Porównanie ujęcia motywu tułacza w sonecie Adama Mickiewicza "Pielgrzym" i w wierszu Kazimierza Wierzyńskiego pt. "Kufer"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.03.2024 o 17:03

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Motyw tułacza jest jednym z najbardziej uniwersalnych i ponadczasowych tematów w literaturze światowej. Jego obecność w twórczości wielu poetów i pisarzy od wieków świadczy o głębokim ludzkim doświadczeniu, którym jest poszukiwanie własnej tożsamości, miejsca na Ziemi, a także uczucie nostalgii i tęsknoty za tym, co utracone. W polskiej literaturze motyw ten nabiera szczególnego wymiaru, zwłaszcza w kontekście historii narodowej, częstych rozdziałów i migracji. Sposób przedstawienia motywu tułacza różni się jednak w zależności od epoki, poetyki oraz indywidualnego doświadczenia autora. Niniejsza analiza porównuje ujęcie motywu tułacza w sonecie "Pielgrzym" Adama Mickiewicza i w wierszu "Kufer" Kazimierza Wierzyńskiego, prezentując, jak ten sam motyw został przetworzony przez dwóch różnych poetów pochodzących z różnych epok.

Adam Mickiewicz, wybitny przedstawiciel polskiego romantyzmu, stworzył "Pielgrzyma" jako część cyklu "Sonety krymskie", będące wyrazem jego osobistych doświadczeń oraz refleksji nad losem polskiego emigranta. Kontekst biograficzny Mickiewicza, będącego samym emigrantem, nieodłącznie wpływa na odbiór i interpretację jego dzieł. W "Pielgrzymie" forma sonetu służy wyrażeniu głęboko osobistego dramatu, a motyw tęsknoty za ojczyzną staje się osią tematyczną utworu. Mickiewicz kreśli obraz tułacza, który mimo otaczającego go egzotycznego piękna, odczuwa nieustający ból i pustkę wynikającą z rozłąki z ojczyzną. Krajobrazy orientu, ich obcość i odmienność, stają się symbolem tęsknoty.

Z kolei Kazimierz Wierzyński, poeta związany z grupą Skamander, przedstawia motyw tułacza w zupełnie innym kontekście, w wierszu "Kufer". Dla Wierzyńskiego, który także doświadczył życia emigranta, kufer stanowi metaforę życia w ciągłej podróży, symbolizując dramat egzystencjalny tułacza. Wizerunek tułacza kreowany przez Wierzyńskiego jest bardziej intymny i osadzony w codzienności – kufer jako rzecz osobista staje się nośnikiem wspomnień i życiowych doświadczeń. Wierzyński podkreśla samotność i nostalgię, nadając im jednak nową, bardziej współczesną formę wyrazu.

Porównując oba utwory, można dostrzec wspólne dla obu poetów elementy, takie jak tęsknota i miłość do ojczyzny. Różni ich jednak przedstawienie podmiotu lirycznego: bohater romantyczny Mickiewicza jest postacią niemal archetypiczną, symbolizującą ogólnonarodowy dramat, podczas gdy "szary człowiek" Wierzyńskiego jest postacią bardziej konkretną, indywidualną. Różnice te wynikają nie tylko z odmienności poetyk i epok, ale również z osobistych doświadczeń autorów.

Istotną różnicą jest również traktowanie motywu krajobrazu – w "Pielgrzymie" orientalny pejzaż podkreśla obcość i wyobcowanie tułacza, natomiast w "Kufrze" brak jest szczegółowej lokalizacji, co symbolicznie wyraża uniwersalność doświadczenia tułacza, jego "bezczas".

Podsumowując, mimo że motyw tułacza jest ponadczasowy i uniwersalny, sposób jego ujęcia może znacząco różnić się w zależności od kontekstu historycznego, biograficznego oraz poetyki danej epoki. Zarówno Mickiewicz, jak i Wierzyński przyczynili się do rozwinięcia tego motywu, prezentując go przez pryzmat swoich osobistych doświadczeń i refleksji. Ich utwory, mimo różnic, łączy głęboko ludzki wymiar tęsknoty i poszukiwania, co pozwala na lepsze zrozumienie uniwersalności motywu tułacza w kontekście literatury polskiej i światowej.