Wielka miłość bohatera powieści Bolesława Prusa „Lalka”- Stanisława Wokulskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.04.2024 o 16:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Bolesław Prus, jeden z najwybitniejszych pisarzy okresu pozytywizmu, w swojej powieści "Lalka" przedstawia skomplikowaną historię miłości Stanisława Wokulskiego do Izabeli Łęckiej. Wokulski, będący głównym bohaterem dzieła, jest postacią niezwykle złożoną, pełną sprzeczności, które odzwierciedlają jego pozycję społeczną, ambicje, a także burzliwą przeszłość. W niespełnionym uczuciu do Izabeli Łęckiej, córki zubożałego arystokraty, kryje się cała głębia i tragedia jego losu.

Początki fascynacji Wokulskiego Izabelą sięgają czasów, gdy po raz pierwszy ujrzał ją w sklepie swojego pracodawcy. Ta fascynacja szybko przekształciła się w ogniste uczucie, które z czasem stało się dla niego niemal obsesją. Wokulski, determinowany pragnieniem zdobycia miłości Izabeli, zdecydował się na gromadzenie majątku, wierząc, że bogactwo może przynieść mu akceptację w oczach ukochanej i jej świata.

W historii Wokulskiego, można dostrzec wyraźny kontrast między marzeniach o karierze naukowej a rzeczywistością, w której staje się on kapitalistą. Jego samotność i poczucie obcości wśród własnego środowiska stają się coraz bardziej dostrzegalne, co paradoksalnie jeszcze bardziej zbliża go do marzenia o związku z Izabelą.

Rozwój uczucia Wokulskiego do Izabeli przynosi z sobą liczne szlachetne działania skierowane na dobro Łęckiego i jego córki. Stanisław Wokulski nie szczędzi środków finansowych, aby wspomóc finansowo zubożałego ojca Izabeli, a także stara się zbliżyć do klasy arystokratycznej – wszystko to w nadziei na zdobycie serca ukochanej. Mimo tych starań, uczucie Wokulskiego pozostaje nieodwzajemnione. Izabela, będąca przedstawicielką świata, który Wokulski w głębi serca nie akceptuje, wydaje się być niezdolna do prawdziwie głębokiego uczucia.

Kulminacją i jednocześnie upadkiem uczucia Wokulskiego jest moment, w którym dochodzi do świadomości niemożności zrealizowania swoich marzeń o związku z Izabelą. Rozczarowanie postawą Łęckiej i świadomość naiwności własnych działań symbolizowane są przez scenę w pociągu, gdzie Wokulski po zdobyciu pewnych listów, dokonuje wewnętrznego rozrachunku i rezygnuje z dalszych starań o jej serce.

Zburzenie ruin zamku, które następuje w powieści, symbolizuje zakończenie epoki romantycznej w życiu Wokulskiego i podkreśla definitywne rozstanie się z młodzieńczymi iluzjami. Ta symboliczna scena jest bardzo wymownym zakończeniem jego uczucia względem Izabeli.

W powieści "Lalka" Wokulski jawi się jako człowiek zmagań i tragedii, ofiara własnych idei i uczuć. Jego historia jest refleksją nad romantyzmem i jego miejscem w świecie pozytywizmu, gdzie praktyczne działanie i racjonalność zaczęły dominować nad emocjami i marzeniami. W powieści przez postać Wokulskiego Prus zadał pytanie o możliwość realizacji romantycznych idei w świecie, który nieuchronnie zmierza w kierunku modernizacji i kapitalizmu.

Zamykając refleksję nad wielką miłością Stanisława Wokulskiego, można stwierdzić, że jego historia jest przestrogą dla przyszłych pokoleń o ryzyku, jakie niesie za sobą poświęcenie wszystkiego dla miłości, która w ostateczności może się okazać jedynie złudzeniem. Historia Wokulskiego to nie tylko opowieść o miłości, ale także o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie i nieustannej walce o własną godność i szczęście, której jednak są granice określone przez realia społeczne i osobiste ograniczenia.