Charakterystyka człowieka renesansu i baroku

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.11.2023 o 11:44

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.11.2023 o 19:49

Okres renesansu, który trwał od XV do XVI wieku, oraz barok, który następował w XVII wieku, stanowiły dwa ważne etapy w historii europejskiej sztuki, kultury i myśli. W obu okresach dominowały różnice w podejściu do życia, które wiązały się z odmiennymi wartościami i ideami.

Człowiek renesansu, zwany też człowiekiem odrodzenia, charakteryzował się przede wszystkim wszechstronnym wykształceniem i zamiłowaniem do nauki. Był ciekawy świata i pragnął zgłębiać różne dziedziny wiedzy, takie jak sztuka, nauki przyrodnicze czy literatura. Cenił obiektywne badania i dokładność informacji. Człowiek renesansu był też człowiekiem czynu, zainteresowanym polityką i odzyskaniem należnej sobie pozycji w społeczeństwie. Wierzył w potencjał człowieka i dążył do rozwoju swoich umiejętności. Był optymistą, wierzącym w ludzką naturę i możliwość jej doskonalenia. Dbał o zrównoważenie między umysłem a ciałem, kultywując zarówno naukę, jak i sferę fizyczną. Idealnym przykładem człowieka renesansu jest Leonardo da Vinci - artysta, wynalazca, naukowiec i filozof.

Natomiast człowiek baroku, żyjący w wieku XVII, był bardziej skomplikowaną postacią. Podobnie jak człowiek renesansu, także zwracał uwagę na ogromne możliwości człowieka, jednak podkreślał również jego wewnętrzne napięcie i sprzeczności. Był pod wpływem kontrastów i przeciwieństw - światła i ciemności, radości i smutku, życia i śmierci. Człowiek baroku był często zahukanym, pełnym wewnętrznego niepokoju jednostką, co odzwierciedlały także ich twórczość artystyczna. Cenili oni emocje i uczucia, wartośćwując ich intensywność i dramatyzm. Wierzyli w siłę wyobraźni i fantazji. Wypracowali skomplikowane i mistyczne podejście do rzeczywistości. Człowiek baroku żył w świecie sprzeczności, gdzie moralność i hedonizm, siła i słabość, religia i przestępstwo istniały obok siebie. Przykładem typowego przedstawiciela człowieka baroku mógłby być pisarz i filozof Blaise Pascal.

Podsumowując, człowiek renesansu i człowiek baroku byli odmiennymi jednostkami o różnych podejściach do życia i wartościach. Człowiek renesansu był ciekawym świata intelektualistą, skupionym na rozwoju wiedzy i umiejętnościach, podczas gdy człowiek baroku silniej akcentował wewnętrzne napięcia, emocje i kontrasty. Obaj byli jednak dowodem na to, jak znaczący wpływ kultura i wartości społeczeństwa maja na kształtowanie się indywidualnych charakterów.