Analiza i interpretacja porównawcza wierszy "Krótkość żywota" D. Naborowskiego i "O nietrwałości miłości..." M. Sępa Szarzyńskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.11.2023 o 12:50

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 13.11.2023 o 12:12

"Krótkość żywota" to wzruszający wiersz autorstwa Daniela Naborowskiego, polskiego poety z XVI wieku, który porusza temat nietrwałości ludzkiego życia. Natomiast Sonet V "O nietrwałości miłości..." to utwór Marcina Sępa Szarzyńskiego, jednego z najwybitniejszych twórców renesansowych. Obie te poezje w sposób porównawczy ukazują nietrwałość różnych aspektów ludzkiego losu, lecz każdy z autorów wykorzystuje własne środki artystyczne.

W wierszu Naborowskiego, autor skupia się na krótkim trwaniu życia i przemijaniu wszystkich jego uciech. Widać to choćby w pierwszym wersie, gdzie poeta pisze: "Jako machnęli wszyscy na świat, / tak zaraz z wiatrem, znowu wiatr machnie." To metafora życia jako chwilowego mrugnięcia, w którym człowiek pojawia się i znikąd, by wkrótce ponownie zniknąć. Naborowski posługuje się także symboliką jesieni i złotego liścia, które odzwierciedlają przemijanie czasu i odchodzenie życia. Przykładem może być wers: "Tak w dzień przedwieczorny zblakłej jesieni". Wiersz Naborowskiego obfituje również w liczne epitety, które podkreślają nicość tego, co nas otacza, jak na przykład "pustki tłustej glebie" czy "stepów małowartewskich". Wnioskiem, jaki można wyciągnąć z analizy tego wiersza, jest to, że życie jest efemeryczne i bez znaczenia, a człowiek nie pozostawia po sobie niczego trwałego.

Podobnie w Sonet V Szarzyński ukazuje nietrwałość i ulotność miłości. Sęp Szarzyński, również posługując się symboliką jesieni, pisze: "Jakoż smutkiem uwiękłemi obłoki / skryłe jasny świt drogimie pajęczyny,/ tak trwałość miłości w milciech znikła losie". Autor wiersza porównuje miłość do ulotnego blasku świtu, który zniknie za chwilę jak pajęczyna, zostawiając po sobie jedynie smutek. W kolejnych wersach poruszane są tematy zmienności i niestałości miłości, podkreślone m.in. poprzez zestawienie dwóch sprzecznych czynności - mnożenia i dzielenia, które symbolizują nieregularność uczucia. W tym utworze również pojawia się bogata symbolika i metaforyka, których celem jest podkreślenie fugiacyjnej natury miłości.

Oba te wiersze, "Krótkość żywota" i Sonet V "O nietrwałości miłości...", porównują nietrwałość różnych aspektów ludzkiego życia. Naborowski skupia się na przemijaniu życia jako całości, podczas gdy Szarzyński skupia się na przemijaniu uczuć miłości. Oba utwory posługują się bogatą symboliką i metaforą, które mają na celu uwydatnienie efemeryczności i ulotności badanych tematów. Wiersze te dają nam do myślenia, że trwające emocje czy przechodzące życiowe chwile są tylko chwilowe i szybko mija, czyniąc życie nietrwałym i ulotnym.

Podsumowując, zarówno "Krótkość żywota" D. Naborowskiego, jak i Sonet V "O nietrwałości miłości..." M. Sępa Szarzyńskiego poruszają temat nietrwałości, choć każdy z autorów wykorzystuje własne środki artystyczne. Obie poezje pozostawiają po sobie refleksję nad nietrwałością różnych aspektów ludzkiego losu, wzbudzając uczucia melancholii i nostalgi. W ten sposób poeci, pomimo różnicy epok, poruszają istotne i uniwersalne tematy, które wciąż są aktualne.