Barokowa fascynacja, śmierć i przemijanie w poezji Naborowskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.11.2023 o 20:09

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 13.11.2023 o 12:05

W twórczości poetycznej Naborowskiego można dostrzec proste, ale zarazem silne związki z barokową fascynacją, śmiercią i przemijaniem. Wychodząc od wybranych utworów poety, można spojrzeć na różne aspekty tego związku.

Poezja Naborowskiego często skupia się na tematyce związanej z przemijaniem. W jego wierszach wiele razy możemy spotkać się z motywem mijającego czasu, nietrwałości życia czy rozpadu wszystkiego, co jest nam bliskie. Przykładem takiego utworu jest "Do króla Zygmunta III" gdzie autor opisuje swoje wysiłki na polu literackim, podkreślając jednocześnie ulotność wszelkich osiągnięć. Wykorzystuje przy tym barokowy motyw memento mori, czyli przypominania o śmierci, które ma na celu skłonić człowieka do refleksji nad nietrwałością doczesnej egzystencji.

Interesujące jest również to, że Naborowski często odwołuje się do symboliki memento mori w swoich wierszach. W utworze "Do Jasnej, Małżeńskiej Przeczystej Panny" autor pragnie podkreślić, że nawet najpiękniejsze i najszczęśliwsze chwile życia są kruche i ulotne. Motyw przemijania jest tu więc wszechobecny, a sama śmierć staje się nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji.

Z kolei fascynacja barokową śmiercią w poezji Naborowskiego można dostrzec w utworze "Z umierającego obrazu Matki Boskiej Góreckiej na powagę cudowną". Poeta w tym wierszu opisuje obraz Matki Boskiej u progu śmierci, do którego pielgrzymuje wielu ludzi w poszukiwaniu nadziei i pocieszenia. W tym utworze wyraźnie dostrzegalne są elementy barokowej estetyki - kontrast pomiędzy światłem a cieniem, nagromadzenie symbolicznych detali oraz dramatyczne podkreślenie przemijania.

Wreszcie, Naborowski często angażuje w swoich utworach retorykę baroku, która znalazła swoje odzwierciedlenie w fascynacji śmiercią. Przykładem takiego utworu jest "Do negującego zmartwychwstanie". Autor tutaj wykorzystuje różne retoryczne figury, aby skonfrontować negującego zmartwychwstanie ze swoimi własnymi wspomnieniami i przemyśleniami na temat śmierci i przemijania. Jego słowa przemyślane są tak, aby przekonać czytelnika o konieczności przyjęcia rzeczywistości śmierci, a jednocześnie podkreślić jej symboliczny charakter w kontekście barokowego memento mori.

W ten sposób można zauważyć, że w utworach Naborowskiego obecne są zarówno elementy techniki baroku, jak i głębsze refleksje nad śmiercią i przemijaniem. Twórca łączy te dwa aspekty, aby ożywić swoje wiersze i ukazać czytelnikowi, że fascynacja tym, co ulotne i nietrwałe jest nieodłączną częścią ludzkiej egzystencji.