich synów" Żuławskiego czy "Rzadko na moich wargach" Kasprowicza.

Ostatecznie, wypracowanie te nastroje i przemyślenia złożyły się na moją ogólną refleksję o znaczeniu Młodej Polski jako epoki przełomowej zarówno w historii, jak i kulturze. Lektura przedstawionych utworów była jak podróż w czasy pełne przemian, które wpłynęły na moje rozumienie współczesnej percepcji świata. Zastanawiam się, jak wartości, które niegdyś były dyskutowane na kartach wierszy, wpływają dziś na młode pokolenia i jak poezja Młodej Polski może być dla nich przewodnikiem w gąszczu współczesnych dylematów egzystencjalnych.