Obraz społeczeństwa polskiego w III. Części „Dziadów” Adama Mickiewicza

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.04.2024 o 8:37

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Dziady" Adama Mickiewicza to arcydzieło, które w ważny sposób odzwierciedla zmaganie się polskiego społeczeństwa z rzeczywistością niewoli narodowej. W szczególności III część utworu, poprzez scenę Salonu warszawskiego, ujawnia głębokie podziały społeczne jakie wówczas panowały, a także różnorodne postawy wobec idei patriotyzmu i walki o niepodległość.

Arystokracja, przedstawiona w dramacie, jawi się jako grupa oderwana od rzeczywistości, zajmująca się banalnymi sprawami zamiast stawić czoła sytuacji politycznej kraju. W Salonie z obojętnością rozmawiają o wyjeździe Nowosilcowa, co dla nich jest przede wszystkim związane z utratą balów, a nie konsekwencjami politycznymi tej decyzji. Ironia, jaką Mickiewicz obdarza swoje postaci z arystokracji, podkreślana jest poprzez metafory i język, który obnaża ich oziębłość wobec losów narodu.

Scena w salonie eksponuje również postacie pisarzy, które w dyskusji nad twórczością reprezentują podejście odśrodkowe wobec bieżących wydarzeń. Odrzucają tematykę niepodległościową, skupiając się na bohaterach odległej przeszłości lub sielankowych obrazach. Mickiewicz ukazuje ich krytycznie, wytykając dystans od spraw ważnych dla narodu.

W kontraście do obu tych grup stoi polska młodzież. W dramacie przedstawiona jest jako zdecydowanie świadoma sytuacji politycznej, zaangażowana i gotowa do działania. Rozmawiają o sprawach poważnych, krytykują arystokrację, rozmyślają nad możliwościami ratunku dla ojczyzny. W tej grupie społecznej uosabia się nadzieja i pragnienie zmian. Metafora lawy, którą Mickiewicz wykorzystuje, ukazuje dualizm polskiego narodu: zewnętrzną obojętność i wewnętrzną siłę młodzieży. To obraz kraju, w którym pod fasadą bezczynności kryje się potencjał do wybuchu.

Scena Salonu warszawskiego w "Dziadach" jest kluczowa dla zrozumienia postaw społecznych w Polsce epoki romantyzmu. Pokazuje różnorodność, a jednocześnie przeciwstawienie się grup społecznych. Mickiewicz wyraźnie sugeruje, że to od podziałów społecznych zależy przyszłość Polski. Pisarz upatruje w młodzieży siłę napędową, która być może doprowadzi do zmian.

Podsumowując, Mickiewiczowa wizja społeczeństwa uwidacznia się w trzeciej części "Dziadów" w sposób wielowymiarowy. Zwłaszcza arystokracja i pisarze prezentują postawy passive, które kontrastują z aktywizmem młodego pokolenia. Refleksja na temat przyszłości Polski, w świetle przedstawionych w utworze postaw, wydaje się być optymistyczna, chociaż zaznaczona głęboką świadomością przeszkód.

Mickiewicz w "Dziadach" wznosi kwestie wolności, walki o niepodległość oraz patriotyzmu do rangi uniwersalnych idei romantyzmu. Ostatecznie, wnioski płynące z dramatu odnoszą się także do dylematów dotyczących wpływu społecznego podziału na możliwości działania niepodległościowego. W dzisiejszej refleksji przenika aktualność problematyki poruszonej przez autora, co utwierdza nas w przekonaniu o ponadczasowości dzieł wielkich poetów. Mickiewiczowski obraz społeczeństwa w III części "Dziadów", choć zakorzeniony w konkretach historycznych, odnosi się do uniwersalnych problemów, z którymi ludzkość zmaga się nieustannie, tworząc zarówno przestrzeń dla rozwoju indywidualnego, jak i kolektywnego działania na rzecz własnej społeczności i Ojczyzny.