Dziecko jako człowiek o największej wrażliwości. Rozważ trafność tego stwierdzenia w odniesieniu do "Nie-Boskiej komedii" Zygmunta Krasińskiego i "Małego Księcia"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.11.2023 o 18:40

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.11.2023 o 17:48

Dziecko jest istotą pełną niewinności, czystości i wrażliwości. Stanowi ono swoisty paradoks – z jednej strony jest niezwykle delikatne i podatne na wpływy świata zewnętrznego, z drugiej zaś posiada w sobie ogromną siłę i niezależność. Niemowlęta wchodząc w świat, są jak nowo otwarte książki, gotowe na przyjmowanie nowych doświadczeń, uczuć i emocji. Obrazy świata, które trafiają do ich niewinnych duszyczek, stają się fundamentem dla budowania ich osobowości.

W "Nie-Boskiej komedii" Zygmunta Krasińskiego pojawia się motyw dziecka jako człowieka o największej wrażliwości. Orcio pomimo swojego młodego wieku, wykazuje się wyjątkową empatią i wrażliwością na otaczający go świat. Jego zainteresowania skupiają się wokół przyrody, muzyki, sztuki – elementów, które stanowią o bogactwie ludzkiego ducha. Dramatyczne wydarzenia, które rozgrywają się na zewnątrz, skłaniają chłopca do zadawania trudnych pytań, na które dorośli nie zawsze potrafią znaleźć odpowiedzi. Wewnętrzna czystość i niewinność sprawiają, że Orcio staje się swego rodzaju sumieniem dla postaci dorosłych, przypominając im o wartościach, które w chaosie walki o przetrwanie zdają się być nieistotne.

Szczególnie uderzające jest, jak w przededniu bitwy, w której hrabia Henryk ma stanąć na czele swoich oddziałów, to właśnie postać Orcia manifestuje największą ludzką wrażliwość. Scena pożegnania ojca z synem staje się momentem refleksji nad sensem życia i nad wartościami, które człowiek powinien nosić w sercu. Niewinność i prostota dziecka kontrastują tutaj z brutalnością świata dorosłych, stawiając pytanie o moralność i ostateczne cele ludzkich działań.

Postać Orcia może być interpretowana również jako symbol ofiary – dziecko, które zapłaci najwyższą cenę za grzechy dorosłych, pozostaje przestrogą przed egoizmem i pragnieniem dominacji. Jego śmierć zrzuca światło na tragedię człowieka, który utracił zdolność do empatii i miłości, stając w obliczu destruktywnych namiętności.

Orcio w „Nie-Boskiej komedii” jest więc kluczową postacią, przez którą Krasiński krytycznie spogląda na współczesną mu rzeczywistość, podkreślając, że prawdziwie ludzka wrażliwość znajduje się tam, gdzie zachowana pozostaje niewinność i otwartość serca. Poprzez postać dziecka autor apeluje o refleksję nad wartościami, które w życiu człowieka powinny zajmować centralne miejsce.

W "Małym Księciu" Antoine'a de Saint-Exupéry'ego również pojawia się temat dziecka jako człowieka o największej wrażliwości. Tytułowy Mały Książę przedstawia postać niezwykle czułą emocjonalnie, która dociera do sedna istoty rzeczy, widząc pozory i powierzchowność dorosłych. Jego niewinność i prostota pozwala mu dostrzegać uczucia, które innym umykają.

"Najważniejsze jest niewidzialne dla oczu"– tak brzmi jedno z najbardziej znanych stwierdzeń Małego Księcia. Saint-Exupéry przekonuje nas, że dzieci widzą świat inaczej niż dorośli. Ich wrażliwość i wyobraźnia pozwalają dostrzegać głębsze znaczenia, które są niezauważalne dla bardziej pragmatycznych dorosłych. Tym samym, dziecko staje się krytykiem społeczeństwa, które zatraciło zdolność empatii i zrozumienia.

Książę, z jego prostymi pytaniem i refleksjami, staje się swoistym lustrem, w którym dorosły czytelnik może dostrzec skomplikowane i często nielogiczne konstrukcje społeczeństwa. Wizja dziecka, nie skażonego jeszcze cynizmem i rutyną dorosłych, ukazuje w "Małym Księciu" wartości takie jak przyjaźń, miłość i odpowiedzialność za drugiego jako uniwersalne prawdy, które często są pomijane w codziennym zabieganiu.

Analizując te dwa dzieła, można dostrzec, że postać dziecka, pełni w nich szczególną rolę. Nie tylko eksponuje ona wszelkie deficyty świata dorosłych, ale również proponuje alternatywny, choć idealistyczny, sposób patrzenia na ludzkie problemy i relacje. W „Nie-Boskiej Komedii” i „Małym Księciu” dziecko staje się przewodnikiem, którego niewinność i prostota w postrzeganiu świata kładzie kres skomplikowanym, a czasami bezsensownym, mechanizmom rządzącym światami dorosłych. Zarówno Krasiński, jak i Saint-Exupéry, za pomocą swoich dzieł, podkreślają, że wrażliwość i zdolność do zdumienia, tak charakterystyczne dla dzieci, mogą być kluczem do głębszego rozumienia istoty bycia człowiekiem oraz budowania lepszego, bardziej ludzkiego świata.

Obie powieści, "Nie-Boska komedia" i "Mały Książę", ukazują dziecko jako człowieka o największej wrażliwości. Wrażliwość ta jest istotnym elementem budującym zarówno głównych bohaterów, jak i całą fabułę utworów. Dzieci mają zdolność dostrzegania szczegółów niemożliwych do percepcji przez dorosłych, co pozwala im widzieć to, czego inni nie dostrzegają. Stąd bierze się ich niezwykła delikatność i zdolność do odbierania świata w sposób pełniejszy i bardziej wrażliwy.