Bunt czy pokora? Preferowana postawa i powody. Odwołanie do dramatu Dziady cz 3 oraz osobistych doświadczeń.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.11.2023 o 21:33

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.11.2023 o 17:12

W swoim życiu często spotykam się z dylematem, czy przyjąć postawę buntu czy pokory. To niezwykle ważne pytanie, które dotyczy naszej wewnętrznej natury i determinuje nasze wybory, wartości i relacje z innymi ludźmi. W swoim wypracowaniu chciałbym poruszyć tę kwestię, odwołując się zarówno do dramatu Adama Mickiewicza "Dziady cz. III", jak i osobistych doświadczeń.

W "Dziadach cz. III" Mickiewicz ukazuje dwie postawy, które w znaczny sposób wpływają na losy bohaterów. Z jednej strony mamy postawę buntu, reprezentowaną przez Gustawa-Konrada i jego ubogą, ale niezależną i dumną duszę. Konrad, gorąco pragnąc zmienić świat na lepsze, pokazuje swoje niezadowolenie z obecnej sytuacji społecznej i politycznej. Jego bunt wyraża się w przekroczeniu granic i opieraniu się uciskowi. Z drugiej strony mamy postawę pokory, którą symbolizuje Anioł. Anioł, będący duchowym przewodnikiem dla Konrada, reprezentuje postawę akceptacji i poddania się woli wyższej.

Chociaż na pierwszy rzut oka wydaje się, że postawa buntu jest bliższa młodzieży ze względu na naszą naturalną tendencję do sprzeciwiania się i poszukiwania indywidualności, to jednak po zapoznaniu się z treścią dramatu, moje własne doświadczenia skłaniają mnie do przyjęcia postawy pokory. Siła charakteryzująca Anioła, która wyraża się w umiejętności przyjęcia niekorzystnych okoliczności, a nawet cierpień, jest dla mnie czymś niesamowicie pięknym i godnym podziwu.

Podczas mojej szkolnej edukacji często spotykałem się z obowiązkiem podporządkowania się autorytetom, zasadom, a także koniecznością spełniania oczekiwań nauczycieli i rodziców. Czasami czułem się z tym zawieszony między buntowniczą naturą młodości a potrzebą dostosowania się do pewnych norm i regulacji. Jednak z perspektywy czasu dostrzegam, że postawa pokory, nawet choć od czasu do czasu może wydawać się rezygnacją, daje mi większy pokój ducha i pozwala na skoncentrowanie się na własnym rozwoju. Przyjmowanie pokornej postawy nie oznacza bowiem odrzucenia swojej tożsamości czy poglądów, ale raczej umiejętność dostrzegania wartości obecnych w innych ludziach i świecie.

Nie można jednak negować pozytywnego wpływu buntu na rozwój jednostki. Bunt może zainspirować nas do działania, do poszukiwania nowych rozwiązań i zmiany pewnych nieodpowiednich dla nas rzeczywistości. Jednak, bunt często niesie ze sobą negatywne skutki, włączając w to alienację, niezrozumienie i ogólny chaos. To, co sam zauważyłem, to że bunt, aby był konstruktywny, musi być ukierunkowany i wiązać się z ostrożną analizą, a nie tylko wyrazem niezadowolenia czy impulsywnością.

Podsumowując, bunt i pokora to dwa skrajne podejścia do świata, które mają zarówno swoje mocne, jak i słabe strony. Chociaż bunt może czasem przynieść satysfakcję i wynieść nas ponad granice, to jednak postawa pokory pozwala na pogłębienie naszego wewnętrznego rozwoju i zrozumienie innych ludzi. W moim życiu staram się łączyć te dwie postawy, aby osiągnąć równowagę pomiędzy wyrażaniem swojej indywidualności a szacunkiem dla tych, którzy nas otaczają.