Recenzja filmu „Pianista” w reżyserii Romana Polańskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.04.2024 o 10:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Film "Pianista" w reżyserii Romana Polańskiego to jedno z tych dzieł, które nie tylko trafiają w sedno traumatycznych momentów historii, ale również wywierają silny wpływ emocjonalny na widza. Prapremiera filmu miała miejsce w maju 2002 roku na festiwalu filmowym w Cannes. Jako dzieło renomowanego reżysera, znanego z takich filmów jak "Dziecko Rosemary" czy "Chinatown", wzbudzało ogromne oczekiwania zarówno wśród krytyków, jak i publiczności.

Kontekst historyczny filmu, odkrywający czasy okupowanej przez Niemców Warszawy, miał dla Polańskiego wymiar osobisty, bowiem sam jako dziecko przeżył Holocaust. Inspiracją dla fabuły były autobiograficzne zapiski wybitnego polskiego pianisty Władysława Szpilmana, opowiadające o jego przeżyciach w latach 1939-1945.

W role głównego bohatera, Władysława Szpilmana, wcielił się Adrien Brody. Arcyreżyserski casting porzucił stereotypowe poszukiwanie wyłącznie fizycznego podobieństwa na rzecz głębszych, wewnętrznych cech charakteru. Brody z kreacji Szpilmana uczynił odzwierciedlenie ludzkiej duszy w obliczu zagłady.

Oprócz gwiazd zagranicznych, w filmie pojawili się także polscy aktorzy, wśród których wymienić warto Michała Żebrowskiego czy Katarzynę Figurę (ta druga gra frontową rolę w filmie jako Hańska, chłodna, ale pełna empatii dziewczyna). Każda z postaci, zagranych przez polski zespół aktorski, wniosła do dzieła odmienną tonację i perspektywę na tamte trudne czasy.

Scenografia filmu, przemyślana przez Allana Starskiego, stworzyła realistyczny obraz Warszawy w okresie II wojny światowej. Zniszczenia, opuszczone ulice i wyniszczenie ukazywane w filmie w sposób bezkompromisowy wywołały u widzów w kinach głębokie emocje. Mimo drobnych niedociągnięć, jak np. nie zawsze epokowe latarnie, całość w mniej więcej wiarygodny sposób oddała realia tamtych dni.

Oprawa muzyczna filmu, z Chopinem w tle, odgrywa fundamentalną rolę. Jest niczym tkanina, która podtrzymuje narrację, dając przy tym wyraz uczuciom bohaterów bez konieczności ich werbalizacji.

Polański uniknął jednostronnego oskarżenia Niemców, przedstawiając różnorodne postawy wśród nich – od brutalnych nazistów po współczującego oficera Wilm Hosenfelda. Niemiecka publiczność odbierała film z mieszanymi uczuciami – z jednej strony podziwiając jego artystyczną wrażliwość, z drugiej – konfrontując się z ciężarem narodowej przeszłości.

Jednym z kontrowersyjnych aspektów dla polskiego widza było użycie języka angielskiego przez Polskich aktorów. Pomimo obcości tego rozwiązania, finalny efekt nie zatriumfował nad łączną siłą przekazu.

Krytyka filmowa dostrzegła w "Pianiście" potężne dzieło, m.in. Marcel Reich-Ranicki, znany niemiecki krytyk, ocenił go pozytywnie. Dyskusje na temat autentyczności filmu i jego przedstawienia faktów historycznych są niekończące, podkreślając tylko wielorakość punktów widzenia na historyczną prawdę.

Osobiste wrażenia po seansie są niejednoznaczne. Film odciska trwały ślad, manipulując emocjami widza, co stawia przed nim konieczność zachowania dystansu i obiektywizmu w ocenie. "Pianista" jest mimo wszystko filmem, który wstrząsa, skłania do refleksji nad wojenną przeszłością oraz ludzkim cierpieniem w obliczu niewyobrażalnego zła.

Jego znaczenie w kontekście historii kina jest niepodważalne. To nie tylko film o wojnie, ale także o sile ducha, sztuce i niezłomności w obliczu zła. Zachęca do własnego odbioru i rozpoczęcia dyskusji. Dla wielu stał się częścią narodowej historii, i to nie tylko tej zapisanej w podręcznikach, ale żywej, wspólnotowej pamięci.

Podsumowując, "Pianista" to dzieło, które z jednej strony święci triumf wśród licznych produkcji o tematyce II wojny światowej, a z drugiej otwiera pytanie o status dzieła w kanonie filmowym. Jest to apel o osobistą refleksję, zarówno w kontekście wartości artystycznych, jak i społeczno-kulturowych niuansów jakie niesie. Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o miejsce "Pianisty" w filmografii – jest to kwintesencja spojrzenia na ten wybitny film przez pryzmat indywidualnego doświadczenia i historii, która dotyka każdego z nas.