„Nie wszystek umrę”: „non omnis moriar” – jak swoje przeznaczenie spełniały dzieła sztuki powstałe do końca XIX w.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.04.2024 o 19:32

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.04.2024 o 17:51

"Non omnis moriar" – te słowa, pochodzące z odę Horacego, od wieków stanowią symboliczne przesłanie o nieśmiertelności, której dążyli ludzie przez sztukę, literaturę i kulturę. Znacząco, odnosi się do przekonania, że choć ciało umiera, to dzieła stworzone przez człowieka mogą przetrwać wieki. W niniejszym wypracowaniu postaram się przeanalizować, jak różne dzieła sztuki, z różnych epok historycznych, spełniają swoje przeznaczenie, stając się nieśmiertelnymi.

W starożytności, epickie dzieła takie jak "Iliada" i "Odyseja" Homera, opowiadające o heroicznych czynach w trakcie wojny trojańskiej i długiej podróży Odyseusza do domu, już od ponad dwóch tysięcy lat inspirują kolejne pokolenia. Ich wpływ na literaturę jest nieoceniony; "Eneida" Wergiliusza to tylko jeden z przykładów dzieła napisanego pod ich wpływem, przenoszącego motywy heroiczne w kontekst rzymski, co było również formą dążenia do nieśmiertelności zarówno dla bohaterów, jak i samego autora.

W czasach starożytnego Rzymu Horacy w swojej odzie "Exegi monumentum aere perennius" zapewnia sobie nieśmiertelność poprzez poezję, która miała przetrwać dłużej niż monumenty z brązu. To artykulacja przekonania, że literatura i sztuka mają moc przetrwania, która przewyższa materialne struktury.

Renesans to okres, w którym sztuka i literatura zaczęły być traktowane jako narzędzia do osiągnięcia nieśmiertelności duchowej kreatora. Przykłady takie jak "Dawid" Michała Anioła czy "Mona Lisa" Leonarda da Vinci, demonstrują jak artyści poprzez talent i innowacyjność mogli stworzyć dzieła ponadczasowe, nie tylko w formie, ale i treści. Te dzieła przekraczają granice epok, kultur i geografii, zapewniając ich twórcom wieczne życie w pamięci ludzkiej.

W literaturze polskiej Jan Kochanowski w "Pieśni XXIV" postrzegał swoje twórczość jako sposób na osiągnięcie nieśmiertelności – dzieła poety żyją dalej, przemawiając do nowych pokoleń o uniwersalnych prawdach ludzkiego doświadczenia. Podobnie, Adam Mickiewicz w "Panu Tadeuszu" tworzy pomnik kulturowy działając na rzecz idei niepodległości, co pokazuje, że literatura może nie tylko przetrwać, ale również inspirować do działania.

Romantyzm, z kolei, wnosi indywidualny wymiar nieśmiertelności, gdzie twórcy tacy jak Juliusz Słowacki w "Testamencie moim" przekazuje swoje myśli i uczucia do przyszłych pokoleń, próbując przekroczyć granice życia poprzez poezję.

Interesującym aspektem są dzieła anonimowe, takie jak posąg Wenus z Milo – pomimo nieznanej tożsamości twórcy, dzieło to stało się ikoną światowych muzeów i sztuki. Anonimowość w sztuce stawia interesujące pytania o rzeczywistą naturę nieśmiertelności.

W końcu, dzieła takie jak "Pejzaż z upadkiem Ikara" Pietera Bruegela, choć mogą postrzegać jako reprezentacja codziennego życia, przeciwstawiają się temu przez narzędzie metafory, odnosząc się do mitów i ludzkich aspiracji, udowadniając, że sztuka może równocześnie opiewać życie codzienne i odnosić się do uniwersalnych dążeń ludzi.

Podsumowując, sztuka stworzona przez wieki różnych epok, zarówno anonimowych jak i znanych twórców, służy jako świadectwo ludzkich dążeń do przekraczania granic śmierci poprzez twórczość. Różnorodność i bogactwo tych dzieł pokazuje, iż fundamentalnym elementem artystycznej kreacji jest pragnienie zostawienia po sobie czegoś więcej niż tylko wspomnienie – przekaz, który przetrwa kolejne pokolenia, potwierdzając prawdziwość "Non omnis moriar".